ჩემი 7 წლის შვილიშვილი ძალიან უყვარდა თავის ბაბუას… მაგრამ ერთ დღეს უარი თქვა მის ჩახუტებაზე და თქვა: „ბებია, ის სხვანაირია.“ 😱😨
ჩემი შვილიშვილი ყოველთვის ძალიან იყო მიჯაჭვული თავის ბაბუასთან. როგორც კი სიარული ისწავლა, ყოველთვის მისკენ გარბოდა და ეხვეოდა. მან ასწავლა ველოსიპედის ტარება, ბანქოს თამაში და אפילו თითებით სტვენაც. ის ხშირად ამბობდა, რომ ბაბუა იყო „მისი ყველაზე საყვარელი ადამიანი მსოფლიოში“, და მე ყოველთვის ვიღიმოდი.
გასულ თვეში ჩემმა ქალიშვილმა მკითხა, შეძლებდა თუ არა ბავშვი ერთი კვირით ჩვენთან დარჩენას, სანამ ისინი თავიანთ საქმეებს მოაგვარებდნენ. რა თქმა უნდა, დავთანხმდი — მას ყოველთვის სახლში ყოფნის შეგრძნება ჰქონდა ჩვენთან.
თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო. დილით ბლინები, საღამოს თამაშები, და ბაბუა ყოველთვის აძლევდა მას გამარჯვების საშუალებას. მაგრამ მეოთხე დღეს რაღაც შეიცვალა. ის უფრო ჩუმი გახდა. აღარ დაჰყვებოდა ბაბუას ყველგან, როგორც ადრე. ვიფიქრე, რომ ეს დროებითი იყო.
იმ საღამოს, როცა კბილების გახეხვას აპირებდა, ნაზად ვუთხარი:
„წადი, ბაბუას ღამე მშვიდობისა უთხარი და ჩაეხუტე.“
მან არ უარყო — უბრალოდ თავი გააქნია.
არც შიში იყო, არც შფოთვა — თითქოს უბრალოდ ფიქრობდა.
შემდეგ პირდაპირ თავის ოთახში წავიდა. ვცადე, ამას დიდი მნიშვნელობა არ მიმეცა. ეს თითქოს პატარა დეტალი იყო. მოგვიანებით, როცა დასაძინებლად ვაწვენდი, ჩუმად ვკითხე:
„რატომ არ ჩაეხუტე ბაბუას დღეს? ხომ ყოველთვის ასე იქცევი.“
ის დიდხანს უყურებდა ჭერს, თითქოს რაღაც აწუხებდა.
შემდეგ ჩემკენ შემობრუნდა და ჩუმად მითხრა:
„ბებია… ის სხვანაირია.“
გული შემეკუმშა.
„რას გულისხმობ?“ — ვკითხე რაც შეიძლება მშვიდად.
ის ცოტა ხანს ჩუმად იყო…
შემდეგ დაიწყო საუბარი.
⬇️⬇️⬇️ გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇👇
ის ყოველთვის ძალიან იყო მიჯაჭვული თავის ბაბუასთან: პატარაობიდანვე მისკენ გარბოდა, ერთად თამაშობდნენ და მას თავის ყველაზე საყვარელ ადამიანად თვლიდა. როცა რამდენიმე დღე ჩვენთან დარჩა, თავიდან ყველაფერი იგივე იყო — თბილი და ნაცნობი.
მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ უფრო ჩუმი გახდა. აღარ უახლოვდებოდა მას და თავიდან არიდებას იწყებდა. როცა მიზეზის გაგება ვცადე, აღმოჩნდა, რომ არაფერი სერიოზული არ მომხდარა.
უბრალოდ, ერთ დღეს ბაბუა ცუდ ხასიათზე იყო და მას ცოტა მკაცრად ელაპარაკა — რაღაც, რაც ადრე არასდროს გაუკეთებია. ბავშვი ძალიან ეტკინა და დაიბნა, რადგან ასეთი ქცევა მისთვის უცნობი იყო.
ეს კი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ეგრძნო, თითქოს ბაბუა „სხვანაირი გახდა“.
ბოლოს გაირკვა, რომ ბავშვები ხშირად ძალიან მგრძნობიარენი არიან დიდების განწყობის მიმართ, და ერთი მკაცრი სიტყვაც კი შეიძლება შეცვალოს მათი სამყარო — თუნდაც მხოლოდ ერთი მომენტით.
