ჩვენს უბანში ცხოვრობდა უცნაური მოხუცი, რომელიც ღამღამობით ნაგვის ყუთებიდან ძველ და დამტვრეულ ველოსიპედებს აგროვებდა. მაგრამ როცა ადამიანები ხედავდნენ, რას ქმნიდა მათგან… შიშისგან ქანდაკებებივით იყინებოდნენ. 😱 😨
მისტერ ლუისი მარტო ცხოვრობდა ქუჩის ბოლოში მდებარე ბნელ და ნახევრად დანგრეულ სახლში. სახლი იმდენად ძველი იყო, რომ დღისითაც კი შიგნით თითქმის არ ჩანდა სინათლე. ფანჯრები მუდამ დახურული ჰქონდა, ეზო კი სავსე იყო დაჟანგებული რკინებით, დამტვრეული ბორბლებითა და უცნაური მეტალის ნაწილებით.
დღეობით ის არავის ელაპარაკებოდა. ბავშვებს მისი სახლის გვერდით გავლაც კი ეშინოდათ. უფროსები კი ჩურჩულით ამბობდნენ, რომ მოხუცი დიდი ხნის წინ გაგიჟდა.
მაგრამ ყველაზე უცნაური ყველაფერი ღამით იწყებოდა. ყოველ ჯერზე, როცა მთელი უბანი იძინებდა, მისტერ ლუისი ქუჩაში გამოდიოდა. ეცვა გრძელი, გაცვეთილი პალტო, ეხურა ძველი ქუდი და უკან მიჰქონდა ჭრიალა ურიკა.
ის ნელა დადიოდა ქუჩებში და ნაგვის კონტეინერებთან მიტოვებულ ველოსიპედებს ეძებდა. დაჟანგებული რკინა. მოხრილი ბორბლები. გაწყვეტილი ჯაჭვები. ბავშვების სისხლიანი ველოსიპედები, რომლებიც ხალხისთვის უბრალოდ ნაგავი იყო.
ხანდახან საათობით იდგა ერთი ველოსიპედის წინ, თითქოს სწავლობდა მას. შემდეგ ფრთხილად იღებდა და სახლში მიჰქონდა. ადამიანები დასცინოდნენ.
— „გაგიჟდა…“
— „ნაგავი სახლში მიაქვს…“
— „ერთ დღეს მთელი ეს რკინა ზედ დაემხობა…“
მაგრამ არავინ ბედავდა დიდხანს შეეხედა მისი ავტოფარეხისთვის. რადგან ღამით იქიდან უცნაური ხმები ისმოდა. მეტალის ჭრიალი. ნაპერწკლების აფეთქებები. მძიმე ჩაქუჩის დარტყმები.
ხანდახან ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს შიგნით მთელი ქარხანა მუშაობდა. ხოლო როცა ავტოფარეხის ბზარებიდან უცებ სინათლე გამოდიოდა… მეზობლები იფიცებოდნენ, რომ კედლებზე უცნაური ჩრდილები დაინახეს. ერთმა ქალმა კი თქვა, რომ შუაღამისას მისი ეზოდან ბავშვების სიცილი მოესმა. სხვები ამტკიცებდნენ, რომ მისტერ ლუისი სიბნელეში საკუთარ თავს ელაპარაკებოდა.
მთელმა უბანმა დაიწყო მისი შიში. ადამიანები ცდილობდნენ გაეგოთ, რა იმალებოდა ამ ყველაფრის უკან… მაგრამ როცა ბოლოს გაიგეს, რას აკეთებდა სინამდვილეში მოხუცი, საშინელებისგან გაქვავდნენ. გაგრძელება პირველ კომენტარში. 👇👇👇
მომდევნო ღამეს უბნის რამდენიმე კაცმა გადაწყვიტა, საბოლოოდ გაეგო სიმართლე. ისინი ჩუმად მიუახლოვდნენ მისტერ ლუისის ავტოფარეხს. შიგნიდან ისევ მძიმე ჩაქუჩის დარტყმები ისმოდა. კარის ნაპრალებიდან ნაპერწკლები ცვიოდა.
ერთ-ერთი კაცი ფრთხილად მიუახლოვდა ფანჯარას და შიგნით შეიხედა.
შემდეგ წამს კი გაფითრდა და უკან დაიხია.
— „ღმერთო ჩემო…“ — ჩურჩულით თქვა მან.
დანარჩენებმაც შეიხედეს. და ყველანი ადგილზე გაიყინნენ.
ავტოფარეხის შუაში უზარმაზარი მეტალის კონსტრუქცია იდგა. რაღაც, რაც ადამიანის ფიგურას ჰგავდა… აწყობილი ათობით ძველი ველოსიპედის ნაწილებისგან.
რკინის ხელები.
ბორბლებისგან გაკეთებული ხერხემალი.
ჯაჭვებისგან შექმნილი თითები.
მაგრამ ყველაზე საშინელი თავი იყო. ის ბავშვების ველოსიპედების ზარებისგან იყო გაკეთებული… ხოლო თვალების ადგილას ძველი ფარები ედგა, რომლებიც ნელა ინთებოდა და ქრებოდა.
მისტერ ლუისი იმ არსების წინ იდგა და ჩუმად ელაპარაკებოდა.
— „თითქმის მზად ხარ… შვილო ჩემო…“
კაცები შიშით უკან დაიხიეს. მაგრამ ზუსტად იმ მომენტში იატაკმა დაიჭრიალა. მისტერ ლუისმა ნელა მოაბრუნა თავი ფანჯრისკენ. მისი თვალები სრულიად შეშლილად გამოიყურებოდა.
— „ეს არ უნდა გენახათ…“
უცებ ავტოფარეხში შუქი ჩაქრა. რამდენიმე წამით ყველაფერი სიბნელეში ჩაიძირა. შემდეგ შიგნიდან მძიმე მეტალის ხმა გაისმა. მძიმე… ნელი ნაბიჯები.
როცა შუქი ისევ აინთო, მისტერ ლუისი უკვე მარტო აღარ იდგა. მისი ფარებივით თვალები პირდაპირ ფანჯრის მიღმა მდგომ კაცებს უყურებდა.
მაშინ ყველამ გაიგო, რომ ის მეტალის ნარჩენებისგან ადამიანის ფიგურებს ქმნიდა და მათ ნამდვილ ადამიანებივით ესაუბრებოდა. უბნის მცხოვრებლები კი ჩურჩულებდნენ, რომ მარტოობამ საბოლოოდ გონება დაუკარგა.
