როცა ძველი ფარდული გავაღე, თავიდან მეგონა, რომ მხოლოდ დამპალი თივის გროვას ვუყურებდი. მერე იმ „გროვამ“ თვალი დაახამხამა. და რაც შემდეგ მოხდა, სრულიად შემძრა… 😱 😨
ეს პატარა სოფლის სახლი სამი კვირის წინ ვიყიდეთ. ძველი ქვის შენობა, მტვრიანი ეზო, მიტოვებული ბეღელი და რამდენიმე ნახევრად დანგრეული დამხმარე ნაგებობა. ჩემი ქმარი ამბობდა, რომ ეს ადგილი ახალ დასაწყისს მოგვცემდა. მშვიდ ცხოვრებას.
მაგრამ მე ვერ ვწყვეტდი იმ ძველი ფარდულის ყურებას, რომელიც მიწის ნაკვეთის ბოლოში იდგა.
კარი ჟანგიანი ბოქლომით იყო ჩაკეტილი. საბუთებში მხოლოდ ეს ეწერა: „დაუთვალიერებელი ნაგებობა“. ამბობდნენ, რომ წინა მფლობელმა სიკვდილამდე მეხსიერება დაკარგა. ზოგ დღეებში საკუთარი სახელიც კი ავიწყდებოდა.
ერთ შაბათ დილას ჩემმა ქმარმა რკინის ლითონით ბოქლომი გატეხა. კარი საშინელი ჭრიალით გაიღო. სუნი მაშინვე მეცა. დამპალი ჩალის, ნესტიანი ხის და ცხოველის სუნი, რომელიც ძალიან დიდხანს იყო გამოკეტილი.
ფანარი ავანთე. სიღრმეში რაღაც სუნთქავდა. დიდი ყავისფერი თვალი მიყურებდა. ნელა მივუახლოვდი, ფეხები მიკანკალებდა. ეს არც ძაღლი იყო და არც ხბო. ეს პატარა პონი იყო.
ის ხის პალეტებს შორის იწვა, თითქოს კარადაში ჰყავდათ ჩაკეტილი. ბეწვი ჭუჭყისგან ჰქონდა შეწებებული. მაგრამ ყველაზე საშინელი… მისი ჩლიქები იყო. ისინი წლების განმავლობაში გაზრდილიყო და ზემოთ საშინელ სპირალებად დახვეულიყო. საწყალ ცხოველს წესიერად ადგომაც აღარ შეეძლო.
ის იქ ცხოვრობდა. სიბნელეში. მარტო. მტვერში მუხლებზე დავეშვი.
— საწყალო…
პონი არ განძრეულა. მხოლოდ მიყურებდა. მზერით, რომელსაც ვერასდროს დავივიწყებ.
ეს არ იყო აგრესიული მზერა. უბრალოდ ცხოველის მზერა, რომელსაც აღარ ესმოდა, რატომ არ მოდიოდა არავინ მის წასაყვანად. სოფლის ვეტერინარს დავურეკეთ. როგორც კი ჩლიქები დაინახა, სახე შეეცვალა.
— ძალიან ფრთხილად უნდა გამოვიყვანოთ. არ დააძალოთ.
როცა მის გარშემო ძველ შავ ჩალას ვაშორებდით, ხელი რაღაც მაგარს შევახე. ძველ ტყავის აღვირს. სახელოთი გავწმინდე და პატარა მეტალის ფირფიტა აღმოვაჩინე, რომელზეც მისი სახელი იყო ამოტვიფრული. გვერდით პატარა წითელი გული იყო მიკერებული.
ვეტერინარმა ჩაიჩურჩულა:
— ეს უბრალო ფერმის პონი არ ყოფილა…
კლინიკაში მის კისერთან ჩიპის წამკითხველი მიიტანეს. პონის მიკროჩიპი ჰქონდა… და რაც ამ ჩიპმა აჩვენა, ყველას სისხლი გაუყინა. გაგრძელების ბმული პირველ კომენტარშია. 👇 👇 👇
რამდენიმე ზარის შემდეგ ვეტერინარი გაფითრებული დაბრუნდა.
პონი ხუთი წლის წინ საშინელი წყალდიდობის დროს გაუჩინარებულიყო. ის ეტლში მჯდომ მოზარდ გოგონას ეკუთვნოდა. ეს პატარა ცხოველი ეხმარებოდა გარეთ გასვლაში, ღიმილში და საუბარში, როცა ცხოვრება ძალიან რთული ხდებოდა.
