ბებიის სიკვდილის შემდეგ ბიჭს და მის პატარა დას წასასვლელი აღარ ჰქონდათ… სანამ ერთ დღეს ძველი მიტოვებული ვაგონი არ იპოვეს. მაგრამ როცა შიგნით რაც იყო აღმოაჩინეს, შიშისგან გაქვავდნენ. 😨
იმ ღამეს, როცა მათი ბებია გარდაიცვალა, 12 წლის ბიჭს ჯერ კიდევ ჰქონდა სახლი.
მაგრამ დილით ის სახლი მთლიანად დამწვარი დახვდათ.
ბიჭი ტალახიან ეზოში იდგა, პატარა და კი ძლიერად ეკვროდა მას. ისინი უყურებდნენ, როგორ ეცემოდა წვიმა შიშინით მათი მთელი ცხოვრების გაშავებულ ნანგრევებზე.
სახურავი ჩამონგრეული იყო. ფანჯრები მხოლოდ ცარიელ ხვრელებად დარჩენილიყო. სამზარეულოს კედლის ნატეხის ქვეშ მათი ბებიის სკამის მოხრილი ფეხები ჩანდა.
პატარა გოგონამ ისინიც დაინახა.
— ბებიას საბანი სად არის?… — ჩუმად იკითხა მან.
ბიჭს ძალა აღარ ჰქონდა ეთქვა, რომ ყვითელი საბანიც დაიწვა.
სამი დღით ადრე მათი ბებია ჯერ კიდევ სამზარეულოში იდგა, როცა საშინელი ქარიშხალი სახლს ურტყამდა.
პატარა გოგონა ხატავდა სამ ადამიანს წითელი სახურავის ქვეშ.
ხოლო ბიჭი თავის პალტოზე ღილს აკერებდა, რადგან ბებია ყოველთვის ამბობდა:
— ბიჭი, რომელსაც თავისი ნივთების შეკეთება შეუძლია, არასოდეს იქნება დაუცველი.
უცებ ფინჯანი მოხუცი ქალის ხელიდან გადმოვარდა.
ის დაეცა მანამ, სანამ ბიჭი მიხვდებოდა, რა ხდებოდა. ბიჭს მისი თავი მუხლებზე ედო, როცა პატარა გოგონა შტორმში გაიქცა დახმარების მოსაყვანად. ბოლოს ბებიამ კიდევ ერთხელ ჩასჭიდა ხელი ბიჭს.
— იზრუნე შენს დაზე… — ჩურჩულით თქვა მან.
— გპირდები… — უპასუხა ბიჭმა.
მისი ბოლო სიტყვები კიდევ უფრო სუსტი იყო.
— სანამ ერთად ხართ… ჯერ კიდევ გაქვთ სახლი…
ის სასწრაფოს მოსვლამდე გარდაიცვალა. ხოლო როცა ბავშვებს მეზობლების ფერმაში ეძინათ, მათი სახლი შუაღამისას დაიწვა. დასაბრუნებელი აღარაფერი დარჩა. მეორე დღეს სოციალურმა მუშაკმა ისინი ეკლესიის ოთახში დასვა და საქმე გახსნა. მათი მამა გაუჩინარებული იყო. დედის ძმა მათ მიღებაზე უარს ამბობდა.
შეიძლება ბიჭი მიეღო. მაგრამ არა პატარა გოგონა.
შეშინებული გოგონა ძმის პალტოს ჩაეჭიდა.
— არა… მე ჩემს ძმასთან ერთად წავალ… — ატირდა ის.
ქალი ცდილობდა აეხსნა, რომ დაშორება მხოლოდ დროებითი იქნებოდა. რომ ბავშვებს უსაფრთხო ადგილი სჭირდებოდათ. რომ უფროსები ყველაფერს აკეთებდნენ. მაგრამ ბიჭმა უკვე გაიგო ერთი საშინელი რამ.
ზრდასრულებს შეუძლიათ თქვან „ვწუხვარ“… და ამავე დროს მთელი შენი ცხოვრება გაანადგურონ.
— ჩვენ არასოდეს დაგვაშორებენ, — მტკიცედ თქვა მან.
იმ ღამეს, როცა ყველას ეძინა, მან ძველ ჩანთაში ჩადო ორი ვაშლი, ნახევარი პური, არაქისის კარაქი, ბებიის ბიბლია, მათი ერთადერთი ფოტო, ასანთი და დასაკეცი დანა.
