ბიჭმა თავისი საბანი სიკვდილს მიტაცებულ გოგონას მისცა… და ცოტა მოგვიანებით, ასობით მეომარი მის საწყობთან დადგა. 😱 😨
სუსტი დილის მზის ქვეშ, ორთქლი იშლებოდა, მაგრამ ცა მთელი დღის განმავლობაში მძიმე და მუქი დარჩა, თითქოს ველში წონასწორობდა. 11 წლის ბიჭი შინ კიბეებზე ჩამოვიდა, ქურთუკის გარეშე. მისი გამხდარი მხრები სიცივისგან დაეხარა. ის ჯერ კიდევ ბავშვივით გამოიყურებოდა, რომელიც ძალიან სწრაფად იზრდებოდა, ცხოვრებამ კი მას საკმარისი ძალა არ მისცა.
მის ხელებში ძველი ფერადი საბანი ეჭირა, რომელიც მისი ბებიამ აამუშავა. ხანმოკლე, ფერმკრთალი, მაგრამ ყურადღებით შეკერილი. ერთი კუთხე შერჩეული იყო — ძაღლმა ერთხელ გაკბინა.
ბიჭმა არავის უთხრა, სად მიდიოდა. თვითონაც ვერ ახსნიდა. საწყობი ველის კიდეზე იდგა, ნახევრად ჩამორჩენილი ღობის გვერდით. თავზე ყარყარები ისხდნენ. ჰაერი ცივი იყო, იდგა სენისა და სველი ხის სუნი.
გოგონა მიწაზე იწვა, ძალიან ცუდ მდგომარეობაში. ბიჭმა მომენტალურად იფიქრა, რომ ის აღარ სუნთქავდა.
მისი ტანსაცმელი ბინძური იყო, ფეხები შიშველი და დაზიანებული. თმა სისხლსა და მტვრით იყო გადახვეული. ბაგეები გახლართული იყო. ის ძლივს სუნთქავდა. უცბად, თვალები ოდნავ გაახილა. ბიჭისკენ გაიხედა. მან შეჩერდა. გოგონამ არაფერი თქვა. ხელებში პატარა მძივების პარკი ეჭირა, თითქოს ლოცვა. ბიჭმა სახლისკენ გაიხედა. ვერავინ მოვიდოდა.
ბიჭი გაყინულ მიწაზე კეკლუცად დაჯდა.
— მესმის? — ჩუმად თქვა.
პასუხი არ იყო.
— მაქვს საბანი…
ის ნაზად გაშალა და მასზე გადაუსვა. გოგონა წამში შეხტა… შემდეგ დამშვიდდა. ბიჭმა ყურადღებით დააკვირდა. ის ძალიან ახალგაზრდა იყო… უკიდურესად სუსტი. ხელებსა და სხეულზე ნიშნები იყო. ვინღაც ნატეხა. ბიჭმა დაეხმარა მას ახლომდებარე საწყობში გადაეტანა.
შემდგომში, ბიჭმა მას წყალი და პური მიიტანა. ის ნელა სვამდა.
— შენი სახელი?
— ტულა… — ჩურჩულით თქვა.
შემდეგ დაიწყო ხველება.
— ნუ მოკვდები… — ფრთხილად თქვა პატარა ბიჭმა.
პირველად, გოგონა უსაფრთხოდ იგრძნო თავი. ღამით ბიჭმა შორიდან მხედრები შენიშნა. ჯერ ერთი. შემდეგ ორი. შემდეგ ბევრი. ისინი აკვირდებოდნენ. მეორე დღეს უკვე ახლოს იყვნენ. მალე… ასობით მეომარი საწყობთან დადგა… წაიკითხეთ გაგრძელება პირველ კომენტარში. 👇 👇 👇
ბიჭის გული ძლიერად ფრიალებდა. ის საწყობის კართან იდგა, ვერ იცოდა გაიქცეს თუ დარჩეს. ასე ბევრი მეომარი… კარგი არაფერი ეწერა. ის გოგონასკენ გადაიხედა. ტულა ძლივს სუნთქავდა, მაგრამ გონზე იყო. მან კარი ჩაიხედა… შემდეგ ბიჭისკენ. თვალებში არც შიში იყო. მხოლოდ დაღლილობა… და უცნაური ნდობა.
გარე მხარეში ხმები გაისმოდა. ცხენების კვალები. მძიმე ნაბიჯები. შემდეგ კარი გაიღო. შევიდა მაღალი მამაკაცი, სხვებისგან განსხვავებული. მის ტანსაცმელზე მდიდარი იყო, მზერა მკაცრი. გაჩერდა, გოგონა დაინახა… და გაჩერდა. სიჩუმე ჩამოწვა. შემდეგ ის მის გვერდით დაჯდა.
— ტულა… — ჩურჩულით თქვა.
ყველა მამაკაცი საწყობში თავის თავს დაიხარა. ბიჭი გაკვირვებული დარჩა. ეს გოგონა… უცნობი არ იყო. ის მათი მეთაურის ქალიშვილი იყო. მამაკაცმა ბიჭისკენ გაიხედა. მზერა მკაცრი იყო… შემდეგ ნელ-ნელა თბილა. შენიშნა საბანი. წყლის თასი. პურის ნაჭერი. ყველაფერი გაიგო. გრძელი სიჩუმის შემდეგ, ბიჭისკენ მიახლოვდა.
ბიჭი არ იძვროდა. ის ფიქრობდა, რომ ყველაფერი აქ დამთავრდებოდა. მაგრამ მოხდა საპირისპირო. მამაკაცმა ნელა თავი დახარა მის წინ. შემდეგ სხვაებიც იგივე გააკეთეს. ასობით მეომარი, რიგით ერთ-ერთით, 14 წლის ბიჭის წინ ჩაიხარა. ბიჭი ადგილიდან არ დაძრულა. არასდროს არ ენახა მსგავსი რამ.
მამაკაცი მშვიდი, მაგრამ ღრმა ხმით ლაპარაკობდა.
— შენ გადაარჩინე მას… როცა მსოფლიო მის დასახმარებლად აღარ იყო.
მან ნაბიჯი გადადგა მისკენ.
— დღეს შენ არ გვხედავ როგორც მტრები… არამედ როგორც ადამიანები.
ბიჭმა არაფერი თქვა. მხოლოდ უყურებდა. მამაკაცი თავის ხალხს მიატრიალა.
— ეს მიწა… — ხმამაღლა თქვა, — ეს სახლი… ეს ბიჭი…
პაუზა გააკეთა.
— …მოვლა უნდა განხორციელდეს.
ამ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა. არავინ აღარ დაესხა თავს ამ მიწებს. არავინ მიახლოვდა ცუდი განზრახვით. ბიჭმა, რომელმაც უბრალოდ საბანი უცნობ გოგონას მისცა… შეცვალა არა მხოლოდ ერთი ცხოვრება, არამედ მთელი ბედი. და წლების შემდეგ ადამიანები კვლავ გადმოსცემდნენ ამ ისტორიას. ზოგჯერ… ყველაზე დიდი ძალა არა იარაღშია… არამედ უბრალო კეთილგანწყობილებაში, შესრულებულ დროულად.
