„ყოველ საღამოს, ერთსა და იმავე დროს, სამი მოხუცი აკაკუნებდა მოხუცი ქალის კარზე, ყვიროდნენ და აშინებდნენ, რომ კარი გაეღო. შემდეგ კი ერთ დღეს ქალმა საბოლოოდ გადაწყვიტა, გამბედაობა მოეკრიბა და კარი გაეღო… და ის, რაც ამის შემდეგ მოხდა, მთელ სოფელს საშინლად შეაძრწუნა.“ 😱😨
მთელი ზაფხულის განმავლობაში სოფლის მცხოვრებლები დასცინოდნენ მოხუც ქალს, რომელიც მარტო ცხოვრობდა. მთელი დღეები ხილს აშრობდა, ხორცს მარილში ინახავდა, ქილებს ავსებდა და თავისი ძველი ქვის სახლის სარდაფში პროდუქტებს ფრთხილად ალაგებდა. ყველას ეგონა, რომ ქმრისა და შვილის სიკვდილის შემდეგ ჭკუიდან შეიშალა.
მაგრამ სინამდვილეში მოხუც ქალს არასოდეს დავიწყებია ის საშინელი ზამთარი, როდესაც თოვლმა ხეობა მთლიანად მოწყვიტა გარე სამყაროს. სოფლის მოსახლეობა დღეების განმავლობაში შიმშილობდა, ხოლო მისი პატარა ქალიშვილი სიცივისა და შიმშილისგან გარდაიცვალა.
სწორედ ამიტომ ემზადებოდა ის წელსაც.
ზაფხულის ბოლოს სოფლის მოსახლეობამ რაღაც უცნაური შენიშნა. ყოველ საღამოს, ზუსტად ერთსა და იმავე დროს, მის სახლთან სამი მოხუცი ჩნდებოდა.
ისინი ნელა ადიოდნენ თოვლიან ბორცვზე, კართან ჩერდებოდნენ და ძლიერად აკაკუნებდნენ.
— კარი გააღე…
— ვიცით, რომ იქ ხარ…
— გააღე, სანამ გვიანი არ არის…
მათი ჩახლეჩილი ხმები მთელ ხეობაში ისმოდა. სოფლის მცხოვრებლები შორიდან აკვირდებოდნენ სცენას, შეშინებულები, მაგრამ ახლოს მისვლას ვერავინ ბედავდა.
მოხუცი ქალი არასოდეს აღებდა კარს.
ის სიბნელეში იჯდა, ხელებში ძველ სანადირო თოფს მაგრად იჭერდა და უსმენდა, როგორ ბრუნდებოდნენ სამი კაცი ყოველ საღამოს.
ერთ დღეს მეზობელმა ჰკითხა:
— ვინ არიან ეს კაცები… რატომ მოდიან ყოველ ღამე?
მოხუცი ქალი დიდხანს დუმდა. შემდეგ კი აკანკალებული ხმით უპასუხა:
— ესენი ის კაცები არიან, რომლებმაც წლების წინ უარი თქვეს ჩემი ოჯახის დახმარებაზე, როცა თოვლქვეშ შიმშილით ვკვდებოდით…
მან ფანჯარაში გაიხედა. მზე უკვე მთების უკან ქრებოდა.
— ახლა კი… მათ იციან, რომ ამ ხეობაში მხოლოდ მე მაქვს დარჩენილი საკვები.
იმ საღამოს, იმავე დროს, კარზე დარტყმები ისევ გაისმა.
— კარი გააღე! — ერთდროულად დაიყვირეს სამმა მოხუცმა.
და ამჯერად… მოხუცმა ქალმა საბოლოოდ გადაწყვიტა კარის გაღება.
ის, რაც ამის შემდეგ მოხდა, მთელ სოფელს საშინლად შეაძრწუნა. 😱 😨
განაგრძეთ კითხვა პირველ კომენტარში 👇👇👇
მოხუცმა ქალმა ბოლოს და ბოლოს გამბედაობა მოიკრიბა და კარი გააღო. მაგრამ გარეთ… არავინ იყო.
მხოლოდ სამი ნაკვალევი თოვლში, რომლებიც პირდაპირ მის სახლთან მთავრდებოდა. უცებ მიწაზე ძველი მედალიონი შენიშნა.
ეს მისი ქმრის მედალიონი იყო… რომელიც თხუთმეტი წლის წინ გარდაიცვალა. იმავე წამს სოფლის მცხოვრებლებმა ყვირილი დაიწყეს.
ნისლში ნელ-ნელა გამოჩნდნენ სამი ფერმკრთალი ფიგურა თოვლის შუაგულში. მათი სახეები გაყინულ მკვდრებს ჰგავდა. და საშინელი ხმით ჩურჩულებდნენ:
— დაგვტოვე სასიკვდილოდ… ახლა შენი ჯერია… 😨
