ქალი უბრალო ყელსაბამის გამო არ ტიროდა. ის ტიროდა იმიტომ, რომ წლების შემდეგ ხელახლა შეეხო იმ შვილს, რომელიც ოდესღაც მკლავებიდან მოჰგლიჯეს. 😱😨
ოთახში სიჩუმე იყო, როცა ახალგაზრდა მოსამსახურე შემოვიდა ლანგრით ხელში. ყველაფერი ჩვეულებრივად ჩანდა: რბილი სინათლე, ძვირფასი სურნელი ჰაერში, ელეგანტური კედლები და ის დაუძლეველი დისტანცია მდიდარ ქალსა და გოგოს შორის, რომელიც ყოველთვის თვალს ხრიდა.
სანამ ქალმა ლურჯი გულსაკიდი არ შენიშნა. დრო თითქოს გაჩერდა. მისი თითები ჯერ კიდევ მანამ აუკანკალდა, სანამ მიუახლოვდებოდა. უჯრიდან ამოიღო ძველი, გაყვითლებული ფოტო და ისე ეჭირა, თითქოს მთელი მისი ცხოვრებაზე მძიმე იყო.
ფოტოზე ჩვილი იყო, მსუბუქი პლედით გახვეული. მის ყელზე კი იგივე ცრემლის ფორმის გულსაკიდი ბრწყინავდა. გოგონამ დაბნეულმა წარბები შეკრა.
ქალმა გულსაკიდს ნაზი, გატეხილი შეხებით შეახო და ცრემლებით ჩურჩულით თქვა:
— ბოლოს რომ ვნახე… ეს ეკეთა.
შემდეგ ფოტო ასწია.
— შეხედე.
გოგონამ ფოტოს შეხედა. შემდეგ გულსაკიდს. შემდეგ ქალის სახეს. და მასში რაღაც გატყდა. რადგან უცებ გაახსენდა შორეული ხმა. მონაზონი. ცივი ოთახი. და წინადადება, რომელიც არასდროს ჰქონდა ბოლომდე გაგებული: გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
— „თუ ვინმე ამ გულსაკიდს იცნობს… გაიქეცი, სანამ მოგძებნიან.“
ცრემლები მოერია თვალებში.
მან აკანკალებული თითებით ლოყა შეეხო და თითქმის ხმის გარეშე იკითხა:
— ეს… ეს მე ვარ?
ქალმა ტირილით იფეთქა, თითქოს ოცი წელი ამ ტკივილს იკავებდა.
მან გოგონას სახე სასოწარკვეთილი სითბოთი მოეფერა.
— ეს შენ ხარ… ჩემი შვილი.
და ჩაეხუტა. ისე ძლიერად ჩაეხუტა, თითქოს ერთ წამში დაკარგული წლების დაბრუნება უნდოდა.
— მაპატიე ამ წლებისთვის…
გოგონამ თვალები დახუჭა, გატეხილი და კანკალით იმ ჩახუტებაში, რომელიც უცნაურად ნაცნობი ეჩვენა, როგორც სახლი.
მაგრამ იმ მომენტში, როცა თავადაც უნდა ჩახუტებოდა… თვალები გაახილა და სარკეში, ქალის უკან, რაღაც დაინახა. კარი ოდნავ ღია იყო. და ვიღაც მათ უყურებდა. ღიმილით. 😨
