მარტოხელა ფერმერი მინდვრებიდან ბრუნდებოდა, როცა მოულოდნელად გზის პირას რაღაც შენიშნა. თავიდან იფიქრა, რომ უბრალოდ ნაგავი იყო. მაგრამ როცა მიუახლოვდა, ადგილზე გაიყინა… 😨😨😨
ქალი იწვა მიწაზე… თითქმის უძრავად. მისი ტუჩები დახეთქილი იყო, კანი მზით დამწვარი, სუნთქვა კი ძლივს შესამჩნევი. ფერმერი მის გვერდით მუხლებზე დაჯდა, მაგრამ ქალი თითქმის არ რეაგირებდა. მაშინ მან ძველი კალათა შენიშნა. როცა გახსნა, გული შეუჩერდა.
შიგნით პატარა ბავშვი იწვა. იმდენად სუსტი, რომ ტირილიც კი არ შეეძლო… მხოლოდ ჩუმი, ჩახშობილი კვნესა ისმოდა. გარშემო არაფერი იყო. არც სახლი. არც ადამიანი. არც დახმარება. და მან გაიგო საშინელი სიმართლე: ისინი აქ უკვე დღეებია იყვნენ… შეიძლება მთელი კვირაც კი. მასში ბრაზი ამოვარდა. ვინ შეძლებდა ასე უბრალოდ დაეტოვებინა დედა და შვილი სიკვდილისთვის?
ის სწრაფად გაიქცა წყლის მოსატანად. ჯერ ქალის ტუჩები დაასველა. რამდენიმე წვეთის შემდეგ მან ძლივს ჩაიჩურჩულა:
„გადაარჩინეთ… ბავშვი…“
ამ სიტყვებმა ყველაფერი შეცვალა. ფერმერმა ბავშვი აიყვანა და წყალი მისცა. ბავშვი მაშინვე სიცოცხლეს ჩაეჭიდა.
მიუხედავად შიშისა, მან გადაწყვიტა რისკზე წასვლა. თუ ვინმემ ისინი იქ დატოვა… შეიძლება დაბრუნებულიყო. მაგრამ არჩევანი არ ჰქონდა. მან ქალი ასწია, ცხენზე დასვა, ბავშვი მჭიდროდ მიიკრა და გზას დაადგა.
გზა რთული იყო. ქალი თითქმის უგონო მდგომარეობაში იყო, ბავშვი კი სიკვდილის ზღვარზე. როცა შორიდან მისი სახლის შუქი გამოჩნდა… მიხვდა, რომ ეს ღამე ვიღაცის ბედს შეცვლიდა.
ის მთელი ღამე მათთან დარჩა. ქალი ხან გონს მოდიოდა, ხან ისევ კარგავდა. ბავშვის სუნთქვა თანდათან მშვიდდებოდა.
დილით, როცა პირველი სინათლე ფანჯრიდან შემოვიდა, ქალმა ბოლოს და ბოლოს თვალები გაახილა. შეშინებულმა მიმოიხედა და მერე ფერმერს შეხედა. რამდენიმე წამში ჩურჩულით თქვა:
„ჩვენ… იქ არ უნდა ვყოფილიყავით…“
ფერმერი მიუახლოვდა. ცდილობდა გაეგო, ვინ იყო ამ ყველაფერში დამნაშავე… და როცა ქალმა მოუყვა, რატომ აღმოჩნდა გზაზე, მოხუცი ადგილზე გაიყინა…
გაგრძელება წაიკითხეთ პირველ კომენტარში, აი მიზეზი 👇👇👇
ქალის თვალები ცრემლებით აივსო, მაგრამ ამჯერად ეს მხოლოდ ტკივილი არ იყო… ეს იყო შიში.
მან ძლივს თქვა:
„ჩემი ქმარი…“
ფერმერი გაშეშდა.
ქალმა აკანკალებული ხმით გააგრძელა:
„მან ამ გზაზე მოგვიყვანა… თქვა, რომ სადღაც უნდა წავსულიყავით… მერე გაჩერდა… მთელი წყალი და საჭმელი აიღო… და იქ დაგვტოვა…“
მისი ხმა ჩატყდა.
„ვფიქრობდი, რომ დაბრუნდებოდა… მაგრამ ის უბრალოდ… წავიდა…“
ფერმერს მუშტები მოეჭირა. მაგრამ ყველაზე საშინელი ჯერ კიდევ წინ იყო.
ქალმა ოდნავ ასწია თავი და ჩურჩულით თქვა:
„მან ეს გააკეთა იმიტომ, რომ გაქცევა მინდოდა… მე მის შესახებ სიმართლე გავიგე…“
ფერმერმა წარბები შეკრა.
„რა სიმართლე?“
ქალი ერთი წამით შეყოვნდა, შემდეგ თითქმის გაუგონრად თქვა:
„მას უკვე სხვა ოჯახი ჰყავს… და ჩვენ მისთვის დაბრკოლება ვიყავით…“
შემდეგ თვალები დახუჭა და დაამატა:
„ვცადე ბავშვთან ერთად გაქცევა… მაგრამ მან დაგვიჭირა… და გადაწყვიტა, რომ აღარ უნდა ვარსებობდეთ…“
ფერმერი ნელა მიბრუნდა ფანჯრისკენ. გარეთ ქარი ამოვარდა.
და ამ მომენტში მიხვდა… ეს მხოლოდ გადარჩენა არ იყო…
