დედამ სახლიდან გამაგდო, როცა ათი წლის ვიყავი. ცხრამეტი წლის შემდეგ უცნობი ნომრიდან ზარი მივიღე. ეს ჩემი დედა იყო. მან მითხრა, რომ კიბო ჰქონდა და დახმარება სჭირდებოდა. მაშინვე გადავწყვიტე მასთან წასვლა. მაგრამ ცოტა ხანში სხვა უცნობი ნომრიდან შეტყობინება მივიღე, სადაც ეწერა, რომ იქ უნდა წავსულიყავი ისე, რომ დედას არ გამეფრთხილებინა, და რომ მის შესახებ მთელ სიმართლეს გავიგებდი. გადავწყვიტე ეს რჩევა მიმეღო და მისთვის შეუტყობინებლად წავსულიყავი. და ის, რაც იქ ვნახე, სრულიად შოკისმომგვრელი იყო… აი, რა მელოდა იქ. 😱 😨 😨
ცხრა წლის ვიყავი, როცა დედა მამას გაშორდა. ის თითქმის ყოველთვის ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ იყო. ძალიან ცუდად მექცეოდა, ხანდახან მცემდა კიდეც. სკოლაში ჩემზე ხშირად იცინოდნენ მისი გამო. ამ დაცინვას ვიტანდი, რადგან უბრალოდ არაფრის გაკეთება არ შემეძლო.
ერთ დღეს, როცა სახლში დავბრუნდი, დედა უცნობ კაცთან ერთად იყო. როცა შევედი, მან კართან დამინახა და მაშინვე გარეთ გამაგდო.
ძალიან დამწუხრებული ვიყავი. არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა და სად წავსულიყავი, სანამ ერთ კეთილ მოხუცს არ შევხვდი. მან დამეხმარა, განათლება მომცა და მოგვიანებით კარგი სამსახურის პოვნაც შევძელი.
ერთ ჩვეულებრივ დღეს სამსახურში მივდიოდი, როცა უცნობი ნომრიდან ზარი მივიღე. ეს დედა იყო. მან მითხრა, რომ კიბო ჰქონდა. ვცადე სწრაფად წავსულიყავი მის დასახმარებლად, მაგრამ გადავწყვიტე მისთვის წინასწარ არაფერი მეთქვა.
როცა ჩვენს სახლთან მივედი, ყველაფერი შეცვლილი დამხვდა. სხეულში ცივი ჟრუანტელი დამივლიდა. ასეთ რამეს ვერასდროს წარმოვიდგენდი. აღმოჩნდა, რომ დედა…
ამ ისტორიის გაგრძელება პირველ კომენტარშია. აი, რა აღმოვაჩინე… 👇 👇 👇
როცა სახლთან მივედი, ყველაფერი განსხვავებულად გამოიყურებოდა. ეზო მოუვლელი იყო, კედლები კი ძველი და ჩამუქებული. სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა. ეს სახლი მრავალი წლის წინ ჩემი ბავშვობის ყველაზე მტკივნეულ მოგონებად იქცა და ახლაც იგივე მძიმე გრძნობას იწვევდა.
ფრთხილად გავაღე კარი და შიგნით შევედი ისე, რომ არ გამიფრთხილებია — ზუსტად ისე, როგორც შეტყობინებაში მირჩიეს.
სახლში სიჩუმე იყო. მხოლოდ შორიდან ოთახიდან მომავალი ხმები ისმოდა. ნელა მივუახლოვდი იმ ოთახს, საიდანაც ხმები მოდიოდა.
და ის, რაც იქ ვნახე, სრულიად შოკისმომგვრელი იყო.
დედა ოთახში იჯდა. მაგრამ ის სულაც არ ჰგავდა ავადმყოფ ადამიანს. სრულიად ჯანმრთელად გამოიყურებოდა. მასთან ერთად მაგიდასთან ორი მამაკაციც იჯდა. ისინი მშვიდად საუბრობდნენ და იცინოდნენ.
