დედინაცვალმა ათი წლის ბიჭი და მისი ორი წლის პატარა და ცივ ოქტომბრის ტყეში წაიყვანა, თითქოს შეშის შესაგროვებლად, შემდეგ კი უბრალოდ შემობრუნდა და წავიდა ისე, უკან ერთხელაც არ მოუხედავს. მაგრამ ის, რაც ამის შემდეგ მოხდა, ყველას თავზარი დასცა 😱 😨
ყველაზე საშიში არც კი სიცივე იყო. ყველაზე საშიში ის იყო, რომ ბიჭმა პირველივე წამიდან გაიგო — მათთვის სახლში დაბრუნების გზა აღარ არსებობდა.
არსებობენ ბავშვები, რომლებიც ძალიან ადრე წყვეტენ ბავშვებად ყოფნას. არა იმიტომ, რომ დიდებად გამოჩენა უნდათ, არამედ იმიტომ, რომ ერთ დღეს სახლში აღარ რჩება არც ერთი უფროსი, ვისზეც შეიძლება დაყრდნობა. ასე, ათი წლის ბიჭი სწავლობს კედლის მიღმა ნაბიჯების მოსმენას, კარის მიჯახუნების ხმაზე სახლის განწყობის გაგებას, პურის ბოლო ნაჭრის არა თავისთვის, არამედ თავისი პატარა დისთვის შენახვას, და ღამით მის დარწევას ისე, როგორც ამას მათი დედა უნდა აკეთებდეს.
ასე ცხოვრობდა ის.
დედის სიკვდილის შემდეგ მათი პატარა სახლი თითქოს შიგნიდან გაიყინა. ადრე იქ იყო თბილი ღუმლის სუნი, სველი ხელთათმანების, ჭერზე დაკიდებული გამხმარი ბალახების და იმ ფაფის სურნელი, რომელსაც დედა ყოველთვის ცეცხლთან ტოვებდა.
ქალი, რომელმაც სახლის დიასახლისის ადგილი დაიკავა, პატარა გოგონას არასოდეს მიმართავდა სინაზით. არასოდეს იღებდა უბრალოდ ხელში. და არასოდეს აძლევდა ბიჭს დავიწყების საშუალებას, რომ მისი პატარა და სწორედ იმ ღამით დაიბადა, როცა მათი დედა გარდაიცვალა.
იმ დილით დედინაცვალმა ისინი ძალიან ადრე გააღვიძა. გარეთ ჯერ კიდევ ბნელოდა, ეზოს ფიცრები კი ყინვით გათეთრებული იყო. მან მოკლედ და მკაცრად თქვა: სწრაფად ჩაიცვით, ლაპარაკის გარეშე. ბიჭს პატარა შეკვრა ჩაუდო ხელში და უბრძანა, პატარა ხელში აეყვანა. ამბობდა, რომ შორს არ წავიდოდნენ. რომ მამა ტყეში მერქნის მჭრელებთან ელოდებოდა. რომ დრო არ უნდა დაეკარგათ.
ბავშვები, რომლებსაც ხშირად აშინებენ, ტყუილს უფროსებზე უკეთ გრძნობენ. ბიჭმა მაშინვე გაიგო, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. არა სიტყვების გამო. არამედ იმიტომ, რომ მას თან არაფერი თბილი არ წაუღია. კარი ჩვეულებრივივით არ ჩაუკეტავს. არც კი შეუმოწმებია, კარგად ჰქონდა თუ არა პატარას ტანსაცმელი შეკრული. ასე არ მიჰყავთ ადამიანი იქ, სადაც მას ელოდებიან. ასე მიჰყავთ იქ, საიდანაც ყველა არ ბრუნდება.
ისინი დიდხანს მიდიოდნენ მაღალი ფიჭვებს შორის. მიწა გაყინული იყო, ბალახი ნაცრისფერი, ჰაერი კი ყელს ჭრიდა. თავიდან პატარა გოგონა ჩუმად იყო, შემდეგ კი ჩუმად ტირილი დაიწყო, სახეს ბიჭის მხარში მალავდა. ის ჩურჩულით ამშვიდებდა და ჰპირდებოდა, რომ მალე გათბებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე ხვდებოდა — წინ არანაირი სითბო არ ელოდათ.
შემდეგ ქალი ერთ მინდორზე გაჩერდა.
მან თქვა, რომ უკან უნდა დაბრუნებულიყო კალათის ასაღებად, რომელიც ბილიკთან დაავიწყდა. უბრძანა, აქ დაეცადათ. პატარა გოგონას თავიდან ჩამოცურებული თავსაფარიც კი არ გაუსწორებია. უბრალოდ შემობრუნდა და წავიდა. სწრაფად. არა ისე, როგორც ადამიანი, რომელიც რამდენიმე წუთში დაბრუნდება. არამედ ისე, როგორც ადამიანი, რომელიც შორდება იმას, რისი დანახვაც აღარ სურს.
