ჩემი ქორწილის დღეს, ერთი დახეული ტანსაცმლით შემოსილი კაცი ხალხში გაძვრა და ჩურჩულით მითხრა: „მომეცი უფლება, ერთხელ მაინც ჩაგეხუტო“… მე გავიყინე… და როცა მისი სახე დავინახე, სისხლი გამეყინა

ჩემი ქორწილის დღეს, ერთი დახეული ტანსაცმლით შემოსილი კაცი ხალხში გაძვრა და ჩურჩულით მითხრა: „მომეცი უფლება, ერთხელ მაინც ჩაგეხუტო“… მე გავიყინე… და როცა მისი სახე დავინახე, სისხლი გამეყინა 😱 😱 😱

ჩემი ქორწილის დილას ყველაფერი იდეალურად ჩანდა. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ბოლოს და ბოლოს ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი თავის ადგილზე იყო — ადამიანები, გადაწყვეტილებები, მომავალი. მეგონა, წარსული დიდი ხნის წინ უკვე დახურული გვერდი იყო.

ეკლესიის შესასვლელში ვიდექი, თეთრ კაბაში გამოწყობილი, და ვცდილობდი დამეწყნარებინა ჩემი კანკალებული ხელები. მუსიკა ჩუმად უკრავდა, სტუმრები იღიმოდნენ, ყველაფერი ზუსტად ისე მიდიოდა, როგორც წარმომედგინა. მაგრამ უცებ ხმაური გაისმა. საუბრები შეწყდა და ყველა მზერა ერთ მიმართულებას მიემართა.

მეც გავიხედე… და გავიყინე.

კიბეების ბოლოში იდგა კაცი დახეულ ტანსაცმელში, რომელიც უსახლკაროს ჰგავდა. ძლივს იდგა ფეხზე, მოაჯირს ეყრდნობოდა. მისი წვერი მოუვლელი იყო, ტანსაცმელი დახეული, ფეხსაცმელები — გაცვეთილი და მტვრიანი. მაგრამ ყველაზე შემაშფოთებელი მისი თვალები იყო — ცრემლებით სავსე, მთხოვნელი, კანკალით სავსე.

მან პირდაპირ თვალებში შემომხედა და ჩურჩულით მითხრა:
— „გთხოვ… სანამ საკურთხევლისკენ წახვალ… შემიძლია მაინც ერთხელ ჩაგეხუტო?“

იმ მომენტში სუნთქვა შემეკრა. დრო თითქოს გაჩერდა.

შემდეგ ჩემში რაღაც აფეთქდა. ბრაზი, ტკივილი, წლების განმავლობაში დაგროვილი ჭრილობები ერთდროულად ამოვიდა ზედაპირზე.

რამდენიმე წამი არაფერი მითქვამს. უბრალოდ ვუყურებდი… ვცდილობდი გამეგო, ეს რეალობა იყო თუ არა.

მან ისევ სცადა ლაპარაკი, ნაბიჯი გადმოდგა ჩემსკენ, მაგრამ მე მკვეთრად დავიხიე უკან და დაცვა გამოვიძახე.

სანამ ისინი ახლოვდებოდნენ, მოგონებები ერთის შემდეგ ერთი ჩემს გონებაში ამოტივტივდა. წარსულის დავიწყებული სურათები დაბრუნდა… მძიმე დღეები, დამთრგუნველი სიჩუმე, რაღაც, რის დავიწყებასაც წლების განმავლობაში ვცდილობდი.

და შემდეგ — მისი გაუჩინარება. ახსნის გარეშე. დამშვიდობების გარეშე.

ამ ყველაფრის თავიდან განცდისას დარწმუნებული ვიყავი, რომ სწორ გადაწყვეტილებას ვიღებდი. როცა დაცვამ იგი დაიჭირა და წაყვანა დაიწყო, ვიგრძენი, რომ საბოლოოდ ერთ თავს ვხურავდი. რომ ვთავისუფლდებოდი წარსულის ტვირთისგან.

მაგრამ იმ მომენტში რაღაც მის ჯიბიდან ჩამოვარდა და პირდაპირ ჩემს ფეხებთან დაეცა.

ეს იყო დაკეცილი წერილი. ერთი წამით შევყოყმანდი… შემდეგ დავიხარე, ავიღე და გავხსენი. ხელები მიკანკალებდა. როცა პირველი სტრიქონები წავიკითხე, გული გამეყინა. ხოლო შემდეგმა სტრიქონებმა… მთლიანად შეცვალა ჩემი ცხოვრება… 😨 👉 გაგრძელება წაიკითხე პირველ კომენტარში. 👇 👇 👇

…და ჩემი თვალები ისევ წერილს დაუბრუნდა…

სტრიქონები ცრემლების გამო სულ უფრო ბუნდოვანი ხდებოდა, მაგრამ მაინც ვკითხულობდი.

მასში ის ყველაფერს ხსნიდა… რატომ წავიდა, რა გადაიტანა ამ წლების განმავლობაში და, რაც მთავარია… რამდენად ვაკლდი.

შემდეგ ერთმა წინადადებამ მიიქცია ჩემი ყურადღება და გული გამიჩერა:

ის წერდა, რომ ბევრი დრო აღარ ჰქონდა დარჩენილი… და გადაწყვიტა, რომ ყველაფერი, რაც ჰქონდა, ჩემთვის დაეტოვებინა.

სახლი… ცოტა ფული… და ყველაფერი, რაც წლების განმავლობაში შეძლო რომ შეენარჩუნებინა.

ეს იყო მისი მემკვიდრეობა ჩემთვის.

მისი ბოლო სიტყვები მარტივი იყო:
— „მაპატიე… ყველაფერი, რაც გავაკეთე, შენთვის გავაკეთე…“

იმ მომენტში ყველაფერი, რაც მეგონა რომ ვიცოდი… სრულიად დაინგრა։