შემდეგ ნაზად გააღვიძა თავისი პატარა და.
— ჩაიცვი ჩექმები… — ჩურჩულით უთხრა მან.
გოგონა მაშინვე წამოჯდა.
— სად მივდივართ?…
— იქ, სადაც ვერავინ დაგვაშორებს.
გარეთ გამყინავი წვიმა შეუჩერებლად მოდიოდა. პატარა გოგონამ ბებიის წითელი შარფი კისერზე შემოიხვია და ძმას გაჰყვა ბნელ ტყეში. რამდენიმე საათის შემდეგ მისი ჩექმები მთლიანად დასველდა, ტუჩები კი გაუფითრდა.
ორჯერ წაიბორძიკა, სანამ ჩუმად იტყოდა:
— ძალიან მცივა…
ბიჭმა ძველი შალის საბანი მხრებზე მოახვია და გზა გააგრძელა.
უცებ, ხეებს შორის, რაღაც უზარმაზარმა ქარში დაიჭრიალა.
ეს იყო ძველი დაჟანგებული ვაგონი, მიტოვებული დავიწყებულ რელსებზე, თითქმის მთლიანად დაფარული ხავსითა და ტოტებით.
გვერდზე ჯერ კიდევ ჩანდა წაშლილი ასოები.
კარი ოდნავ ღია იყო. ბიჭმა უფრო ფართოდ შეაღო. შიგნით სრული სიბნელე იდგა. პატარა გოგონა შიშით ჩაეჭიდა ხელში.
— ეს… საშიშია?…
ბიჭმა შავი ტყისკენ გაიხედა მათ უკან… შემდეგ კი ბნელ შესასვლელს შეხედა წინ.
— არ ვიცი… — უპასუხა მან.
და მიუხედავად ყველაფრისა, შიგნით შევიდა.
ძველი საფოსტო ვაგონის შიგნით იატაკი მათ ნაბიჯებზე ჭრიალებდა. მტვერი ფარავდა ძველ ტომრებსა და თაროებს. წვიმა მეტალის სახურავს აწყდებოდა. ვაგონის ბოლოში, გატეხილი მაგიდის ქვეშ, ბიჭმა პატარა თუჯის ღუმელი იპოვა… შიგნით კი ორი ნაჭერი ქვანახშირი. პატარა გოგონას თვალები უკვე ეხუჭებოდა.
ისინი ძლივს მიიწევდნენ წინ ამ დანგრეულ თავშესაფარში… და როცა აღმოაჩინეს, რა იყო შიგნით, შიშისგან გაქვავდნენ… 😨😱 გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
როცა ბიჭმა თავისი ბოლო ასანთი აანთო, ვაგონის შიგნით ერთი წამით განათდა.
პატარა გოგონამ უეცრად საშინლად იყვირა.
ვაგონის ბოლოში, სიბნელეში, ვიღაც იჯდა.
უძრავად.
ბიჭმა სწრაფად ჩასჭიდა ხელი თავის დას და ნელა დაიხია უკან.
შუქი ციმციმებდა, და მათ დაინახეს მოხუცი კაცი გრძელი წვერით და დახეული პალტოთი.
მაგრამ ეს ყველაზე საშიში არ იყო.
მის გვერდით ეწყო ათობით ბავშვის სათამაშო… პატარა ფეხსაცმელები… ხოლო კედლებზე ბავშვების ნახატები ეკიდა.
პატარა გოგონა ატირდა.
— წავიდეთ აქედან… გთხოვ…
უცებ მოხუცმა ნელა ასწია თავი.
მისი თვალები უცნაური შუქით ანათებდა.
— ძალიან გვიან მოხვედით… — ჩურჩულით თქვა მან ხრინწიანი ხმით. — მან უკვე იცის, რომ აქ ხართ…
ბიჭმა ვერ გაიგო.
— ვინ…?
ზუსტად იმ წამს ვაგონის სახურავზე მძიმე ნაბიჯების ხმა გაისმა.
ერთი… ორი… სამი…
ვიღაც პირდაპირ მათ თავებზე დადიოდა.
შემდეგ ვაგონის კარი ნელა თავისით დაიხურა.
პატარა გოგონამ იყვირა.
ბიჭი კარისკენ გაიქცა, მაგრამ ის აღარ იღებოდა.
და სწორედ იმ მომენტში სიბნელეში ბავშვის ჩუმი სიცილი გაისმა.
მაგრამ იმ ვაგონში სხვა ბავშვი არ იყო… 😨😱