ბიჭმა და უფრო ძლიერად მიიხუტა და სიარული დაიწყო, თვითონაც არ იცოდა სად. რადგან ადგილზე დარჩენა კიდევ უფრო საშიში იყო. ის ჯერ კიდევ იმედოვნებდა გზის, ადამიანების, კვამლის, სიცოცხლის ნებისმიერი ნიშნის პოვნას. მაგრამ რაც უფრო წინ მიდიოდა, მით უფრო სქელი ხდებოდა ტყე და სიცივე უფრო ღრმად აღწევდა მის ტანსაცმელში.
ცოტა ხნის შემდეგ პატარა ტირილს შეწყვიტა.
ამან ბიჭი ყველაფერზე მეტად შეაშინა.
მან თავისი თხელი ქურთუკი გაიხადა და დას მოახვია. თვითონ თითქმის მხოლოდ მსუბუქ ტანსაცმელში დარჩა. თითები უკვე აღარ ემორჩილებოდა. მუხლები ეკეცებოდა. ფესვებზე ებორძიკებოდა, ეცემოდა, დგებოდა და ისევ მიდიოდა.
ბიჭი ისევ წამოდგა, კიდევ უფრო ძლიერად მიიხუტა პატარა და სწრაფად წავიდა სახლისკენ. ყოველ ნაბიჯზე ის უფრო მკაფიო ხდებოდა: პატარა ფანჯარა, მუქი ხის კედლები, მრუდე სკამი.
და რაც უფრო უახლოვდებოდა, მით უფრო უცნაურ რამეს გრძნობდა.
ბუხრიდან სქელი კვამლი არ ამოდიოდა, მაგრამ ჰაერი მკვდარი არ იყო. იგრძნობოდა ახლად გამომცხვარი თბილი პურის, რაღაც მოხარშულის, ნაცნობის, სახლის სუნი. ეს სუნი ამ გაყინულ ტყეში იმდენად შეუძლებელი იყო, რომ თითქმის შემაშინებელი ხდებოდა.
ის ავიდა ჭრიალა საფეხურებზე. გაყინული ხის ნაჭერი ფეხქვეშ გაუტყდა. პატარა ჩუმად ქვითინებდა მის მკლავებში.
ისინი კარს მიუახლოვდნენ, ბიჭმა დააკაკუნა და შემდეგ კარი შეაღო. და როცა კარი გაიღო, შიგნით დანახულმა ისინი საშინლად შეაძრწუნა. გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇👇
როცა კარი ნელა გაიღო, ბიჭმა თავიდან მხოლოდ სიბნელე დაინახა. უცებ ყრუ ხმა გაისმა, შემდეგ კი სახლიდან რამდენიმე დიდი ნაცრისფერი მგელი გამოვიდა. პატარა გოგონამ შიშისგან ტირილი დაიწყო და ძმას მიეკრო.
ბიჭი გაშეშებული იდგა, დარწმუნებული, რომ ყველაფერი სწორედ აქ დასრულდებოდა. მაგრამ პირველი მგელი ნაზად მიუახლოვდა, პატარა გოგონას ხელი დაყნოსა და მშვიდად დაჯდა მათ წინ. დანარჩენებიც არ დაესხნენ თავს. ისინი უბრალოდ ბავშვებს გარშემო შემოეხვივნენ, როგორც მცველები.
ყველაზე დიდი მგელი ბიჭს არა ბოროტებით, არამედ უცნაური სინაზით უყურებდა. პატარა გოგონამ გაბედა მისი ბეწვის შეხება, ნელ-ნელა ტირილი შეწყვიტა და მორცხვად გაიღიმა. მაშინ ბიჭმა ერთი დაუჯერებელი რამ გაიგო: ამ ტყეში, სადაც ადამიანები მათ მიატოვეს, სწორედ მგლები გახდნენ მათი დამცველები.
იმ ღამით ბავშვები პატარა სახლში დარჩნენ. მგლები კართან და ღუმელთან ეძინათ, თითქოს მათ დარაჯობდნენ. დიდი ხნის შემდეგ პირველად მათ თავი უსაფრთხოდ იგრძნეს. ბიჭმა შეხედა თავის პატარა დას, რომელიც დიდი ნაცრისფერი მგლის გვერდით მშვიდად ეძინა, და გაიგო სიმართლე, რომელსაც არასოდეს დაივიწყებდა: ზოგჯერ ყველაზე სასტიკი მხეცი ადამიანი არის, ხოლო ყველაზე დიდი სიკეთე იქიდან მოდის, საიდანაც ყველაზე ნაკლებად ელოდები. იმ დღიდან ტყე აღარ იყო შიშის ადგილი. ის მათი სახლი გახდა.
