დედობა ყველაზე მეტად მინდოდა ამქვეყნად. მე და ჩემი ქმარი წლების განმავლობაში ვცდილობდით შვილის ყოლას. ექიმები, გამოკვლევები, მკურნალობა, ათასობით დოლარი, ასობით აბი… მაგრამ ყოველი ორსულობა მხოლოდ მუცლის მოშლით სრულდებოდა.
ჩემი ქმარი კეთილი და მომთმენი ადამიანი იყო, მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა ვამბობდი: „იქნებ შემდეგ ჯერზე…“, მის თვალებში ჩუმ შიშს ვხედავდი.
ერთ საღამოს, მეხუთე მუცლის მოშლის შემდეგ, პირველად ჩემს ცხოვრებაში სააბაზანოს იატაკზე დავჯექი და ხმამაღლა ვილოცე:
„ღმერთო, თუ შვილს მაჩუქებ… გპირდები, კიდევ ერთ ბავშვსაც გადავარჩენ. თუ დედა გავხდები, ჩემს სახლში ისეთ ბავშვს მივიღებ, რომელსაც ოჯახი არ ჰყავს.“
ათი თვის შემდეგ ხელში ჩემი ახალშობილი ქალიშვილი მეჭირა.
ის სრულყოფილი იყო — ვარდისფერი, ხმაურიანი და სიცოცხლით სავსე. ჩემი აღთქმა არასოდეს დამვიწყებია.
ჩემი ქალიშვილის პირველი დაბადების დღის დღეს, როცა ჩვენს მისაღებში ბუშტები დაფრინავდა და მის პატარა ხელებზე ტორტის კრემი იყო წასმული, ხელი მოვაწერეთ ყველა ბოლო საბუთს პატარა გოგონას — რუთის — შვილად აყვანისთვის.
ის შობის წინა ღამეს მიატოვეს — ქალაქის მთავარ ნაძვის ხესთან, თხელ საბანში გახვეული, ყოველგვარი წერილის გარეშე.
იმ დღიდან ორი ქალიშვილი მყავდა.
პირველი მამაცი და თავდაჯერებული იყო.
მეორე — მშვიდი, დაკვირვებული და ძალიან მგრძნობიარე.
ისინი ერთმანეთისგან განსხვავდებოდნენ, მაგრამ ორივე ერთნაირად მიყვარდა.
ერთნაირ საჭმელს ვუმზადებდი, ერთნაირად ვკოცნიდი გადატყავებულ მუხლებს, ერთნაირ სასკოლო წარმოდგენებზე დავდიოდი და ერთნაირად ვუსმენდი მათ გვიან ღამემდე გაგრძელებულ საუბრებს.
წლები გავიდა.
ჩვიდმეტი წელი.
უმცროსი ქალიშვილის გამოსაშვები საღამოს წინა დღეს მისი ოთახის კართან ვიდექი, ტელეფონი ხელში მეჭირა და ფოტოებისთვის ვემზადებოდი.
მან არც კი შემომხედა.
— დედა, ჩემს გამოსაშვებ საღამოზე არ მოხვალ.
დაბნეულმა გავუღიმე.
— რა?… რა თქმა უნდა მოვალ.
ბოლოს ჩემკენ შემობრუნდა.
თვალები ტირილისგან ჩაწითლებული ჰქონდა, ყბა კი დაჭიმული.
— არა, — თქვა მან. — შენ არ მოხვალ. და გამოსაშვები საღამოს შემდეგ… მე წავალ.
გული გამიჩერდა.
— წახვალ?… რატომ? — ვკითხე.
ცრემლები ძლივს შეიკავა.
— ჩემმა დამ შენზე სიმართლე მითხრა…
ოთახში გამყინავი სიჩუმე ჩამოვარდა.
— რა სიმართლე?… — ჩავიჩურჩულე.
გაგრძელება პირველ კომენტარშია. 👇👇👇
დიდხანს მიყურებდა, შემდეგ კი ჩუმად თქვა:
— შენ იმიტომ მიშვილე… რომ მე არ გამიჩინე.
გავშეშდი.
მან გააგრძელა:
— ჩემმა დამ მითხრა, რომ მე „შენი აღთქმის შედეგი“ ვარ… და არა შენი ნამდვილი არჩევანი.
ყველაფერი თვალწინ დამიტრიალდა.
რაღაცის თქმა მინდოდა, მაგრამ ხელი ამიწია.
— მაგრამ ეს ყველაზე საშინელი არც კი არის…
გული გამეყინა.
— რას… რას გულისხმობ?
ცრემლიანი თვალებით დაამატა:
— ჩემმა დამ მითხრა, რომ სინამდვილეში საერთოდ არ ვარ შენი ნამდვილი შვილი.
დაბნეულმა შევხედე.
— რა?… ეს შეუძლებელია…
აკანკალებული ხელებით ძველი დოკუმენტი ამოიღო.
— ჩემი დაბადების მოწმობა ვიპოვე… და იქ შენი სახელი საერთოდ არ წერია.
ამ დროს კარს მიღმა ნაბიჯების ხმა გაისმა.
ჩემი უფროსი ქალიშვილი ნელა შემოვიდა ოთახში.
ორივეს შემოგვხედა და ჩუმად თქვა:
— მე ვუთხარი მას სიმართლე…
ვერაფერს ვხვდებოდი, სანამ არ დაამატა:
— იმიტომ, რომ ვიცოდი… მთელი ცხოვრება ორივეს გვატყუებდი.
იმ წამს ყველაფერი დაინგრა.
