ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, უსახლკაროდ დარჩენილი, ერთ დამალულ გამოქვაბულში დავბინავდი… სწორედ იქ დაიწყო ყველაფერი. 😨 😨
არ მქონდა წასასვლელი ადგილი, ამიტომ გათავისუფლების შემდეგ ფარულად შევაფარე თავი ამ გამოქვაბულს… და სწორედ იქ დაიწყო ყველაფერი.
როცა გამოვედი, არავინ მელოდა. ჩემი ოჯახი აღარ არსებობდა, მეგობრები გაქრნენ ან უბრალოდ გადაწყვიტეს დავიწყებოდი. და მე მათ არ ვადანაშაულებ.
პირველ დღეებში ვიძინებდი სკამებზე, ხიდების ქვეშ, ისეთ ადგილებში, სადაც ცხოველებიც კი ყოყმანობენ დარჩენას. ვცადე სამსახურის პოვნა, მაგრამ როგორც კი ჩემს წარსულს ხედავდნენ… მათი მზერა იცვლებოდა. დახურული. უნდობელი. თითქოს ბომბი ვყოფილიყავი, რომელიც ნებისმიერ დროს აფეთქდებოდა. ამიტომაც შევწყვიტე ცდა. ერთ ცივ ღამეს ვიპოვე ეს გამოქვაბული. ბუჩქებს უკან დამალული, თითქმის უხილავი. ბნელში გახსნილი კლდეში, საკმარისად ღრმა, რომ ქარისგან დამეცვა.
შევედი შიგნით. ჰაერი ცივი და ნესტიანი იყო, მაგრამ უცნაურად… მშვიდი, თითქოს სამყაროს ხმაური სწორედ შესასვლელთან წყდებოდა. ვიპოვე მშრალი კუთხე, დავდე ჩემი ნივთები — უფრო სწორად, ის ცოტაოდენი, რაც დამრჩა — და დავწექი.
დიდი ხნის შემდეგ პირველად… დავიძინე. მაგრამ შემდეგ ღამეს… ყველაფერი შეიცვალა. ხმა. სუსტი, თითქმის შეუმჩნეველი. სუნთქვა. უცებ წამოვჯექი. გული ძლიერად მიცემდა. სუნთქვა შევიკავე. იქნებ ცხოველი. იქნებ მხოლოდ ჩემი წარმოსახვა.
მაგრამ მერე… ისევ. ეს ქარი არ იყო. იქ ვიღაც იყო. ნელა წავედი სიბნელისკენ. ჩემი თვალები ნელ-ნელა ეჩვეოდა. კედლები თითქოს ჩრდილებში მოძრაობდნენ.
და მერე… დავინახე. გამოქვაბულის სიღრმეში… რაღაც. გროვა. ნივთები. ტანსაცმელი. ვიღაც უკვე იყო იქ ნამყოფი. ან უარესი… ვიღაც ჯერ კიდევ იქ იყო. გავიყინე. და იმ მომენტში გავიგონე ხმა. ძალიან სუსტი.
არ ვიცოდი უნდა გავქცეულიყავი თუ დავრჩენილიყავი. მაგრამ გულში… რაღაც მეუბნებოდა, რომ ეს შეხვედრა ყველაფერს შეცვლიდა… და რაც შემდეგ მოხდა, სრულიად შეცვალა ჩემი ცხოვრება.
გაგრძელება პირველ კომენტარშია. 👇👇👇
ღამე უფრო ღრმავდებოდა და მივხვდი, რომ ამ გამოქვაბულში მარტო არ ვიყავი. პირველივე შეხედვაზე ცივი სიბნელე მიზიდავდა, ყველაფერი მკვდრად ჩანდა, მაგრამ მერე შევნიშნე მცირე მოძრაობა: ვიღაც იქ ცხოვრობდა. საწყისი შიში თითქმის გამაყინა. არავინ ელოდება სხვა ადამიანის შეხვედრას ასეთ ბნელ და ნესტიან ადგილას, განსაკუთრებით ისეთ ადამიანს, რომელიც ასევე მოწყვეტილია სამყაროს. მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ეს უსახლკარო ადამიანი იყო, კიდევ ერთი ადამიანი, რომელიც ცდილობდა გაქცეოდა ქალაქის ხმაურს და ადამიანების გულგრილ მზერას.
თავიდან მხოლოდ ფრთხილად ვაკვირდებოდით ერთმანეთს, არც ერთი სიტყვა არ გვითქვამს. მაგრამ რამდენიმე ღამის შემდეგ ვისწავლეთ ერთად ცხოვრება. ვყოფდით ამ პატარა სივრცეს, ვზრუნავდით საკვებზე და სითბოზე, ვიცავდით ჩვენს საიდუმლო თავშესაფარს ცივი და მკაცრი სამყაროსგან. ყოველ დილას, როცა მზის სხივები სუსტად აღწევდა ქვებს შორის, ვიწყებდით საუბარს, ვცინოდით პატარა რაღაცებზე, ვსწავლობდით ერთმანეთის ჩვევებსა და ისტორიებს.
დროთა განმავლობაში ჩვენს შორის ნდობა და პატივისცემა გაჩნდა, შემდეგ კი ნამდვილი მეგობრობა. გამოქვაბული, რომელიც თავიდან მხოლოდ სიბნელისა და მარტოობის ადგილად ჩანდა, იქცა ადგილად, სადაც ჩვენი სულები ისვენებდნენ, ადგილად, სადაც სამყაროსგან მოწყვეტა პატარა ცხოვრებისეულ ბედნიერებად გადაიქცა. და რადგან ცხოვრება შეიძლება არაპროგნოზირებადი იყოს, ეს მეგობრობა ნელ-ნელა სიყვარულად გადაიქცა — ჩუმი, ნაზი, მაგრამ გულწრფელი, სიყვარული, რომლის პოვნასაც არასდროს ველოდით ამ ბნელ და ნესტიან კედლებში.
გამოქვაბული უკვე აღარ იყო მხოლოდ თავშესაფარი, ის სახლად იქცა, და ჩვენი ერთმანეთის ყოფნა მას სითბოსა და აზრს აძლევდა. ჩვენი სიყვარული იზრდებოდა ამ პატარა თავშესაფარში, ნესტსა და სიბნელეში, და მივხვდით, რომ სამყაროს ყველაზე უიმედო ადგილიც კი შეიძლება სახლად იქცეს, სადაც ბედნიერება და სიმშვიდე ორივეს გველოდებოდა.