კართან შევჩერდი და მათ საუბარს მოვუსმინე.
— დარწმუნებული ვარ, რომ მოვა, თქვა დედამ. ვუთხარი, რომ კიბო მაქვს. ახლა კარგი სამსახური აქვს, აუცილებლად ეცდება დამეხმაროს.
ამ სიტყვების გაგონებაზე სისხლი გამეყინა.
ერთ-ერთმა კაცმა გაიცინა.
— ანუ მოიტყუე? — ჰკითხა მან.
— რა თქმა უნდა, — უპასუხა დედამ გულგრილად. — მითხრეს, რომ წარმატებული ადამიანი გახდა და კარგადაც გამოიმუშავებს. რატომ არ უნდა გამოვიყენო ეს შესაძლებლობა?
იმ მომენტში ვეღარ მოვითმინე. კარი გავაღე და ოთახში შევედი. ყველა შოკირებული შემომხედა.
დედა რამდენიმე წამით გაშეშდა.
— შენ… აქ ხარ? — დაბნეულად თქვა მან.
მას პირდაპირ თვალებში შევხედე.
— კი, — მშვიდად ვთქვი. — და ყველაფერი გავიგონე.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. კაცებმა უხერხულად გადახედეს ერთმანეთს და ნელა გავიდნენ ოთახიდან, ჩვენ მარტო დაგვტოვეს.
დედა ცდილობდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ სიტყვებს ვერ პოულობდა.
— ანუ… კიბო არ გაქვს? — ვკითხე.
რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ ღრმად ამოიოხრა.
— არა… — ჩუმად თქვა მან.
ამ პასუხის გაგონებაზე მთელი ის ტკივილი, რომელიც წლების განმავლობაში დამიგროვდა, ისევ ამომიტივტივდა.
— ანუ დამირეკე მხოლოდ იმისთვის, რომ ჩემგან ფული გამოგეტყუებინა? — გავაგრძელე.
მან თვალები დახარა.
— გავიგე, რომ ცხოვრებაში წარმატებას მიაღწიე… ვიფიქრე, რომ დამეხმარებოდი.
რამდენიმე წამით ჩუმად ვუყურებდი. გამახსენდა ის დღე, როცა სახლიდან გამომაგდო, ის ღამე, რომელიც ქუჩაში გავატარე, და სკოლაში დაცინვა.
— როცა ათი წლის ვიყავი, — ნელა ვთქვი, — ამ სახლიდან გამომაგდე. მაშინ არავინ მყავდა. მაგრამ ახლა, როცა საბოლოოდ შევძელი ჩემი ცხოვრების აშენება… გაგახსენდა, რომ შვილი გყავს.
დედა ჩუმად დარჩა. მის თვალებში სინანული ნამდვილად არ ჩანდა — მხოლოდ უხერხულობა.
თავი დავუქნიე.
— იცი რა, — მშვიდად ვთქვი. — მე მართლა დასახმარებლად მოვედი. მართლა ავად რომ ყოფილიყავი… შენთვის ყველაფერს გავაკეთებდი.
მან თვალები ამომხედა.
— მაგრამ შენ ტყუილი აირჩიე.
კარისკენ შევბრუნდი.
— ამჯერად მე ვტოვებ ამ სახლს. მაგრამ განსხვავება ისაა, რომ ახლა უკვე მარტო აღარ ვარ და შენგან აღარაფერს ველი.
და უკან მოუხედავად გამოვედი სახლიდან. გარეთ ცივმა ჰაერმა სახეში დამარტყა, მაგრამ შიგნით უცნაური სიმსუბუქე ვიგრძენი.
იმ მომენტში ერთი მარტივი რამ გავიგე: ადამიანს შეუძლია აირჩიოს თავისი მომავალი, მაგრამ ვერ აირჩევს მშობლებს.
და ზოგჯერ საუკეთესო გადაწყვეტილება უბრალოდ იმ ადამიანებისგან შორს წასვლაა, ვინც მხოლოდ მაშინ გახსენდება, როცა რაღაც სჭირდებათ.
