მას შემდეგ, რაც დედაჩემის სახლში ნივთებმა გაქრობა დაიწყო, ფარული კამერები დავაყენე! და ის, რაც ვნახე, შიშისგან გამაქვავა. 😱😨
ჩემი დისთვის ყველაფერი გავაკეთე. ვეხმარებოდი, მხარს ვუჭერდი და ყველანაირად ვცდილობდი, ბედნიერი ყოფილიყო, მაგრამ არაფერი იყო მისთვის საკმარისი. ის ყოველთვის უკმაყოფილო იყო და სულ უფრო მეტს ითხოვდა.
ერთ დღეს შევამჩნიე, რომ სახლიდან ნივთები ქრებოდა — სამკაულები, სამახსოვრო ნივთები და ძვირფასი ოჯახური რელიკვიები. ისინი უბრალოდ უკვალოდ უჩინარდებოდნენ.
ვერაფრით ვიშორებდი იმ აზრს, რომ ამ ყველაფრის უკან ჩემი და იდგა. ის ყოველთვის ოჯახის „რჩეული“ იყო — ის, ვისაც ყველა ენდობოდა და ვისზეც ყველას ეგონა, რომ არასოდეს არაფერს დააშავებდა.
როდესაც პირდაპირ ვკითხე, ხელი აიქნია და მითხრა, რომ ეს მხოლოდ „საქმისთვის საჭირო ნივთები“ იყო. მაგრამ მე არ დავუჯერე.
არც დედამ დამიჯერა. როგორც ყოველთვის, მან ჩემი და დაიცვა, თითქოს პრობლემა მე ვყოფილიყავი. საკუთარ თავშიც კი დავიწყე ეჭვის შეტანა, მაგრამ გულის სიღრმეში ვიცოდი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. ამიტომ გადავწყვიტე, დედაჩემის სახლში ფარული კამერები დამეყენებინა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ბოლოს და ბოლოს პირველი ჩანაწერი ვნახე. გული გამალებით მიცემდა, როცა „Play“-ს დავაჭირე… და ის, რაც დავინახე, სრულიად შემაძრწუნებელი იყო. ვერ ვიჯერებდი, ვინ გამოჩნდა სინამდვილეში ეკრანზე…
გაგრძელება პირველ კომენტარში. 😱😨
როდესაც ვიდეო კიდევ რამდენიმე წამით გაგრძელდა, ადგილზე გავქვავდი. ეკრანზე ჩემი და არ იყო… ეს დედაჩემი იყო. ის მშვიდად შევიდა ოთახში, გახსნა კარადა და სამკაულების აღება დაიწყო, თითქოს ამას ყოველდღე აკეთებდა.
სუნთქვაც კი შემეკრა.
შემდეგ კადრში კიდევ ერთი ადამიანი გამოჩნდა. ჩემი და კართან იდგა… და ყველაფერს უყურებდა. მაგრამ არც უცდია დედის შეჩერება. პირიქით — იღიმოდა.
გული ჩამწყდა.
რამდენიმე წამის შემდეგ დედაჩემი პირდაპირ კამერისკენ შემობრუნდა. და თითქოს იცოდა, რომ ჩანაწერს ვუყურებდი, თქვა:
— ბოლოს და ბოლოს, სიმართლე დაინახე…
მომდევნო წამს ეკრანი სრულიად გაშავდა.
ზუსტად იმავე წამს ჩემმა ტელეფონმა დარეკა.
ეკრანზე მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა:
„დედა“.
