„მე წავიყვან მას… და მის ყველა შვილსაც.“ ამ მთის კაცის სიტყვებმა მთელი ქალაქი უსიტყვოდ დატოვა. მაგრამ ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ მისი განზრახვები სულაც არ იყო ისეთი კეთილშობილური, როგორც ჩანდა. და ის, რაც შემდეგ მოხდა, მთელ სოფელს შიშის ზარს სცემდა. 😱 😨
ზამთრის შუაგული იყო. მოედანზე ხანდაზმული ქალი თავის შვიდ შვილთან ერთად იდგა. ბავშვები, რომელთა ასაკი 4-დან 14 წლამდე იყო, ერთმანეთთან მჭიდროდ იყვნენ მიჯაჭვულნი, რადგან ხვდებოდნენ, რომ სწორედ იმ მომენტში წყდებოდა მათი ბედი.
სოფლის მამაკაცები სათითაოდ მოდიოდნენ, უყურებდნენ ქალსა და მის შვილებს, შემდეგ კი მიდიოდნენ. არავის სურდა ასეთი მრავალრიცხოვანი ოჯახის პასუხისმგებლობის აღება.
ორგანიზატორი უკვე აპირებდა გამოეცხადებინა, რომ ბავშვებს სხვადასხვა ოჯახებში გადაანაწილებდნენ, ხოლო მათი დედისთვის სხვა გამოსავალს მოძებნიდნენ. ეს მათი ოჯახის დასასრულს ნიშნავდა. სწორედ ამ დროს მოედანზე სიჩუმე ჩამოვარდა.
თოვლიდან მაღალი ფიგურა გამოჩნდა. ძლიერი მამაკაცი მშვიდად მიუახლოვდა, ქალს შეხედა, შემდეგ კი დიდხანს აკვირდებოდა ბავშვებს. ბოლოს თქვა:
— მე წავიყვან მას.
ყველამ შვებით ამოისუნთქა. მაგრამ შემდეგმა სიტყვებმა ყველა ადგილზე გააქვავა.
— და მის ყველა შვილსაც.
სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
— შვიდივეს, — დაამატა მან. — ერთად. თუ მოდიან, ყველა ერთად უნდა მოვიდეს.
ქალი დაბნეული იყო. ის ამ კაცს არ იცნობდა და არ იცოდა, იყო თუ არა ის მათი ხსნა თუ ახალი საფრთხე. მცირე ყოყმანის შემდეგ დათანხმდა, თუმცა აღნიშნა, რომ ჯერ პირობებზე უნდა ესაუბრათ. მამაკაცი პატივისცემით დაეთანხმა.
სამი დღის განმავლობაში ისინი თოვლით დაფარულ მთებში მოგზაურობდნენ. გზა რთული იყო, მაგრამ ბავშვები ერთმანეთს ეხმარებოდნენ, ხოლო კაცი თითოეულ მათგანს ყურადღებით ეპყრობოდა.
ის ცოტას ლაპარაკობდა, მაგრამ ყოველთვის ეხმარებოდა, როცა საჭირო იყო, და არასოდეს აკეთებდა არაფერს, რაც ქალს შეაშფოთებდა. მესამე დღეს ისინი მის სახლს მიადგნენ, რომელიც მთებში იდგა.
ქალი გაოცდა. სახლი დიდი, მტკიცე და შესანიშნავად მოვლილი იყო. იქ იყო ბეღელი, შეშის დიდი მარაგი და ყველაფერი, რაც კომფორტული ცხოვრებისთვის იყო საჭირო.
შიგნით ღუმელში უკვე ცეცხლი ენთო. საწოლები სუფთა საბნებით იყო გამზადებული, ხოლო ერთ მთლიან კედელს წიგნები ფარავდა.
ერთ-ერთი პატარა ბავშვი გაოცებული შეჩერდა უზარმაზარი ბიბლიოთეკის წინ.
კაცმა ჩუმად თქვა:
— ეს წიგნები ჩემს ცოლს ეკუთვნოდა. ის შვიდი წლის წინ გარდაიცვალა.
მის ხმაში იგრძნობოდა, რომ ის არასოდეს დავიწყებია.
ქალმა შეხედა წიგნებს, ცეცხლის სითბოს და ყველაფერს, რაც ამ კაცს მათთვის ჰქონდა მომზადებული.
მან გააცნობიერა, რომ ის მათ მისვლას დიდი ხნით ადრე ელოდა, სანამ საერთოდ შეხვდებოდა.
