სამი დღის განმავლობაში უწყვეტად თოვდა. იმ დღეს ჩემს ძმასთან მივდიოდი. გზა თითქმის გაუვალი იყო: ყველგან სქელი თოვლის ფენა იდო და მანქანები ძლივს მოძრაობდნენ.
უცებ გზის პირას შევნიშნე ძველი მანქანა, რომელიც მთლიანად თოვლში იყო გაჭედილი. მის გვერდით იდგა ქალი — ალბათ ბავშვის დედა. ის სასოწარკვეთით იქნევდა ხელებს და ცდილობდა გამვლელი მანქანების შეჩერებას, მაგრამ თითქმის არავინ ჩერდებოდა. მის სახეზე აშკარად ჩანდა შიში და სასოწარკვეთა.
როცა მათ გვერდით გავიარე, მანქანის შიგნიდან ბავშვის ტირილი გავიგონე. ამ ხმამ მაშინვე მაიძულა დამემუხრუჭებინა. გადავწყვიტე გავჩერებულიყავი და გამერკვია, რა ხდებოდა.
როცა მანქანასთან მივედი და შიგნით შევიხედე, რაც დავინახე, ნამდვილად შოკისმომგვრელი იყო.
უკანა სავარძელზე პატარა ბიჭი იწვა, თხელ პლედში გახვეული. მისი სახე ტირილისგან გაწითლებული იყო და სუნთქვა სწრაფი და არეული ჰქონდა. მანქანის შიგნით ყინვა იყო: ძრავა არ მუშაობდა და ჩანდა, რომ ისინი უკვე დიდი ხანია იქ იყვნენ გაჭედილები.
— გთხოვთ, დაგვეხმარეთ, — უთხრა დედამ აკანკალებული ხმით. — მანქანა მოულოდნელად გაჩერდა და ჩემი ტელეფონი აღარ მუშაობს… ჩემი ბავშვი უკვე ერთი საათია ტირის.
სწრაფად გავაღე კარი, მივუახლოვდი ბავშვს და დავინახე, რომ მისი პატარა ხელები გაყინული იყო. იმ მომენტში მივხვდი, რომ ყოველი წამი მნიშვნელოვანი იყო.
— მოდით, ჩემს მანქანაში ჩაჯექით. იქ თბილია, — დაუფიქრებლად ვუთხარი.
ქალმა ცრემლიანი თვალებით აიყვანა ბავშვი და სწრაფად ჩაჯდა ჩემს მანქანაში. როცა გათბობა ჩაირთო, პატარა ნელ-ნელა დამშვიდდა, ხოლო დედა ისევ შოკში იყო.
რამდენიმე წუთის შემდეგ მან მითხრა, რომ ისინი საავადმყოფოში მიდიოდნენ: ბავშვს სიცხე ჰქონდა მომატებული და მას ეშინოდა, რომ მისი მდგომარეობა გაუარესდებოდა. ამის გაგონებისთანავე გადავწყვიტე ისინი საავადმყოფოში მიმეყვანა.
ამ დროს ბიჭმა უცნაურად სერიოზული მზერით პირდაპირ თვალებში შემომხედა.
დედა პანიკურად ცდილობდა რაღაცის ახსნას, მაგრამ იმ მომენტში ბიჭმა ნელა გამომიწოდა თავისი პატარა ხელი და ჩუმად ჩაიჩურჩულა:
— შენ… ბოლოს და ბოლოს მოხვედი.
მე გავიყინე. ეს ბავშვი არასოდეს მენახა.
მან ისევ ჩუმად გააგრძელა:
— შენ იგივე ტატუ გაქვს, რაც ჩემს მამას.
ეს შეუძლებელი იყო. ეს ტატუ… მეგონა, მხოლოდ მე მქონდა.
ინსტინქტურად ჩემს მაჯას დავხედე. ტატუ — პატარა მუქი ნიშანი — რომელიც წლების წინ გავიკეთე და თითქმის ყოველთვის საათის ქვეშ მქონდა დამალული.
ეს შეუძლებელი იყო… აი რას გავიგებდი მაშინ, როცა დედა მომიახლოვდა და მე მას ამ ტატუს შესახებ კითხვა დავუსვი. უბრალოდ შოკში ვიყავი.
გაგრძელება შეგიძლიათ წაიკითხოთ პირველ კომენტარში. 👇👇👇
მან ისევ ჩუმად გაიმეორა:
— შენ იგივე ტატუ გაქვს, რაც ჩემს მამას.
კიდევ ერთხელ დავხედე ჩემს მაჯას. იმ პატარა მუქ სიმბოლოს, რომელიც წლების წინ გავიკეთე და თითქმის ყოველთვის საათის ქვეშ ვმალავდი.
შემდეგ გამახსენდა, რომ ეს ტატუ მხოლოდ რამდენიმე ადამიანს ჰქონდა. ჩვენ ის ძალიან დიდი ხნის წინ გავიკეთეთ — მე და რამდენიმე ძალიან ახლო მეგობარმა… იმ დროს, როცა ერთად ვმსახურობდით არმიაში. ადამიანები ჩემი წარსულიდან. ადამიანები, რომლებიც ზოგიერთები ჩემი ცხოვრებიდან გაქრნენ.
— საიდან იცი ეს? — ვკითხე და ვიგრძენი, როგორ აჩქარდა ჩემი გულისცემა.
ბიჭმა უბრალოდ შემომხედა და მანქანის უკანა ხედვის სარკეზე დაკიდებულ პატარა ფოტოზე მიუთითა — ალბათ დედას ჩქარობაში მისი მოხსნაც ვერ მოესწრო.
მე შევბრუნდი და ფოტოს შევხედე…
და იმ წამს თითქოს მსოფლიო გაჩერდა.
ფოტოზე სამხედრო ფორმაში ჩაცმული კაცი იყო, ხელი ბავშვის მხარზე ედო. მის მაჯაზე ზუსტად იგივე ტატუ ჩანდა.
მაგრამ ეს ყველაზე საშინელი არ იყო.
მე ის კაცი ვიცანი.
ეს ჩემი ყოფილი საუკეთესო მეგობარი იყო… ადამიანი, ვისთან ერთადაც წლების წინ ერთსა და იმავე სამხედრო ნაწილში ვიბრძოდი.
ადამიანი, რომლის შესახებაც მითხრეს, რომ ის მოკვდა.
დედამ, როცა დაინახა როგორ შემეცვალა სახე, ჩუმად მკითხა:
— თქვენ მას იცნობთ…?
დიდხანს ჩუმად ვიდექი, შემდეგ კი ჩავიჩურჩულე:
— ის ჩემი მეგობარი იყო…
და იმ მომენტში ყველაზე შოკისმომგვრელი რამ გავაცნობიერე.
ბიჭმა ისევ შემომხედა და თქვა:
— მამამ თქვა, რომ თუ ერთ დღეს რამე ცუდი დაგვემართებოდა… შენ დაგვეხმარებოდი. მან თქვა, რომ შენ არასოდეს ივიწყებ შენიანებს.
მე იქვე გაქვავებული დავრჩი…
რადგან ეს სიტყვები ერთხელ მე თვითონ დავპირდი მას.
მაგრამ ეს წლების წინ იყო… მისი სიკვდილიდან სულ რამდენიმე დღით ადრე. 😳
