„მომაჭერით ხელი… გთხოვთ…“ ყვიროდა პატარა ლუკასი… მანამ, სანამ მისმა ძიძამ თაბაშირი არ გახსნა და არ აღმოაჩინა, რაც მისმა დედინაცვალმა შიგნით დამალა. 😱 😨
ძლიერმა წვიმამ სახლის დიდი ფანჯრები აზანზარა. ოთახში მძიმე სუნი იდგა — ოფლის, ნესტიანი თაბაშირისა და წამლების. ლუკასის მარჯვენა ხელი დიდ თეთრ თაბაშირში იყო ჩასმული. მისი ხელი საშინლად ჰქონდა შეშუპებული, თითები კი წითელი და დაჭიმული იყო, თითქოს უკვე აღარ ეკუთვნოდა მის სხეულს. ბიჭი ოფლით იყო დაფარული, განუწყვეტლივ ტიროდა და სუნთქვაც უჭირდა.
— მამა… ძალიან მტკივა… გააჩერე ეს… — ქვითინებდა ის.
მაგრამ მამამ, თომასმა, დახმარება არ გამოიძახა. ამის ნაცვლად, შვილის ჯანმრთელი ხელი საწოლზე მიაბა, რომ თაბაშირი არ შეეხო. არა იმიტომ, რომ სასტიკი იყო. არამედ იმიტომ, რომ გადაღლილი იყო. და იმიტომ, რომ მისი ახალი ცოლი მუდმივად იმეორებდა, რომ ლუკასს „ფსიქოლოგიური პრობლემები“ ჰქონდა.
ვანესა კართან იდგა, ხელებგადაჯვარედინებული.
— სწორად იქცევი, — მშვიდად თქვა მან. — ექიმმა აუკრძალა ამ ხელის მოძრაობა.
ლუკასი თასმას ქაჩავდა და ტიროდა.
— შიგნით რაღაც არის… რაღაც მიკბენს…
ოთხი დღის წინ ლუკასმა სკოლაში ხელი მოიტეხა. ექიმებმა თაბაშირი დაადეს და სახლში გააგზავნეს. მაგრამ დაბრუნების შემდეგ ბიჭი ყოველ ღამეს ტკივილისგან ყვიროდა. თაბაშირს ისე ფხაჭნიდა, რომ ფრჩხილებიც კი დაუზიანდა. და იმეორებდა ერთსა და იმავეს:
— რაღაც მოძრაობს თაბაშირში…
მაგრამ ვანესას ყოველთვის ჰქონდა ახსნა. ამბობდა, რომ ლუკასი მას სძულდა, რადგან მან მისი გარდაცვლილი დედა ჩაანაცვლა. კლერის სიკვდილის შემდეგ ლუკასი ქალბატონ როზას უვლიდა. როზა ბავშვს ყველაზე კარგად იცნობდა. და არ სჯეროდა, რომ ის იტყუებოდა.
— ბატონო მარტინ… ეს ბავშვი ნამდვილად იტანჯება… — ჩუმად თქვა მან.
მაგრამ ვანესამ მაშინვე გააწყვეტინა.
— თქვენ ექიმი არ ხართ, როზა.
— ბავშვის რეალური ტკივილის გასაგებად ექიმობა არ მჭირდება.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. ლუკასი ტიროდა, სანამ დაღლილობისგან არ ჩაეძინა. დილის 6:07 საათზე თომასი ცივ ყავასთან იჯდა კაბინეტში. უცებ ქალბატონი როზა შემოვიდა, ხელში მკვდარი წითელი ჭიანჭველა ეჭირა.
— ეს ლუკასის საწოლში ვიპოვე.
თომასმა წარბები შეჭმუხნა.
— გარედან შემოვიდოდა…
მაგრამ როზამ ჩუმად თქვა:
— არა… ისინი თაბაშირიდან მოდიან.
სიცივე გაუვარდა თომასს სხეულში. ის მაშინვე ავიდა შვილის ოთახში. შესვლისთანავე ცუდი სუნი იგრძნო — დამპალი, არაბუნებრივი სუნი. ის თაბაშირიდან მოდიოდა. როზას უკვე ჰქონდა მომზადებული მაკრატელი და ხელსაწყო მის გასახსნელად.
— უნდა გავხსნათ, — თქვა მან.
— და თუ ძვალი დაზიანდება? — ჩაიჩურჩულა თომასმა.
— თუ კიდევ დავიცდით, შეიძლება ხელი დაკარგოს.
ამ დროს ვანესა კარში გამოჩნდა.
— რას აკეთებთ? — ნერვიულად იკითხა მან.
— თაბაშირს ვხსნით, — უპასუხა როზამ.
— არა! ექიმმა აკრძალა მისი შეხება!
თომასმა ცოლს შეხედა. და პირველად რაღაც შენიშნა — ვანესას ლუკასის არ ეშინოდა. მას ეშინოდა, რომ სიმართლე გამოაშკარავდებოდა.
— ვანესა… რატომ გეშინია, რომ თაბაშირს გავხსნით? — ნელა ჰკითხა მან.
ვანესას სახე გაუფითრდა. ლუკასმა სუსტად ამოიოხრა:
— მამა… ისევ მოძრაობენ…
როზამ ხელსაწყო ჩართო. თაბაშირმა დაიწყო ბზარი. ლუკასი შიშისგან ყვიროდა.
— ისინი შიგნით არიან…
თომასი შვილს მხრებზე ეჭირა, მთელი სხეულით კანკალებდა.
— მაპატიე… ძალიან ვწუხვარ…
ლუკასი ცრემლიანი თვალებით უყურებდა.
— შენ მიმაბი…
ბოლოს თაბაშირი გაიხსნა. ჯერ ოთახი საშინელმა სუნმა მოიცვა. შემდეგ გამოჩნდა მუქი, სველი ლაქები. და უცებ—
ათობით წითელი ჭიანჭველა გამოძვრა თაბაშირიდან. რაც შემდეგ მოხდა, ყველა შეძრა… 👇 გაგრძელება პირველ კომენტარშია. 👇 👇
მაგრამ რამდენიმე წამში თაბაშირის შიგნით ისევ რაღაც შეინძრა. ქალბატონი როზა შეშინებული უკან დაიხია. ნესტიანი ბინტების ქვეშ პატარა პაკეტი იდო, დამპალი ხორცით სავსე. სწორედ ეს იზიდავდა ჭიანჭველებს მთელი ამ ხნის განმავლობაში. თომასი ნელა მიტრიალდა ვანესასკენ. სახე გაფითრებული ჰქონდა.
ლუკასი ატირდა:
— ის ღამით მოდიოდა… ამას თაბაშირში მიტოვებდა, როცა გეძინა…
თომასს გული გაჩერდა.
— რატომ გააკეთებდი ამას?! — იყვირა მან.
მაგრამ ვანესამ ცივად გაიღიმა.
— იმიტომ, რომ თუ შენი შვილი გაქრებოდა… მთელი ქონება ჩვენ დაგვრჩებოდა.
საშინელი სიჩუმე ჩამოწვა. შემდეგ კი უცებ—
თომასმა ხელი გულზე მიიდო. ცხვირიდან სისხლი ნელა წამოუვიდა. ვანესამ კი ჩაიჩურჩულა:
— ნამდვილი შხამი… ბავშვისთვის არ იყო განკუთვნილი… 😨
