„დაე, თავის ჩემოდანთან ერთად დაელოდოს“, — ჩაიცინა სადგურის თანამშრომელმა. მაგრამ მთის კაცმა გაყინული ახალგაზრდა საცოლე თავის ურემზე აიყვანა… და აღმოაჩინა, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ მახე იყო. ის, რაც ჩემოდანში იპოვეს, ყველაფერს მთლიანად შეცვლიდა. 😱 😨
— ის არ მოვა, ქალბატონო, — ბნელად თქვა სადგურის მფლობელმა.
ახალგაზრდა ქალმა ნელა ასწია თავი. თითები გაყინული ჰქონდა, მაგრამ მაინც ძლიერად ეჭირა მძიმე ჩემოდნის სახელური, თითქოს მთელი მისი ცხოვრება შიგნით იყო.
— მან დამპირდა, რომ მოვიდოდა, — ჩუმად უპასუხა მან. — ყოველ კვირას მწერდა.
კაცს მწარე სიცილი აღმოხდა.
— აქ კაცები ბევრ რამეს ჰპირდებიან… განსაკუთრებით მაშინ, როცა ფულის სუნს გრძნობენ.
ახალგაზრდა ქალს სახე გაუფითრდა.
— რას გულისხმობთ?..
სადგურის მფლობელი რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ მძიმე ტყავის ჩემოდანს შეხედა.
— მხოლოდ გიჟი გადაკვეთდა მთელ ქვეყანას მარტო… განსაკუთრებით ასეთი ჩემოდნით.
ქარი გაძლიერდა. პირველი ფიფქები ახალგაზრდა ქალის მუქ თმაზე დაეშვა. მან გზას გახედა. ცარიელი. არაფერი, გარდა გათეთრებული ჰორიზონტისა და ქარის გაყინული ზუზუნისა.
— იქნებ უბრალოდ აგვიანდება… — ჩაიჩურჩულა მან, უფრო საკუთარი თავის დასამშვიდებლად, ვიდრე სხვის დასაჯერებლად.
მფლობელმა ამოიოხრა და სადგურის კარი დახურა.
— თუ ჭკვიანი ხართ, ხვალ დილით პირველივე დილიჟანსით დაბრუნდებით ბოსტონში.
მაგრამ ქალი არ განძრეულა. ჩემოდანზე ჩამოჯდა და ლოდინი განაგრძო. რამდენიმე საათის შემდეგ მზე სრულიად გაქრა. სიცივე სახეს უწვავდა. ტუჩები გალურჯებოდა. როცა სადგურის ბოლო სინათლეც ჩაქრა, მიხვდა, რომ სრულიად მარტო დარჩა. ნელა მიიკრა ჩემოდანი გულზე და თვალები დახუჭა. და ზუსტად იმ მომენტში… შორიდან ურემის ბორბლების ხმა გაისმა.
ხმა სულ უფრო ახლოვდებოდა. ახალგაზრდა ქალი უცებ წამოხტა. გული გამალებით უცემდა.
— ეს ისაა… — ჩაიჩურჩულა მან.
სიბნელიდან ნელა გამოჩნდა დიდი ურემი, რომელსაც ორი შავი ცხენი მიათრევდა. ურემი მის წინ გაჩერდა. მაგრამ იქიდან ის კაცი არ ჩამოვიდა, ვისაც ელოდა. ეს იყო უზარმაზარი წვერიანი მთიელი, სქელ ბეწვეულში გახვეული. და ის, რაც შემდეგ გააკეთა, ყველას შოკში აგდებდა. გაგრძელება პირველ კომენტარში შეგიძლიათ წაიკითხოთ. 👇 👇 👇
მან ჩუმად შეხედა ახალგაზრდა ქალს, შემდეგ კი თოვლით დაფარულ ჩემოდანს.
— აქ მარტო ხართ? — ჰკითხა უხეში ხმით.
იმედგაცრუებულმა ქალმა ნელა დაუქნია თავი.
— ვიღაცას ველოდები…
მთიელმა ცარიელ გზას გახედა და წარბები შეჭმუხნა.
— ასეთ ამინდში არავინ მოვა.
ახალგაზრდა ქალი წამოდგომას შეეცადა, მაგრამ ფეხები ისე უკანკალებდა, რომ კინაღამ დაეცა.
კაცმა მაშინვე დაიჭირა.
მისი ხელები ყინულივით ცივი იყო.
— ღმერთო ჩემო… თქვენ იყინებით.
მეტი სიტყვა არ უთქვამს, ისე აიყვანა იგი ურემზე და სქელი ბეწვებით დაფარა.
შემდეგ მძიმე ჩემოდანი აიღო… და უცებ გაჩერდა.
სახე შეეცვალა.
ჩემოდანი არაბუნებრივად მძიმე იყო.
ზედმეტად მძიმე, რომ მხოლოდ ტანსაცმელი ყოფილიყო შიგნით.
არაფერი უთქვამს. ჩუმად ატვირთა ურემზე და სწრაფად გაემართა მთებისკენ.
მთელი გზა ქარიშხალი ღმუოდა.
როცა ბოლოს პატარა ხის ქოხს მიაღწიეს, ახალგაზრდა ქალი ნახევრად უგონოდ იყო.
მთიელმა ცეცხლი დაანთო, ცხელი წყალი მოიტანა და მის გვერდით დარჩა, სანამ ქალმა ნელა არ გაახილა თვალები.
პირველი, რაც მან გააკეთა, იყო იმ კაცის სახელის წარმოთქმა, ვისთან დასაქორწინებლადაც ჩამოვიდა.
როგორც კი ეს სახელი თქვა, მთიელს სახე სრულიად გაუშეშდა.
ნელა შებრუნდა ჩემოდნისკენ.
— იმ კაცმა გითხრათ, რომ ეს ჩემოდანი არასოდეს გაგეხსნათ, არა?
ახალგაზრდა ქალმა გაოცებით დაუქნია თავი.
— დიახ… მაგრამ ეს საიდან იცით?
მთიელს პასუხი არ გაუცია.
კედლიდან თოფი ჩამოხსნა.
შემდეგ დაბალი ხმით თქვა:
— იმიტომ, რომ სამი წლის წინ… აქ კიდევ ერთი ახალგაზრდა ქალი მოვიდა ზუსტად ასეთი ჩემოდნით.
ახალგაზრდა ქალს გული შეეკუმშა.
— რა დაემართა იმ ქალს?..
მთიელი დიდხანს დუმდა.
შემდეგ ჩემოდანთან მივიდა და დანით შიდა საფარი გაჭრა.
მომდევნო წამს ორივე შიშისგან გაქვავდა.
ჩემოდნის ორმაგ ფსკერქვეშ ოქრო არ იყო.
იქ დინამიტი იდო.
ათობით ჩხირი.
და დეტონატორი, რომელიც ტაიმერთან იყო დაკავშირებული.
ახალგაზრდა ქალმა შიშისგან იყვირა და უკან დაიხია.
მაგრამ ყველაზე საშინელი აღმოჩენა ჯერ კიდევ წინ იყო.
დეტონატორის გვერდით ფოტო იდო.
ფოტოზე ზუსტად ეს ქოხი ჩანდა.
ხოლო უკანა მხარეს ეწერა:
„გოგონა მხოლოდ სატყუარაა. როგორც კი ჩემოდანი ქოხში შევა… ყველაფერი დაწვით.“
