„პრინცმა ღარიბი მსახური მთელი სასახლის წინ დაამცირა… მაგრამ დედოფალი გონება დაკარგა იმ წამს, როცა გოგონას ყელსაბამი დაინახა.“ 😱 😨
მე სამეფო სასახლის სამზარეულოებში გავიზარდე. სანამ დიდებულები ოქროს ჭაღების ქვეშ ცეკვავდნენ, მე მათ ჭუჭყს ვწმენდდი. არასდროს არავის უკითხავს ჩემი სახელი. მსახურებისთვის უბრალოდ „სამზარეულოს გოგო“ ვიყავი.
მაგრამ ყველაზე მეტად ახალგაზრდა პრინც დამიანს ვძულდი. მას ვერ აეტანა ღარიბების დანახვა.
— შენნაირი ხალხი სარდაფებში უნდა დარჩეს, — მითხრა ერთხელ ცივად, როცა შემთხვევით სამეფო დერეფანი გადავკვეთე.
იმ დღიდან უხილავად ყოფნა ვისწავლე. მაგრამ ყველაფერი ზამთრის ბალის ღამეს შეიცვალა. მთელი სამეფო დიდ ბროლის დარბაზში იყო შეკრებილი. მუსიკა. აბრეშუმი. ოქრო. სიცილი. მე იქ მხოლოდ სტუმრებისთვის ღვინის დასასხმელად ვიყავი.
ხელები მიკანკალებდა, როცა დიდებულების ბრბოში გავდიოდი. უცებ ვიღაცამ ფეხი გამომიდო. წავბორძიკდი. წითელი ღვინო პირდაპირ პრინც დამიანის შავ სამეფო მოსასხამზე გადაისხა. მთელი დარბაზი გაშეშდა.
პრინცის თვალები ბრაზით აივსო.
— საცოდავი ნაგავი, — თქვა მან ცივად.
მაშინვე მუხლებზე დავეცი.
— მაპატიეთ, თქვენო აღმატებულებავ…
მაგრამ მან უხეშად ჩამავლო ხელი და წამომაყენა.
— საერთოდ თუ იცი, რა ღირს ეს მოსასხამი?! — დაიყვირა მან მთელი სამეფო კარის წინ.
ხალხმა სიცილი დაიწყო. თვალებში ცრემლები ჩამიდგა. თავის დაღწევა ვცადე, მაგრამ იმ წამს ჩემი ძველი ჯაჭვი გაწყდა. პატარა ოქროს ყელსაბამი მარმარილოს იატაკზე დავარდა. და უცებ—
დედოფალი გაშეშდა. სახეზე ფერი სრულიად დაეკარგა. აკანკალებული ნაბიჯებით მომიახლოვდა და ყელსაბამი აიღო. მთელი დარბაზი დადუმდა.
დედოფალს ხელები უკანკალებდა.
— ეს… ეს საიდან გაქვს? — ჩურჩულით მკითხა.
დაბნეულმა შევხედე.
— დედაჩემის იყო… ეს ერთადერთია, რაც მისგან დამრჩა…
დედოფალს თვალები ცრემლებით აევსო. ის სამეფო სიმბოლოს უყურებდა, რომელიც ყელსაბამის შიგნით იყო ამოტვიფრული. ამ ნიშანს მხოლოდ სამეფო ოჯახის წევრები ატარებდნენ. უცებ დედოფალმა პირზე ხელი აიფარა და გატეხილი ხმით ჩაიჩურჩულა:
— არა… ეს შეუძლებელია…
პრინცი დამიანი ნელა დაიხია უკან. და მთელი სამეფო კარის წინ—
დედოფალი ჩემს წინ მუხლებზე დაეცა. შემდეგ კი, ცრემლებით, ჩაიჩურჩულა:
— ჩემო შვილო… 👇 გაგრძელების წაკითხვა პირველ კომენტარში შეგიძლიათ. 👇 👇 👇
მაგრამ იმ წამს, როცა დედოფალი ჩემსკენ ხელების გაწოდებას აპირებდა…
ბრბოს უკან ცივი ხმა გაისმა.
— ის იტყუება.
მთელი დარბაზი მკვეთრად შემობრუნდა.
სასახლის სვეტების ჩრდილიდან ნელა გამოვიდა მოხუცი კაცი.
სამეფო მრჩეველთა მთავარი.
ლორდი ვერიდანი.
მისი სახე ფერმკრთალი იყო.
თვალები უცნაური შიშით ჰქონდა მიპყრობილი ყელსაბამზე.
— ეს გოგო თქვენი შვილი ვერ იქნება… — ჩაილაპარაკა მან.
დედოფალი მაშინვე წამოდგა.
— როგორ ბედავთ?!
მაგრამ მოხუცი უკვე კანკალებდა.
შემდეგ პირდაპირ მეფეს შეხედა.
და წარმოთქვა სიტყვები, რომლებმაც მთელი დარბაზი გააყინა:
— იმიტომ რომ… ტახტის მემკვიდრე პრინცესა თექვსმეტი წლის წინ გარდაიცვალა.
სასახლეს სასიკვდილო სიჩუმე ჩამოწვა.
დედოფალმა თავი გააქნია.
— არა… არა!
მაგრამ უცებ ლორდმა ვერიდანმა იყვირა:
— სწორედ თქვენ გასცით მისი მოკვლის ბრძანება!
ბრბომ შიშისგან შეჰკივლა.
მეფე გაფითრდა.
პრინცი დამიანი ნელა დაიხია უკან.
მოხუცმა კი გატეხილი ხმით განაგრძო:
— მეფემ წინასწარმეტყველების შესახებ გაიგო… წინასწარმეტყველების, რომლის მიხედვითაც მისი ნამდვილი ქალიშვილი გვირგვინის დაცემას გამოიწვევდა…
მეფეს ხელები აუკანკალდა.
— გაჩუმდი… — ჩაიჩურჩულა მან.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ლორდმა ვერიდანმა თითი ჩემკენ გამოიშვირა.
— იმ ღამეს… მეფემ მიბრძანა, ტყეში სამეფო ჩვილი მომეკლა.
დედოფალი ცრემლებში ჩაიკეცა.
მთელი დარბაზი სუნთქვას იკავებდა.
შემდეგ მოხუცმა ჩაიჩურჩულა:
— მაგრამ ამის გაკეთება ვერ შევძელი… ამიტომ ბავშვი ღარიბ ქალს მივაბარე და მისი სიკვდილი გავაყალბე…
დედოფლის თვალები ჩემსას შეხვდა.
ის უკვე შეუჩერებლად ტიროდა.
მაგრამ უცებ—
მეფემ ნელა იშიშვლა ხმალი.
მცველები პანიკაში ჩავარდნენ.
— არავინ… დატოვებს ამ დარბაზს ცოცხალი, — ჩაიჩურჩულა მან შეშლილი ხმით.
და სწორედ იმ წამს—
სასახლის უზარმაზარი კარები ძლიერი დარტყმით აფეთქდა.
დარბაზში შეიარაღებული ჯარისკაცები შემოიჭრნენ.
მათ წინ იდგა კაცი შავი აბჯრით.
შემდეგ მან მუზარადი მოიხსნა.
და მთელმა სამეფო კარმა შეჰკივლა.
რადგან მას ზუსტად იგივე სამეფო სიმბოლო ეკეთა, რაც მე.
კაცმა პირდაპირ თვალებში შემომხედა.
შემდეგ კი ჩაიჩურჩულა:
— ჩემო დაიკო… შენს წასაყვანად დავბრუნდი.
