დედამთილი დაჟინებით მოითხოვდა, რომ ყოველ ოთხშაბათს ჩემს შვილს მოხედავდა, სანამ მე სამსახურში ვიქნებოდი… მაგრამ როცა ჩემმა შვილმა დაიწყო ჩემი არიდება, დავაყენე ფარული კამერა და ის, რაც ვნახე, შიშისგან გამყინა. 😱 😨
თავიდან ყველაფერი იდეალურად ჩანდა. დედამთილი ძალიან ბედნიერი იყო, რომ ჩემს 4 წლის შვილთან დროს ატარებდა. მე კი მშვიდად ვმუშაობდი, ვფიქრობდი, რომ ის კარგ ხელში იყო.
მაგრამ ძალიან მალე დავიწყე უცნაური ცვლილებების შემჩნევა. ჩემმა შვილმა შეწყვიტა თავისი დღის შესახებ მოყოლა. ზოგჯერ მშვიდად ამბობდა:
„მინდა მხოლოდ ბებიასთან და მის მეგობართან თამაში.“ ან: „ძალიან მომწონს ბებიის მეგობარი.“
დედამთილს ვკითხე ამის შესახებ. მან უბრალოდ ნერვიულად გაიღიმა.
— ოჰ, ეს უბრალოდ მისი წარმოსახვაა, — თქვა და სწრაფად შეცვალა თემა.
მაგრამ ჩემში რაღაც იჭიმებოდა. ინტუიცია მეუბნებოდა: რაღაც არ არის სწორად. ჩემმა შვილმა დაიწყო ჩემი არიდება.
მან დაიწყო პატარა რაღაცების დამალვა… და უცნაურად ღიმილი უცხო ადამიანების მიმართ.
მაშინ გავაკეთე რაღაც, რაც არასოდეს მეგონა, რომ გავაკეთებდი. დავაყენე ფარული კამერა მისაღებ ოთახში.
შემდეგ ოთხშაბათს, სამსახურში შესვენების დროს, ჩავრთე ჩანაწერი. თავიდან ყველაფერი სრულიად ნორმალურად ჩანდა. ჩემი შვილი კუბიკებით თამაშობდა. დედამთილი დივანზე იჯდა და წიგნს კითხულობდა.
მაგრამ შემდეგ გავიგონე, როგორ თქვა მან ისეთი ხმით, რომელმაც გამყინა:
— ჩვენი მეგობარი მალე მოვა. გახსოვს?
— კი ბებო, ძალიან მომწონს.
— უბრალოდ ერთი რამ შემპირდი…
არაფერი უთხრა დედას.
— კარგი, ბებო.
ჩემი ხელები სიტყვასიტყვით გაიყინა. ვინ არის ეს „მეგობარი“? და რატომ სთხოვეს ჩემს შვილს ამის დამალვა ჩემგან?
რამდენიმე წუთის შემდეგ კარზე ზარი გაისმა. დედამთილი სწრაფად ადგა და კარის გასაღებად წავიდა. და როცა დავინახე, ვინ შემოვიდა… სისხლი გამეყინა ძარღვებში.
გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇👇
სამუშაო დღის დასრულებასაც კი არ დაველოდე. ოფისიდან სასწრაფოდ წამოვედი და სახლში გავიქეცი. როცა მივედი, კარი უკვე ოდნავ ღია იყო… გული ძლიერად მიცემდა. ნელა შევედი მისაღებში… და იქ დავინახე ისინი.
ჩემი შვილი იატაკზე იჯდა და თამაშობდა… და ის ქალი მის გვერდით იყო. დედამთილი კი საერთოდ არ იყო იქ. თითქოს ყველაფერი ნორმალური იყო. თითქოს მან ჩემი შვილი მარტო დატოვა მასთან.
— ბოლოს და ბოლოს მოხვედი… — თქვა ქალმა და უცნაური ღიმილით შემომხედა.
ცივი ჟრუანტელი დამეწყო მთელ სხეულში.
ჩემს შვილთან გავიქეცი და ძლიერად ჩავიხუტე.
— ვინ ხარ შენ?! რას აკეთებ აქ?! — დავიყვირე.
ამ დროს დედამთილი დაბრუნდა… მშვიდად. თითქოს არაფერი მომხდარა.
და სწორედ მაშინ ყველაფერი აფეთქდა.
— ეს… ჩემი მეგობარია…
ვიგრძენი, როგორ კიდევ უფრო მომიჭირა გულმა. მან ამიხსნა, რომ მას დიდი ხანია იცნობს. რომ ენდობა. და შემდეგ თქვა რაღაც, რამაც სრულიად შემარყია:
— მას ვიწვევდი… რომ პატარაასთან ეთამაშა…
რათა ცოტა ხნით გავიდე… დავისვენო…
იმ დღეს მივხვდი, რომ ვეღარ ვენდობოდი. ვთხოვე წასულიყო. და მკაფიოდ ვუთხარი, რომ ჩემი შვილისთან ერთად მარტო აღარასდროს დარჩებოდა. რაც შეეხება იმ ქალს… ავუკრძალე ჩვენთან მოახლოება. მას შემდეგ ყურადღებას ვაქცევ ყოველ დეტალს. ყოველ ადამიანს, ვინც ჩემი შვილის ცხოვრებაში შემოდის. იმიტომ რომ ზოგჯერ საფრთხე უცხოსგან არ მოდის… არამედ იმ ადამიანისგან, ვისაც ენდობოდი. 😔
