უნივერსიტეტიდან სახლში დაბრუნებულმა დავინახე, როგორ გადააგდო დედამ ჩემი პარიზის ბილეთები ნაგავში, ხოლო ჩემი უმცროსი და დამცინოდა მე და ჩემს მომავალს. ცრემლებში ჩავარდნილი ჩემს ოთახში შევედი და გადავწყვიტე, რომ სახლიდან უნდა გავქცეულიყავი… მაგრამ მოხდა ის, რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა. 😨😭😨
კარი მივხურე და ვიგრძენი, როგორ მომიჭირა ყელში. ეს ბილეთები უბრალოდ ქაღალდის ნაჭრები არ იყო. ეს იყო ჩემი ერთადერთი შანსი, წავსულიყავი პარიზში და მიმეღო მონაწილეობა ხელოვნების კონკურსში, რომლის შესახებაც אפילו ჩემი პროფესორებიც ამბობდნენ, რომ მას შეეძლო ჩემი ცხოვრების შეცვლა.
დედა ყოველთვის იმეორებდა:
— ოცნებებით ვერ იცხოვრებ.
და ჩემი და ცივი ღიმილით ამატებდა:
— საკუთარ თავს ზედმეტად სერიოზულად აღიქვამ.
მაგრამ მათ არ იცოდნენ ის, რაც მე ვიცოდი. კონკურსის ორგანიზატორებმა უკვე ამარჩიეს პირველ ეტაპზე. მხოლოდ ჩასვლა მჭირდებოდა.
ცრემლების ფონზე გამახსენდა, რომ ექვსი თვის განმავლობაში ვმუშაობდი ღამის კაფეში, რათა ეს ბილეთები მეყიდა. არავინ მიჭერდა მხარს. არავის სჯეროდა ჩემი.
ფანჯარა გავაღე. თუ ისინი გზას მიჭრიდნენ, სხვა უნდა მეპოვა.
ნაგვის ყუთი ჯერ კიდევ სამზარეულოში იდგა. ჩუმად გამოვედი ოთახიდან. და ტელეფონზე ლაპარაკობდა, დედა ტელევიზორთან იჯდა. გული ისე მიცემდა, თითქოს დანაშაულის ადგილზე უნდა დავეჭირე. ხელი ნაგავში ჩავყავი. ბილეთები სველი და დანაოჭებული იყო, მაგრამ წაკითხვადი.
ამ დროს დედა შემობრუნდა.
— რას აკეთებ?
ნელა წამოვდექი, ხელში ჭუჭყიანი ბილეთებით.
— ჩემს მომავალს ვიხსნი.
მან გაიცინა.
— არსად წახვალ.
მაგრამ იმ ღამეს გადაწყვეტილება უკვე მიღებული მქონდა. ღამის სამ საათზე, როცა სახლს ეძინა, ჩანთა მხარზე მოვიკიდე, პასპორტი და ცოტა ფული ავიღე. უეცრად ჩემი ოთახის კარი გაიღო და ჩემს წინ უცნობი გამოჩნდა. შიშისგან გავიყინე.
ამ ისტორიის გაგრძელება შეგიძლიათ კომენტარებში წაიკითხოთ. 👇👇👇
არ ვიცოდი, რა მელოდა. შესაძლოა მარცხი. შესაძლოა მარტოობა. შესაძლოა გამარჯვება. აეროპორტში, მოსაცდელ დარბაზში მჯდომმა პირველად არა შიში, არამედ თავისუფლება ვიგრძენი.
როცა თვითმფრინავი ცაში აიჭრა, მივხვდი, რომ ზოგჯერ ოჯახი შეიძლება გახდეს ყველაზე დიდი დაბრკოლება, მაგრამ ასევე ყველაზე დიდი მოტივაცია. მათ რომ ჩემი ბილეთები არ გადაეგდოთ, შესაძლოა ასე მტკიცედ არასდროს ვყოფილიყავი.
და როცა რამდენიმე თვის შემდეგ იმავე სახლიდან ზარი მივიღე, დედა ჩუმად იყო. მან მხოლოდ თქვა:
— შენი ნახატი ვიტრინაში ვნახეთ.
რადგან ზოგჯერ საჭიროა სახლიდან გაქცევა, რათა საბოლოოდ საკუთარი თავი იპოვო.
პარიზში კონკურსში მონაწილეობა ჩემი ცხოვრების გარდამტეხ მომენტად იქცა. გამოფენის შემდეგ საერთაშორისო ხელოვნების ფონდში მუდმივი სამუშაო შემომთავაზეს. ხელფასი მაღალი იყო, გარემო გავლენიანი, და ჩემი სახელი პრესაში გაჩნდა. სწორედ იქ გავიცანი ის.
ის ახალგაზრდა ბიზნესმენი და ინვესტორი იყო — ელეგანტური და თავდაჯერებული. მისი ოჯახი ევროპაში ცნობილი იყო. თავიდან მეგონა, რომ მხოლოდ ჩემი ნამუშევრები აინტერესებდა, მაგრამ ჩვენი შეხვედრები გახშირდა. იგი აღფრთოვანებული იყო ჩემი შეუპოვრობით და ამბობდა, რომ სწორედ ამ ძალამ მიიზიდა.
ერთი წლის შემდეგ დავქორწინდით. ქორწილი მდიდრული იყო. ფოტოები ჟურნალებში გამოქვეყნდა. დედა და ჩემი და პირველ რიგში ისხდნენ — ამაყები და ჩუმები. მე მქონდა ლამაზი სახლი, წარმატებული კარიერა და მდიდარი ქმარი.
მაგრამ ნამდვილი სიუჟეტის მოულოდნელობა ქორწილის შემდეგ დაიწყო. ერთ დღეს, როცა ახალ სახლში გადავდიოდით, მის კაბინეტში ძველი საქაღალდე ვიპოვე. როცა გავხსენი, ხელები გამეყინა. შიგნით ჩემი პირველი განაცხადის ასლი იყო… ასევე საბანკო გადარიცხვის ქვითარი იმავე თვიდან, როცა ბილეთი ვიყიდე.
დოკუმენტში ეწერა, რომ „ანონიმურმა სპონსორმა“ კონკურსის ზოგი მონაწილე დააფინანსა. და ხელმოწერის ადგილზე… მისი კომპანიის სახელი იდგა.
მას შევხედე. მან გამიღიმა.
— მართლა გგონია, რომ შემთხვევით შეგარჩიეს გამოფენის ცენტრალური დარბაზისთვის?
— ეს შენ იყავი…
— შენი ნამუშევრები კონკურსამდე ვნახე. მინდოდა მენახა, რამდენად შორს წახვიდოდი ისე, რომ არ იცოდე, ვინმე გაკვირდება.
გული შემეკუმშა. გამოდის, ჩემი „დამოუკიდებელი“ გამარჯვება სრულად სუფთა არ იყო?
ის ახლოს მოვიდა და ხელი ჩამკიდა.
— ნუ იფიქრებ, რომ გზა მე გაგიკვალე. უბრალოდ კარი გავხსენი. მასში შესვლა მთლიანად შენი არჩევანი იყო.
იმ წამს მივხვდი, რომ ბედნიერი, მდიდარი და გავლენიანი ვიყავი… მაგრამ ასევე მნიშვნელოვანი კითხვის წინაშე ვიდექი:
შევიყვარე კაცი… თუ სტრატეგი, რომელმაც ჩემი აღმასვლა თავიდანვე დაგეგმა?
