პატარა გოგონა ცდილობდა თავისი ერთადერთი ველოსიპედის გაყიდვას, მაგრამ ცოტა მოშორებით მან შენიშნა რამდენიმე შავ კოსტიუმში ჩაცმული მამაკაცი, რომლებიც უძრავად იდგნენ და თვალის დაუხამხამებლად აკვირდებოდნენ მას, ხოლო როდესაც ნამდვილი მიზეზი გამოაშკარავდა, ამან ყველა შოკში ჩააგდო და შეაშინა.😱 😨
შუადღის შემდეგ მზე ნაზად ეფინებოდა პარკს, ხოლო პატარა გოგონა იქ იდგა, დახეული კაბითა და ჭუჭყიანი ქურთუკით, ძლიერად ჩაჭიდებული ძველ ველოსიპედს, თითქოს ეშინოდა, რომ ვინმე ნებისმიერ წამს წაართმევდა. საჭეზე დაკიდებული წარწერა „იყიდება“ ქარში ოდნავ ირხეოდა, თითქოს თავადაც ეჭვობდა იმაში, რაც ხდებოდა.
ადამიანები მის გვერდით გადიოდნენ, ერთი წამით შეხედავდნენ და შემდეგ გზას აგრძელებდნენ, თითქოს არაფერი არსებობდა.
სანამ ერთი კაცი არ გაჩერდა.
მას ნაცრისფერი კოსტიუმი ეცვა, ჭაღარა წვერი ჰქონდა და დაღლილი მზერა, როგორც ადამიანს, რომელმაც ცხოვრებაში უკვე ძალიან ბევრი ნახა. ის ნელა მიუახლოვდა, გოგონას სიმაღლეზე დაიხარა და მშვიდად ჰკითხა, რატომ იყო აქ სრულიად მარტო.
პატარამ თავი ასწია. მისი სახე ჭუჭყიანი იყო, ლოყაზე ჭრილობა ეტყობოდა, ხოლო თვალები ჯერ კიდევ ცრემლებით ჰქონდა სველი. გაჭირვებით აუხსნა, რომ დედას რამდენიმე დღე არაფერი ეჭამა და მათ გასაყიდად აღარაფერი დარჩათ, ამ ველოსიპედის გარდა.
კაცი რამდენიმე წამით გაჩუმდა და რაღაც მძიმე იგრძნო საკუთარ გულში. მან შეხედა ველოსიპედს, შემდეგ გოგონას აკანკალებულ ხელებს, შემდეგ მის გაცვეთილ ფეხსაცმელს, და ჩანდა, რომ დახმარება უნდოდა, მაგრამ სწორედ იმ მომენტში რაღაცამ აიძულა, მზერა აერიდებინა.
ცოტა მოშორებით მან შენიშნა რამდენიმე შავ კოსტიუმში ჩაცმული მამაკაცი, უძრავად მდგომი, რომლებიც მათ თვალის დაუხამხამებლად აკვირდებოდნენ. მათი ყოფნა თითქოს ჰაერსაც კი ყინავდა.
გოგონამაც დაინახა ისინი და იმ წამსვე მისი გამომეტყველება შეიცვალა — შიშმა მთლიანად მოიცვა მისი თვალები.
ის კაცისკენ ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა და ჩურჩულით სთხოვა, არავისთვის ეთქვა, რომ მან ის იპოვა.
კაცი დაიძაბა და ჰკითხა, ვინ იყვნენ ეს კაცები.
გოგონამ ძლიერად ჩასჭიდა ხელი ველოსიპედის საჭეს, თითქოს ეს იყო ერთადერთი რამ, რაც ჯერ კიდევ რეალობასთან აკავშირებდა, და ძლივს გასაგონად ჩურჩულით თქვა, რომ მათ არ უნდოდათ მისი დედა ცოცხალი დარჩენილიყო. გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇👇
კაცი რამდენიმე წამით გაშეშებული დარჩა, თითქოს პატარა გოგონას სიტყვები პირდაპირ მის გონებაში ამოიკვეთა და რეაგირებისთვის დრო აღარ დაუტოვა. მისი მზერა კვლავ შავ კოსტიუმებში ჩაცმულ მამაკაცებს მიუბრუნდა, რომლებიც ერთი მილიმეტრითაც არ განძრეულან, მაგრამ მათი უბრალო არსებობაც საკმარისი იყო, რომ ჰაერი კიდევ უფრო დამძიმებულიყო.
მაშინ მიხვდა, რომ ეს არც უბრალო დამთხვევა იყო და არც ბუნდოვანი მუქარა, არამედ რაღაც ბევრად უფრო ზუსტი და ორგანიზებული — რაღაც, რაც პირდაპირ ამ ბავშვსა და მის დედას ეხებოდა.
ის ნელა გასწორდა, თან პატარა გოგონას თვალის კუთხით აკვირდებოდა, და მისი სახის გამომეტყველება მთლიანად შეიცვალა, თითქოს ერთ წამში საბოლოო გადაწყვეტილება მიიღო.
მაგრამ სწორედ იმ წამს ერთ-ერთმა შავებში ჩაცმულმა კაცმა ნაბიჯი წინ გადადგა.
შემდეგ კიდევ ერთმა. და ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე დანარჩენებმა პარკში გაფანტვა დაიწყეს, ყველა შესაძლო გასასვლელი ჩაკეტეს. გოგონა ინსტინქტურად უკან დაიხია, კიდევ უფრო ძლიერად ჩაეჭიდა ველოსიპედის საჭეს, ხოლო ნაცრისფერ კოსტიუმში ჩაცმული კაცი ოდნავ წინ დაუდგა, თითქოს მის დასაცავად.
სიჩუმე თითქმის აუტანელი გახდა. და სწორედ მაშინ ერთ-ერთმა შავებში ჩაცმულმა კაცმა საბოლოოდ ამოიღო ხმა — ცივი და მშვიდი ტონით წარმოთქვა ფრაზა, რომელმაც კაცს აგრძნობინა, რომ სიტუაცია ბევრად უარესი იყო, ვიდრე წარმოედგინა.
იმ მომენტში მან გააცნობიერა, რომ ეს უკვე აღარ იყო უბრალოდ დაკვირვება ან თვალთვალი.
ისინი რაღაცის დასაბრუნებლად იყვნენ მოსულები.
ან ვიღაცის.
და ამჯერად უკან დასახევად უკვე ძალიან გვიანი იყო.
