ბებიაჩემის სიკვდილმა ბაბუაჩემი ძალიან შეძრა. ცოტათი რომ დამეწყნარებინა, ბებიაჩემის ფოტოთი გაკეთებული ბალიში ვაჩუქე. ყოველ ღამე მას ბალიში გულზე მიხუტებული ეძინა. მაგრამ ერთ დღეს, როცა სახლში დავბრუნდი, აღმოვაჩინე, რომ ბაბუაჩემი სარდაფში გადაეყვანათ და ის ბალიში, რომელიც ვაჩუქე, გადაეგდოთ. აი, რა გავაკეთე, როცა ეს ყველაფერი დავინახე. 😱 😨
ბაბუაჩემი ბებიაჩემის სიკვდილის შემდეგ ძალიან სევდიანი იყო. ყოველ ღამე მას მისი ფოტო გულზე მიხუტებული ეძინა. ამის დანახვა ძალიან მტკენდა გულს.
რომ ცოტათი გამეხალისებინა, ბებიაჩემის მომღიმარი ფოტოთი ბალიში გავაკეთე. როცა ის დაინახა, ძალიან შეიგრძნო და თქვა, რომ თითქოს ისევ შეეძლო მისი ჩახუტება.
როცა ბაბუაჩემი 84 წლის გახდა და ცუდად დაეცა, მამაჩემმა და მისმა ცოლმა ის საკუთარ სახლში მიიღეს. თავიდან ის მისაღებ ოთახში ცხოვრობდა.
რამდენიმე თვის შემდეგ სახლში მოულოდნელად დავბრუნდი. სახლი ძალიან ჩუმი იყო, მაგრამ ქვემოდან ტელევიზორის ხმა მესმოდა. როცა სარდაფში ჩავედი, დავინახე ბაბუაჩემი, რომელიც მეტალის გასაშლელ საწოლზე იწვა წყლის გამაცხელებლის გვერდით. აღმოჩნდა, რომ ის სარდაფში გადაიყვანეს, რადგან ზედა სართული საკერავ სახელოსნოდ უნდა ქცეულიყო. 😨
როცა ვკითხე, სად იყო მისი ბალიში, ბაბუაჩემმა მითხრა, რომ ის ძალიან ძველად ჩათვალეს და გადააგდეს, რადგან სახლის დეკორს არ შეეფერებოდა. მიუხედავად ამისა, ეს მისი ერთადერთი ნუგეში იყო.
ძალიან გავბრაზდი და ბაბუაჩემს დავპირდი, რომ ისინი ინანებდნენ იმას, რაც გააკეთეს.
ამ დროს სახლში ჩემი მამინაცვალი (მამაჩემის ცოლი) დაბრუნდა. მან გულგრილად თქვა, რომ ეს ბალიში უბრალოდ ძველი და უსარგებლო ნივთი იყო.
მე მშვიდად ვუპასუხე, რომ სცენას არ მოვაწყობდით, მაგრამ ხვალინდელი ოჯახური ვახშმისთვის სიურპრიზი მქონდა.
მეორე დღეს მთელი ოჯახი მაგიდასთან შეიკრიბა. როცა ყველამ ჭიქა ასწია, რომ ოჯახსა და ახალ დასაწყისს სადღეგრძელო ეთქვა, მე ავდექი და ვთქვი, რომ მეც სიურპრიზი მქონდა. გაგრძელება პირველ კომენტარში. 👇👇👇
მეორე დღეს ოჯახი მაგიდასთან იყო შეკრებილი. როცა ყველამ ჭიქა ასწია, რომ ოჯახსა და ახალ დასაწყისს სადღეგრძელო ეთქვა, მე ავდექი და ვთქვი, რომ მეც სიურპრიზი მქონდა.
მაგიდაზე პატარა ყუთი დავდე და გავხსენი. შიგნით იმ ბალიშის ზუსტად ისეთი ასლი იყო, ბებიაჩემის მომღიმარი ფოტოთი. ბაბუაჩემს თვალები მაშინვე ცრემლებით აევსო.
მაგრამ ეს ყველაფერი არ იყო.
ყველას მშვიდად შევხედე და ავუხსენი, რომ წინა დღეს, როცა სახლში დავბრუნდი, დავინახე, რომ ბაბუაჩემი სარდაფში გადაეყვანათ და მისი ერთადერთი ძვირფასი მოგონება — ის ბალიში — გადააგდეს. ავუხსენი, რომ მას ყოველ ღამე იმ ბალიშთან ერთად ეძინა, რადგან ის ახსენებდა ადამიანს, რომელიც ცხოვრებაში ყველაზე მეტად უყვარდა.
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.
მამაჩემს მივუბრუნდი და ვუთხარი, რომ ბაბუაჩემი ასეთ მოპყრობას არ იმსახურებდა. ის 84 წლისაა და მთელი ცხოვრება თავისი ოჯახისათვის მუშაობდა. ახლა კი სარდაფში, მეტალის საწოლზე უნდა ეძინა.
მამაჩემს სახე გაუწითლდა. მან ირგვლივ მიმოიხედა, შემდეგ კი ბაბუაჩემს შეხედა.
რამდენიმე წამის სიჩუმის შემდეგ ის წამოდგა და აღიარა, რომ ეს შეცდომა იყო. მან დაჰპირდა, რომ ბაბუაჩემი აღარასოდეს იცხოვრებდა სარდაფში.
იმავე საღამოს ბაბუაჩემი სახლში ერთ-ერთ საუკეთესო ოთახში დააბრუნეს. მე კი ბალიში დავუბრუნე.
ბაბუაჩემმა ის ძლიერად ჩაიხუტა, როგორც პირველად, და ჩუმად თქვა, რომ აღარ გრძნობდა თავს მარტო.
იმ მომენტში მივხვდი, რომ ზოგჯერ პატარა რამეს შეუძლია ადამიანის გული ისევ სითბოთი აავსოს. და რაც მთავარია — არასოდეს უნდა დავივიწყოთ ისინი, ვინც ყველაზე მეტად გვიყვარდა. ❤️
