ახალი მდივანი გაოცებისგან გაიყინა, როცა დირექტორის კაბინეტში თავისი ფოტო დაინახა. ის მის მაგიდაზე იდო… 😱 😨
ეს იყო ჩემი ბავშვობის ფოტო. მას არ ესმოდა, როგორ მოხვდა აქ. მაგიდაზე გახსნილ ლეპტოპზე რამდენიმე გვერდი იყო ნაჩვენები, სადაც სხვადასხვა თანამშრომელზე შეგროვებული ინფორმაცია იყო. აშკარა გახდა, რომ დირექტორს ჩვევა ჰქონდა, ადამიანებს წინასწარ სწავლობდა, სანამ მათ სამსახურში აიყვანდა.
მაგრამ მალე ახალგაზრდა ქალის ყურადღება სხვა ფურცელმა მიიპყრო. ეს იყო მდივნების სია. სახელების გვერდით მითითებული იყო დრო: ერთი კვირა, ორი თვე, ზოგჯერ უბრალოდ ჩანაწერი — „გათავისუფლებული“. ბოლო ხაზში უკვე მისი სახელიც ეწერა.
ახალგაზრდა ქალმა გაიგო, რომ მდივნები აქ დიდხანს არ ჩერდებოდნენ. თითქოს ადამიანები ყოველთვის ძალიან გვიან ხვდებოდნენ, როგორი სამუშაოს მიღებაზე იყვნენ დათანხმებულნი.
და მისთვის ეს სამუშაო მხოლოდ ახლა იწყებოდა…
დირექტორი ოთახში შევიდა და შენიშნა, რომ ახალგაზრდა ქალმა უკვე ყველაფერი ნახა. ის ერთი წამით გაჩუმდა, შემდეგ ფოტო აჩვენა.
— მაპატიეთ… მაგრამ ეს ჩემი ფოტოა. როგორ აღმოჩნდა თქვენს მაგიდაზე?
დირექტორი ცოტა ხანს ჩუმად იყო, შემდეგ ნელა დაჯდა თავის სავარძელში.
— სიმართლე რომ გითხრა… ვიცოდი, რომ ერთ დღეს ამას ნახავდი.
ახალგაზრდა ქალი დაიბნა. დირექტორი თავის მაგიდასთან დაჯდა და თქვა:
— მაგრამ აქ დიდხანს არავინ მუშაობს.
— რატომ?
დირექტორმა ოდნავ გაიღიმა.
— იმიტომ, რომ ადამიანები ჩვეულებრივ ძალიან გვიან ხვდებიან, როგორი სამუშაო მიიღეს.
ახალგაზრდა ქალის გულმა უფრო სწრაფად დაიწყო ცემა.
— და რა სამუშაოა ეს?
დირექტორმა ლეპტოპი დახურა.
— ამას დღეს საღამოს გაიგებ… როცა პირველად დარჩები აქ სამუშაო საათების შემდეგ.
გაგრძელება პირველ კომენტარში — სწორედ მაშინ ყველაფერი ნათელი გახდება. 👇 👇 👇
საღამოს, როცა ყველა უკვე წავიდა ოფისიდან, შენობა თითქმის ცარიელი იყო. დერეფნებში სიჩუმე სუფევდა, მხოლოდ კონდიციონერის მსუბუქი ხმა ისმოდა.
დირექტორი თავის მაგიდასთან დაჯდა, ხოლო ახალგაზრდა ქალი იდგა და ყოფილ მდივნებზე სიას უყურებდა. ერთი კვირა, ორი თვე… შემდეგ „გათავისუფლებული“.
დირექტორმა მშვიდად დახურა ლეპტოპი.
— შენ უკვე ყველაფერი ნახე, თქვა მან. ახლა მაინც ხვდები, რატომ არ ჩერდებიან ადამიანები აქ დიდხანს.
ახალგაზრდა ქალი ცოტა ხანს ჩუმად იყო. მისი მზერა ისევ სიას დაეცა. შემდეგ ნელა აიღო ფურცელი და ყურადღებით დააკვირდა სახელებს. უცებ მისი სახე შეიცვალა.
— ისინი… ჩუმად თქვა მან. ისინი „არ წასულან“.
დირექტორს არ ესმოდა. ახალგაზრდა ქალმა ფურცელი მისკენ მოაბრუნა და თითით ერთ სახელს მიუთითა.
— ეს ჩემი უნივერსიტეტის მეგობარია. სამი თვის წინ მითხრა, რომ კარგი სამსახური იპოვა… შემდეგ კი უბრალოდ გაქრა.
მძიმე სიჩუმემ ოთახი შეავსო. ახალგაზრდა ქალმა სწრაფად აიღო თავისი ჩანთა.
— მგონი საკმარისი გავიგე.
ის კარისკენ წავიდა.
დირექტორმა არაფერი თქვა. ის უბრალოდ უყურებდა მას.
ახალგაზრდა ქალი ოფისიდან გამოვიდა, სწრაფად გაიარა დერეფანი, კიბეები ჩაიარა და შენობიდან გავიდა. გარეთ ჰაერი ცივი იყო. ის ერთი წამით გაჩერდა, ღრმად ჩაისუნთქა და შემდეგ წავიდა. რამდენიმე წუთის შემდეგ დირექტორის ტელეფონმა დარეკა.
მან ეკრანს შეხედა და უპასუხა.
— დიახ, მშვიდად თქვა მან. ის უკვე წავიდა.
მეორე მხარეს ვიღაცამ რაღაც თქვა. დირექტორმა ერთი წამით ფანჯრიდან ბნელ ქუჩას გახედა. შემდეგ უპასუხა:
— ძალიან კარგი. გაჰყევით მას.
რამდენიმე წამის შემდეგ დაამატა:
— როგორც სხვებთან… დაე, ისიც უბრალოდ გაქრეს.
