მან ომი გადაიტანა… მხოლოდ იმისთვის, რომ სახლში დაბრუნებულიყო… მაგრამ როცა მივიდა, მის ადგილას სხვა მამაკაცი იჯდა. 😱 😨
თვეების განმავლობაში ჯარისკაცი მხოლოდ ერთ რამეს წარმოიდგენდა: თავისი სახლის კარის გაღებას და ცოლის მისკენ გაქცევას. ეს სურათი მას ცოცხლად ინახავდა — ტალახში, სისხლში, შიშში და იმ ღამეებში, როცა ადამიანი საკუთარ სახელსაც კი ივიწყებს.
როდესაც ბოლოს და ბოლოს თავისი სახლის თბილ სინათლეში შევიდა, ჩანთა მხარზე ჰქონდა გადაკიდებული, და დაინახა, რომ მისი ცოლი დივანზე სხვა მამაკაცის გვერდით იჯდა… ტკივილი არ მოსულა როგორც ბრაზი. ის მოვიდა როგორც სიჩუმე. სიჩუმე, რომელიც გულს შიგნიდან ანგრევს.
ქალი ისე სწრაფად წამოხტა, რომ სახე გაუფითრდა.
— შემიძლია ავხსნა…
მაგრამ მან არაფერი თქვა. უბრალოდ უყურებდა. უყურებდა იმ მამაკაცს. უყურებდა, როგორ ახლოს ისხდნენ. უყურებდა იმ ოთახს, სადაც ცხოვრება აშკარად არ გაჩერებულა მისი დაბრუნებისთვის.
მეორე მამაკაციც წამოდგა, ფრთხილად, დაძაბულად. თითქოს ამ მომენტს ელოდა, მაგრამ ეშინოდა კიდეც.
— უნდა მოუსმინო მას, — მშვიდად თქვა მან.
ეს ყველაფერი კიდევ უფრო გაუარესდა. ჯარისკაცმა ჩანთის თასმა ისე მაგრად ჩაავლო, რომ თითები გაუთეთრდა. ორი წლის განმავლობაში ის თავის ცოლს წერილებს გონებაში სწერდა. მთელ საუბარს. ბოდიშებსაც კი იმისთვის, რომ გადარჩა, როცა სხვები ვერ გადარჩნენ.
და ახლა, საკუთარ მისაღებში, სხვა მამაკაცი ეუბნებოდა, რომ მოესმინა. უცებ მან რაღაც შენიშნა მაგიდაზე — პატარა კონვერტების დასტა. ყველა მისი ცოლისთვის იყო მისამართებული. ყველა გაუხსნელი. სუნთქვა შეეკრა. რადგან თითოეულ კონვერტს სამხედრო ბეჭედი ჰქონდა. ეს მისი წერილები იყო — ის წერილები, რომლებიც უთხრეს, რომ უკვე ჩაბარებული იყო.
მან შეხედა თავის ცოლს, განადგურებული.
ქალი ტირილს მოჰყვა, სანამ კითხვასაც კი მოასწრებდა.
— არასდროს მიმიღია ისინი… — ჩურჩულით თქვა.
სამყარო თითქოს ამოტრიალდა. იმ მომენტში ლურჯპერანგიანი მამაკაცი ნელა აიღო საქაღალდე და თქვა ფრაზა, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა: გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
ამ დროს ლურჯპერანგიანი მამაკაცი ნელა აიღო მაგიდაზე დადებული საქაღალდე და მშვიდად თქვა:
— მე აქ არ ვარ იმიტომ, რომ მასთან ვარ…
პაუზა გააკეთა… შემდეგ დაამატა:
— მე აქ ვარ იმიტომ, რომ თქვენი ქალიშვილი გვერდით ოთახში სძინავს.
ჯარისკაცი გაშეშდა.
— რომელი… ქალიშვილი?
ქალი ძლიერად ატირდა. ხმა უკანკალებდა:
— მე… ორსულად ვიყავი, როცა შენ წახვედი… მინდოდა მეთქვა, მაგრამ დრო არ მქონდა… შემდეგ შენი წერილები აღარ მოვიდა… მეგონა… მეგონა, რომ შენ…
მან წინადადება ვეღარ დაასრულა. მამაკაცი რამდენიმე წამი დუმდა. მისი მზერა ნელა გადაიტანა საძინებლისკენ. იმ მომენტში კარი ოდნავ გაიღო…
და გამოჩნდა პატარა გოგონა ჯერ კიდევ ძილიან თვალებით.
ის კართან გაჩერდა, შეხედა მას… და ჩუმად თქვა:
— მამა?
ეს ერთი სიტყვა შიგნიდან ანადგურებდა. ჯარისკაცი მუხლებზე დაეცა, ვეღარ იდგა. მაგრამ ყველაზე შოკისმომგვრელი ჯერ კიდევ წინ იყო…
ლურჯპერანგიანმა მამაკაცმა ნელა გახსნა საქაღალდე და მიაწოდა დოკუმენტი.
— მე რომ აქ არ ვყოფილიყავი… ის არც კი იქნებოდა ცოცხალი, — თქვა მან.
აღმოჩნდა, რომ მშობიარობის დროს, როცა ქალი სიკვდილს ებრძოდა, სწორედ ამ მამაკაცმა გადაარჩინა ის… ბავშვზე იზრუნა… და წლების განმავლობაში დაეხმარა მათ გადარჩენაში. ჯარისკაცი უყურებდა მას… შემდეგ ცოლს… შემდეგ შვილს… და უცებ მიხვდა, რომ არაფერი დაუკარგავს… მაგრამ თითქმის ყველაფერი შეიძლებოდა დაეკარგა.