მისი ოჯახი თვეების განმავლობაში ეძებდა. აფიშები, ზარები, ძებნა… მაგრამ ვერასდროს იპოვეს. ალბათ წინა მფლობელმა პონი წყალდიდობის შემდეგ იპოვა. შესაძლოა დროებით დაცვა უნდოდა.
შემდეგ კი მეხსიერება დაკარგა. და ცხოველი იქ დარჩა გამოკეტილი… მთელი ეს წლები. საქმეში ნაპოვნ ნომერზე დავრეკე. ტელეფონში ქალი გაჩუმდა.
მერე ყრუდ გავიგონე რაღაცის დაცემის ხმა, თითქოს ტელეფონი იატაკზე დაეცა. შემდეგ კი… ტირილი. ერთი საათის შემდეგ გოგონა კლინიკაში მოვიდა. ის ჩვიდმეტი წლის იყო. თვალების ქვეშ მუქი წრეები ჰქონდა. ხელები ძლიერად ჰქონდა ჩაბღუჯული ეტლის ბორბლებზე.
პატარა პონი იატაკზე იწვა, სრულიად გამოფიტული. მერე ეტლის ბორბლები გაიჭრიალა. პონის ყურები შეირხა. გოგონა ადგილზე გაშეშდა.
— ეს… შენ ხარ? — ჩაიჩურჩულა მან.
პონიმ ნელა მოაბრუნა თავი. რამდენიმე წამი არავინ სუნთქავდა. მერე სუსტი, გატეხილი ჭიხვინი ამოუშვა. გოგონა ატირდა.
— ვიცოდი, რომ არ მიმატოვებდი…
პონიმ წამოდგომა სცადა. ვერ შეძლო. ამიტომ მისკენ სანტიმეტრ-სანტიმეტრ მიითრია თავი. როცა ეტლთან მივიდა, თავი მის მუხლებზე დაადო. გოგონა ტირილით ჩაეხუტა.
მე გვერდზე გავიხედე. ვეღარ ვუყურებდი ისე, რომ მეც არ მეტირა. მაგრამ შეხვედრა საკმარისი არ იყო. პონი ძალიან სუსტი იყო. კუნთები თითქმის გამქრალი ჰქონდა. თვეები დასჭირდებოდა, რომ ისევ ნორმალურად ევლო.
მაშინ მისი ისტორია სოფლის ჯგუფში მოვყევი. ხალხმა დახმარება დაიწყო. ერთმა ქალმა საბნები მოიტანა. მეზობელმა სუფთა თივა აჩუქა. სხვები მკურნალობასა და რეაბილიტაციაში დაეხმარნენ.
ამ პონის მარტო არავინ გადაურჩენია. მაგრამ ყველამ თავისი პატარა წვლილი შეიტანა მის სიცოცხლეში დაბრუნებაში. გოგონა ყოველდღე მოდიოდა. მის გვერდით ჯდებოდა, გაკვეთილებს უკითხავდა და მშვიდად ელაპარაკებოდა. და ერთ დღეს… ის თვითონ წამოდგა.
შემდეგ ერთი ნაბიჯი გადადგა. მერე მეორე. როცა ბოლოს სახლში დაბრუნდა, ჯერ კიდევ კოჭლობდა. მაგრამ მანქანიდან ჩამოსვლისას ახალ სადგომთან არ წასულა. პირდაპირ გოგონასკენ წავიდა.
თითქოს ეს ხუთი წელი საერთოდ არ არსებობდა. მაგრამ ყველაზე საშინელი… მოგვიანებით აღმოვაჩინეთ. როცა ვეტერინარმა მის კისერზე ძველი საყელო ბოლომდე გაწმინდა, პატარა წარწერა გამოჩნდა.
„თუ ვინმე მას იპოვის… გთხოვთ, ჩემს ქალიშვილს დაუბრუნეთ. ის მის გარეშე ვერ გადარჩება.“
ყველანი გაშეშებულები დავრჩით. რადგან ეს შეტყობინება წინა მფლობელს დაეწერა. მას არასდროს უნდოდა ცხოველისთვის ზიანის მიყენება. უბრალოდ დაავიწყდა. დაავიწყდა, რომ ცოცხალი არსება იყო ამ ფარდულში გამოკეტილი. დაავიწყდა, რომ გოგონა ყოველდღე ელოდებოდა. და ყველაზე საშინელი… კარის შიგნით ასობით ნაკაწრი იყო. ხე თითქმის მთლიანად განადგურებული იყო. პატარა პონი წლების განმავლობაში ცდილობდა გარეთ გამოსვლას…
