ჩემმა რვა წლის შვილიშვილმა თვალები დაახამხამა და თქვა:
— შენ ვერ დაჯდები ჩვენთან. დედამ თქვა, რომ შენ ანტიკვარიატი ხარ.
მთელი სუფრა სიცილში ჩაეფლო, მათ შორის ჩემი შვილიც. მე ავდექი და ჩუმად წავედი… და რაც შემდეგ გავაკეთე, ამას ისინი ვერასდროს წარმოიდგენდნენ. 😱 😨
სუფრასთან ისინი ისევ იცინოდნენ. მათთვის ეს უბრალოდ „ხუმრობა“ იყო. მაგრამ ჩემთვის ეს სიტყვები გულში დანასავით ჩამესო.
ნელა გამოვედი ეზოდან და მანქანაში ჩავჯექი. რამდენიმე წუთის განმავლობაში ჩუმად ვიჯექი და ცარიელ გზას ვუყურებდი. სწორედ იმ მომენტში მივხვდი ერთ რამეს: თუ ჩემი საკუთარი ოჯახიც ასე მექცევა, მაშინ აღარ ვარ ვალდებული, ყველაფერი ჩუმად ავიტანო.
დავურეკე ჩემს ქალიშვილს და ვუთხარი:
— დროა…
აი, რა გავაკეთეთ. 👇 👇 👇
ეს სახლი, სადაც ისინი ასე მშვიდად იცინოდნენ, სინამდვილეში ჩემი სახლი იყო. მრავალი წლის წინ სწორედ მე ვიყიდე იგი. სწორედ მე დავეხმარე ჩემს შვილს, როცა მას პრობლემები ჰქონდა. სწორედ მე გადავიხადე რემონტის, ავეჯის და მანქანის ნაწილიც კი.
მაგრამ იმ დღეს მივხვდი, რომ მათ ეს ყველაფერი დიდი ხანია დავიწყებული ჰქონდათ. ამიტომ მე და ჩემმა ქალიშვილმა მშვიდად დავიწყეთ მოქმედება. მეორე დღეს ადვოკატს დავუკავშირდი. სახლი ჩემს სახელზე იყო რეგისტრირებული და სრული უფლება მქონდა, გადამეწყვიტა, რა გამეკეთებინა მისთვის.
რამდენიმე დღის შემდეგ ყველა დოკუმენტი მზად იყო. ერთი კვირის შემდეგ სახლში დავბრუნდი. ჩემი შვილი და რძალი ისევ იმავე მაგიდასთან ისხდნენ. მათ გაოცებულებმა შემომხედეს.
— დედა, იმ დღეს სად წახვედი? — მკითხა ჩემმა შვილმა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო.
მე მაგიდაზე დოკუმენტების საქაღალდე დავდე.
— უბრალოდ გადავწყვიტე ჩემს ცხოვრებაში პატარა ცვლილება შემეტანა, — მშვიდად ვთქვი.
მათ ფურცლების თვალიერება დაიწყეს და მათი სახეები ნელ-ნელა შეიცვალა.
— მოიცა… ეს რას ნიშნავს? — დაბნეულმა მკითხა ჩემმა რძალმა.
მშვიდად ვუპასუხე:
— სახლი გაყიდულია.
სუფრასთან სიჩუმე ჩამოვარდა.
— როგორ თუ გაყიდულია? — იყვირა ჩემმა შვილმა. — ჩვენ აქ ვცხოვრობთ!
მე მას იმავე სიმშვიდით შევხედე.
— ჰო. მაგრამ ხომ გახსოვთ… მე ხომ „ანტიკვარიატი“ ვარ.
მათ ვერაფერი თქვეს.
ჩემი ჩანთა ავიღე და კარისკენ გავემართე.
— ნუ ღელავთ, — ვთქვი და ბოლოს კიდევ ერთხელ შევბრუნდი. — ახალი მფლობელი ძალიან მალე მოვა.
და სწორედ იმ მომენტში ბოლოს და ბოლოს ვიგრძენი ის, რაც წლებია აღარ მიგრძვნია: პატივისცემა… საკუთარი თავის მიმართ.
