„სრულმა ქალმა ტირილით თქვა: „ჩემი ტანსაცმელი მოიპარეს… გთხოვთ, აქ ნუ დამტოვებთ.“ მაგრამ ის, რაც მან შემდეგ გააკეთა, მთელი ქალაქი უსიტყვოდ დატოვა…“ 😱😨
სრული ქალი გულამოსკვნით ტიროდა.
— მდინარესთან მხოლოდ ტანსაცმლის გასარეცხად მოვედი. მაგრამ სოფლის სამმა ქალმა ისევ გადაწყვიტა ჩემი დაცინვა. სანამ წყალში ვიყავი, მათ ჩემი მთელი ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი და საბანიც კი მოიპარეს, შემდეგ კი სიცილით წავიდნენ. ყინულივით ცივ წყალში დავრჩი — დაუცველი და დამცირებული.
წლების განმავლობაში ის სოფლის მცხოვრებლების დაცინვის ობიექტი იყო. ზოგი მის წონას დასცინოდა, ზოგი კი მის სიღარიბეს. ის შეურაცხყოფებს უკვე შეჩვეული იყო, მაგრამ ამჯერად ტკივილი აუტანელი აღმოჩნდა.
უცებ გზიდან ცხენის ფლოქვების ხმა მოესმა. პანიკამ მოიცვა — არ უნდოდა, ვინმეს ასეთ მდგომარეობაში ენახა.
რამდენიმე წამში იქ კოვბოი გამოჩნდა. მან მაშინვე შეამჩნია, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. ქალის სასოწარკვეთილი მდგომარეობის დანახვისას, მას არ დასცინია და არც ზიზღით მოპყრობია. პირიქით, გაიხადა ქურთუკი, ზურგით შებრუნდა და ქალს ესროლა, რათა თავი დაეფარა.
ქალი გაოგნებული დარჩა. მის სოფელში კაცების უმეტესობა მას დასცინებდა, ზოგს კი მისი ტანჯვის ხილვაც კი გაახარებდა. მაგრამ ამ უცნობმა კაცმა მას არც კი შეხედა და მისი ღირსება პატივისცემით დაიცვა.
როდესაც ქალი საბოლოოდ ქურთუკით დაიფარა, კაცმა მშვიდად ჰკითხა:
— ვინ გააკეთა ეს?
ქალი ცდილობდა დაერწმუნებინა, რომ არ ჩარეულიყო.
— სჯობს, არ ჩაერიოთ. აქ ხალხს მიზეზის გარეშეც ვძულვარ.
კაცი რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ კი უპასუხა:
— მესმის, რასაც გრძნობ.
ამ სიტყვების გაგონებისას ქალმა პირველად იგრძნო, რომ ვიღაც ნამდვილად უგებდა. ის აღარ გრძნობდა თავს მარტო.
ამის შემდეგ კაცმა გადაწყვიტა, ამ უსამართლობის წინაშე არ გაჩუმებულიყო და ქალის გვერდით დამდგარიყო. მან მთელ სოფელს აჩვენა, რომ ადამიანის ღირებულება არასოდეს განისაზღვრება გარეგნობით ან წონით, არამედ მისი გულითა და ადამიანური ღირსებით.
და ის, რაც შემდეგ გააკეთა, ფაქტობრივად ყველა შოკში ჩააგდო…
გაგრძელება პირველ კომენტარში. 👇👇👇
მთელი სოფელი ეკლესიის წინ შეიკრიბა, როდესაც კოვბოიმ ყველას სთხოვა, მოესმინათ მისთვის. ყველას ეგონა, რომ ის იმ ქალების გასაკიცხად მოვიდა, რომლებმაც ეს საწყალი ქალი დაამცირეს. მაგრამ მოულოდნელად ის ქალისკენ შებრუნდა, მუხლზე დადგა და ჯიბიდან პატარა ბეჭედი ამოიღო.
მოედანზე სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ჩემს ცხოვრებაში ბევრი ადამიანი შემხვედრია, — თქვა მან. — მაგრამ როცა დავინახე, რამდენი რამ გადაიტანე ისე, რომ სიკეთე არასოდეს დაგიკარგავს, მივხვდი, რომ შენნაირს ვერასოდეს ვიპოვიდი.
ქალს ცრემლები ჩამოუგორდა.
— შეიძლება მთელი სოფელი ყოველთვის დაცინვის ობიექტად გთვლიდა, მაგრამ მე შენში ყველაზე ლამაზ ქალს ვხედავ, ვინც კი ოდესმე შემხვედრია.
სოფლის მცხოვრებლები გაოცებულები უყურებდნენ ერთმანეთს. იმ ქალებსაც კი, რომლებმაც წინა დღეს მისი ტანსაცმელი მოიპარეს, შოკისგან სიტყვა არ ეთქმოდათ.
— გამომყვები ცოლად? — ჰკითხა კოვბოიმ.
ქალმა ხელები პირზე აიფარა და ტირილით თავი დაუქნია.
— დიახ…
რამდენიმე წამით მოედანზე სამარისებური სიჩუმე იდგა, შემდეგ კი ყველა მხრიდან ტაში გაისმა. თუმცა ყველაზე დიდი სიურპრიზი ჯერ კიდევ წინ იყო. რამდენიმე კვირის შემდეგ მათი ქორწილი გაიმართა. სოფლის ნახევარი მხოლოდ იმის სანახავად მოვიდა, მართლა ხდებოდა თუ არა ეს ყველაფერი. როდესაც პატარძალი ეკლესიაში ულამაზესი თეთრი კაბით შევიდა, ხალხი თვალებს არ უჯერებდა. ქალი, რომელსაც წლების განმავლობაში ამცირებდნენ, ბედნიერებისგან ანათებდა.
და როდესაც სიძემ საქორწინო ფიცი დადო, თქვა:
— იმ დღეს, როცა მდინარესთან ცრემლიანი გიპოვე, მეგონა, რომ მე გიხსნიდი. დღეს კი ვხვდები, რომ სინამდვილეში შენ გადამარჩინე.
ბევრ ადამიანს თვალზე ცრემლი მოადგა. იმ დღიდან სოფლის მცხოვრებლებს ის აღარ ახსოვდათ, როგორც „სრული ქალი“. მათ ის დაამახსოვრდათ, როგორც ქალი, რომელმაც ნამდვილი სიყვარული სწორედ მაშინ იპოვა, როცა ეგონა, რომ მთელი მსოფლიო მის წინააღმდეგ იყო. და ეს ამბავი მრავალი წლის განმავლობაში დარჩა ყველაზე დაუჯერებელ და ყველაზე განხილვად ისტორიად, რაც კი ამ სოფელს ოდესმე სმენოდა. ❤️