— მადლობა, — თქვა ქალმა.
— შეგიძლიათ აქ იმდენ ხანს დარჩეთ, რამდენიც დაგჭირდებათ, — უპასუხა კაცმა. — დანარჩენს მოგვიანებით მოვაგვარებთ.
მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ კაცის ქცევა შეიცვალა. ქალი უფრო და უფრო მეტ უცნაურ რამეს ამჩნევდა. შემდეგ კი, ერთ დღეს, როცა ბაღში მუშაობდა, სახლიდან უეცრად შემზარავი ყვირილი გაისმა.
პანიკაში ჩავარდნილმა ყველაფერი მიატოვა და სახლისკენ გაიქცა.
როცა კარი შეაღო და დაინახა, რა ხდებოდა შიგნით, საშინელებისგან ადგილზე გაიყინა.
📖 გაგრძელება პირველ კომენტარში… 👇👇👇
ქალი შეშინებული შევარდა სახლში და ისეთი სცენა დაინახა, რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე არ დაავიწყდებოდა.
კაცი ბავშვებს უყვიროდა და ყველაზე უფროს ბიჭს ქამრით სცემდა. ბიჭი ცდილობდა თავისი უმცროსი ძმებისა და დების დაცვას, ხოლო დანარჩენი ბავშვები შეშინებულები ტიროდნენ და ოთახის კუთხეში იყვნენ მოკუნტულები.
— შეწყვიტეთ! — იყვირა ქალმა და მათკენ გაიქცა.
კაცი შემობრუნდა. მისი სახე სრულიად შეცვლილი იყო. მშვიდი და კეთილი ადამიანი, რომელიც ქალს მხსნელად მიაჩნდა, თითქოს გაქრა.
— ეს სახლი ჩემია! — იღრიალა მან. — და აქ ყველა იმას გააკეთებს, რასაც მე ვიტყვი!
იმ მომენტში ქალმა გააცნობიერა, რომ ის და ბავშვები დიდ საფრთხეში იყვნენ. იმ ღამით დაელოდა, სანამ კაცი დაიძინებდა. შემდეგ ჩუმად გააღვიძა ბავშვები და მხოლოდ ყველაზე აუცილებელი ნივთები შეაგროვა. გარეთ ძლიერი ქარბუქი მძვინვარებდა, მაგრამ ამ სახლში დარჩენა კიდევ უფრო საშიში იყო.
ისინი უხმაუროდ გავიდნენ გარეთ და სიბნელეში მთიდან დაშვება დაიწყეს. ბავშვები დაღლილები და შეშინებულები იყვნენ, მაგრამ არც ერთს არ დაუჩივლია. ყველამ იცოდა, რომ გაქცევა აუცილებელი იყო.
რამდენიმესაათიანი სიარულის შემდეგ, ყინვაში, მათ შორს სინათლეები დაინახეს. ეს პატარა სოფელი იყო.
როდესაც სოფლის მცხოვრებლებმა გაყინული და გამოფიტული ბავშვები დაინახეს, მაშინვე დაეხმარნენ. როგორც კი გაიგეს, რა მოხდა მთის სახლში, დაუყოვნებლივ შეატყობინეს ხელისუფლებას.
მეორე დილით სამართალდამცავები ადგილზე მივიდნენ და კაცი დააკავეს. გამოძიებამ დაადგინა, რომ წარსულში მის წინააღმდეგ ძალადობის არაერთი ბრალდება არსებობდა, თუმცა ყოველთვის ახერხებდა სიმართლის დამალვას.
რამდენიმე თვის შემდეგ ქალსა და ბავშვებს უსაფრთხო საცხოვრებელი გამოუყვეს. მათი ცხოვრება იდეალური არ იყო, მაგრამ საბოლოოდ შიშის გარეშე ცხოვრობდნენ.
ერთ დღეს ყველაზე პატარა ბავშვმა ჰკითხა:
— დედა, ახლა უკვე უსაფრთხოდ ვართ?
ქალმა გულში ჩაიკრა და ცრემლიანი თვალებით უპასუხა:
— დიახ, ჩემო ძვირფასო. ჩვენ იქ აღარასოდეს დავბრუნდებით.
იმ მომენტში მან გააცნობიერა, რომ ნამდვილი სახლი კედლებისგან არ შედგება. ნამდვილი სახლი ის ადგილია, სადაც ბავშვებს შიშის გარეშე შეუძლიათ ცხოვრება.
