ქვრივი წავიდა ქათმების დასაპურებლად, მაგრამ ქათმის ბუდეში იპოვა ორსული ქალი, ძალაგამოცლილი, მიწაზე მწოლიარე. და როცა მიხვდა, ვინ იყო ის და რატომ იყო იქ… შიშისგან გაქვავდა. 😱😨
წვიმა დაიწყო გვიან შუადღეს, თითქოს ცა ელოდა მზის ჩასვლას, რომ მერე გადმოეღვარებინა ყველაფერი. თავიდან იგრძნობოდა სველი მიწის, დამჭყლეტილი ბალახის, ტალახად ქცეული მტვრის სუნი. შემდეგ ხმები: წვიმა უწყვეტად ცემდა სახურავს, წყალი მოედინებოდა, ეზოში პატარა ნაკადულები ჩნდებოდა. ასეთ ღამეებში სახლი თითქოს იკუმშებოდა, და ყველაფერი მხოლოდ სამზარეულოს შუქის გარშემო იკრიბებოდა.
ქალმა ფრთხილად დახურა კარი. ის წლების განმავლობაში მარტო ცხოვრობდა, და სიჩუმე უკვე სახლის ნაწილი გახდა. ყველაფერი წარსულს ახსენებდა: ცარიელი სკამი, ჩუმი დერეფანი, დაბალ ხმაზე ჩართული რადიო, რომ საკუთარი ფიქრები არ გაეგონა.
იმ საღამოს ყველაფერი ჩვეულებრივ გააკეთა. დაანთო შეშის ღუმელი, წყალი დაადგა გასაცხელებლად, პური გაათბო და ყავა მოამზადა. ამ უბრალო სურნელმა ცოტა დაამშვიდა, ძველი დრო, ოჯახი და გასული წლები გაახსენა.
ის იჯდა, მზად იყო ყავის დასალევად, როცა უცნაური ხმა გაიგონა.
ჯერ ქათმები აფორიაქდნენ, შემდეგ გაისმა ბლაგვი ხმა, და ბოლოს რაღაც ტალახში მოცურდა. მან იგრძნო, რომ რაღაც არ იყო რიგზე. ეს არ იყო შიში… უფრო გაფრთხილება. მან აიღო ლამპა, ჩაიცვა პალტო და გარეთ გავიდა. ეზო ბნელი იყო, სავსე ტალახით და წყლით. ნელა მიუახლოვდა ქათმის ბუდეს. როცა შიგნით გაანათა, გული შეეკუმშა.
ბუდის კარი ოდნავ ღია იყო. დარწმუნებული იყო, რომ დაკეტილი ჰქონდა. შუქი დაბლა დაუშვა… ეს ცხოველი არ იყო. ეს რაღაც ქსოვილს ჰგავდა… რომელიც მოძრაობდა.
შუქი აცახცახდა. გამოჩნდა ფერმკრთალი სახე. სველი თმა შუბლზე ჰქონდა მიწებებული, დიდი თვალები შიშითა და სიცხით სავსე.
ახალგაზრდა ქალი. ტალახში მოკუნტული, ხელები მუცელზე… ორსული.
ქალი ერთი წამით უკან დაიხია, შემდეგ მიუახლოვდა. მაშინვე მიხვდა, რომ ახალგაზრდა ქალს დახმარება სჭირდებოდა. დიდი გაჭირვებით გამოიყვანა იქიდან. მას თითქმის აღარ ჰქონდა ძალა. სახლში შეიყვანა, მისცა მშრალი ტანსაცმელი და რაღაც თბილი. ახალგაზრდა ქალი ჩუმად ტიროდა.
ცოტა რომ მოიკრიბა ძალა, ბოლოს დაიწყო ლაპარაკი… და მისი ისტორიის მოსმენისას ქალი შოკში დარჩა. აი, ვინ იყო ის და რატომ იყო ქათმის ბუდეში.
გაგრძელება შეგიძლიათ წაიკითხოთ პირველ კომენტარში. 👇 👇 👇
ახალგაზრდა ქალმა ცოტა ძალა მოიკრიბა და დაიწყო მოყოლა. სწორედ მისმა ოჯახმა გააგდო სახლიდან. მიზეზი — მისი ორსულობა. მათ არ უნდოდათ ეს ბავშვი, არ უნდოდათ „სირცხვილი“. ერთ დღეს უბრალოდ კარი დაუხურეს წინ. ქალი გაქვავდა.
რამდენიმე წამით არაფერი უთქვამს. უყურებდა ახალგაზრდა ქალს და ვერ იჯერებდა იმას, რაც მოისმინა. მისი სახე გამკაცრდა, თვალები აევსო, მაგრამ არც ერთი ცრემლი არ ჩამოსვლია. შემდეგ ნელა მიუახლოვდა, მის გვერდით დაჯდა და ხელი მხარზე დაადო.
იმ მომენტში რაღაც შეიცვალა მასში. წამოდგა, კარადასთან მივიდა, აიღო ძველი ტელეფონი, რომელსაც დიდი ხანია აღარ იყენებდა, და რამდენიმე ნომერი აკრიფა. მისი ხმა შეიცვალა — მტკიცე და გადაწყვეტილი გახდა.
პირველად ამ ჩუმ სახლში მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება — გადაწყვეტილება, რომელსაც ვერავინ შეცვლიდა.
მან დაურეკა სოფლის მედდას, შემდეგ ქალაქში ნაცნობს, რომელსაც დოკუმენტებში დახმარება შეეძლო. შემდეგ სამზარეულოში დაბრუნდა, დაჯდა ახალგაზრდა ქალის წინ და პირდაპირ თვალებში შეხედა.
იმ მომენტში ახალგაზრდა ქალმა გაიგო, რომ ის აღარ იყო მარტო. ქალმა ხელი მოჰკიდა და ნაზად მოუჭირა. იმ ღამით კარი დახურა არა შიშის გამო… არამედ მის დასაცავად. და მეორე დილით, როცა წვიმა შეწყდა, მან უკვე ზუსტად იცოდა ერთი რამ: ეს ახალგაზრდა ქალი არასოდეს დაბრუნდებოდა იმ სახლში, საიდანაც გააგდეს.
