„ოთახი თორმეტი“ — ამ სიტყვებმა კაცი შიშისგან გააშეშა, რადგან სწორედ ამ ოთახში დაკარგა მისმა ძმამ სიცოცხლე, და სწორედ ამავე ოთახში იყო პატარა გოგონა ტყვედ გამოკეტილი. და როდესაც კაცი მას დასახმარებლად მიუახლოვდა, მომდევნო წამში შეიარაღებული მამაკაცების ჯგუფმა კაფე ალყაში მოაქცია, ხოლო ის, რაც შემდეგ მოხდა, ყველას შოკში ჩააგდო. 😱 😨
კაფე მიტოვებული გზის პირას იდგა. მზის ყვითელი შუქი დიდ ფანჯრებში აღწევდა და ჰაერში არსებულ მტვერს ოქროსფერ მტვრად აქცევდა. ყველაფერი ძველი, დაღლილი და ჩუმი იყო, თითქოს ამ ადგილს დიდი ხნის წინ დაეკარგა სიცოცხლის ყოველგვარი კვალი.
ფანჯარასთან პატარა გოგონა იჯდა. მისი ტანსაცმელი დახეული იყო, ვარდისფერი კაბა ჭუჭყიანი, ხოლო დიდი ჯინსის ქურთუკი, რომელიც ეცვა, მისთვის ძალიან დიდი იყო. მუხლები გადატყავებული ჰქონდა, ფეხსაცმელები ერთმანეთთან შეუთავსებელი, ხოლო სახეზე მტვრისა და ცრემლების კვალი ეტყობოდა.
მის წინ სენდვიჩი იდო, მაგრამ მას არ ეკარებოდა.
მის გვერდით მაღალი და ძლიერი კაცი იყო ჩამუხლული. მას ტყავის ჟილეტი ეცვა, ხელებზე ტატუები ჰქონდა და ეტყობოდა, რომ ძალიან გრძელი გზა ჰქონდა გავლილი. ის გოგონას მიუახლოვდა და ძალიან ფრთხილად დაიწყო მისი კოჭიდან წებოვანი ლენტის მოხსნა, თან ყურადღებით აკვირდებოდა.
მან მშვიდად ჰკითხა:
— სად გყავდნენ?
გოგონამ კანკალით უპასუხა:
— თორმეტე ოთახში.
ამ სიტყვამ კაცს პირდაპირ დაარტყა. ის რამდენიმე წამით გაჩუმდა, თითქოს მოგონებამ მთელი ძალით შეუტია. გოგონამ მაგიდაზე ძველი, ძლიერ გაცვეთილი მოტელის გასაღები დადო. კაცმა ის აიღო და ნომერს დახედა. იმ წამს მისი გამომეტყველება მთლიანად შეიცვალა. ეს უკვე აღარ იყო შიში — ეს იყო ამოცნობა.
ის ამ ოთახს იცნობდა. ეს იყო ადგილი, სადაც წლების წინ საშინელი ამბები მოხდა. უცებ გარედან ძრავების ხმა გაისმა. ისინი ძალიან სწრაფად უახლოვდებოდნენ. კაცმა მკვეთრად ასწია თავი. მტვრის ღრუბელი აფეთქდა ფანჯრების წინ, როდესაც რამდენიმე მანქანა და მოტოციკლი ავტოსადგომზე შევიდა.
გოგონა შეშინდა. კაცმა სწრაფად მიიზიდა და სკამის ქვეშ დამალა.
— დაბლა დარჩი, თქვა მან.
კაფეში მყოფი სხვა ადამიანები მაშინვე რეაგირებდნენ და პოზიციები დაიკავეს. და ის, რაც შემდეგ მოხდა, ყველას შოკში ჩააგდო. გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇👇
ის რამდენიმე წამით სრულიად უძრავად იდგა. კაფეში ისეთი სიჩუმე იყო, რომ ჰაერის უმცირესი მოძრაობაც კი თითქოს გამქრალი იყო. მხოლოდ გარედან მომავალი ძრავების მძიმე ხმა სულ უფრო ახლოვდებოდა.
კაცს გასაღები ჯერ კიდევ ხელში ეჭირა. სამი პატარა ასო თითქოს თვალებში ეწვოდა. სუნთქვა დაუმძიმდა და უცებ მიხვდა იმას, რის დავიწყებასაც წლების განმავლობაში ცდილობდა.
ეს გასაღები ვერ იარსებებდა. რადგან ადამიანი, ვისაც ის ეკუთვნოდა, თორმეტე ოთახში გარდაიცვალა. მან ნელა შეხედა პატარა გოგონას, რომელიც სკამის ქვეშ შიშით მოკუნტულიყო. და იმ წამს მანაც ასწია თვალები. მათი მზერები ერთი წამით შეხვდა ერთმანეთს და უცნაური მსგავსება გაელვა მის გონებაში — რაღაც, რის დაჯერებაზეც უარს ამბობდა.
გარეთ მანქანები გაჩერდა. კარები ძალით გაიღო. ნაბიჯების ხმა გაისმა. კაცი სწრაფად წამოდგა და გარეთ გავიდა, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო. შეიარაღებული მამაკაცების ჯგუფს კაფე უკვე ალყაში ჰქონდა მოქცეული.
პირველი მიუახლოვდა და მშვიდად განაცხადა, რომ გოგონა მათ ეკუთვნოდათ და ის ამ ადგილს ცოცხალი ვერ დატოვებდა. ამ სიტყვებმა ჰაერი გააყინა. კაცი მათ წინ უძრავად იდგა.
მან ნელა ასწია გასაღები და აჩვენა. და იმ წამს მის წინ მდგომ კაცს გამომეტყველება მკვეთრად შეეცვალა. მან გასაღები იცნო.
სიჩუმე. შემდეგ ჩურჩული, რომელიც ყველამ გაიგონა:
— ის ჯერ კიდევ ცოცხალია…
კაცი გაშეშდა. რადგან ეს სიტყვები რაღაც შეუძლებელს ნიშნავდა. თუ ვინმე თორმეტე ოთახში გადარჩა… მაშინ მთელი ისტორია, რომელზეც მან თავისი ცხოვრება ააგო, ერთ წამში დაინგრა.
