ერთმა მგზავრმა მოითხოვა დაუყოვნებლივი დაშვება მას შემდეგ, რაც ორი ბორტგამცილებლის უცნაური ქცევა შენიშნა. თუმცა ეკიპაჟმა კატეგორიულად უარი თქვა. და სულ რაღაც 30 წუთის შემდეგ, თვითმფრინავი მოულოდნელად მკვეთრად დაეშვა 10 000 მეტრიდან… მხოლოდ მაშინ გაიგო ყველამ, რა ხდებოდა სინამდვილეში. 😱😰
ამ ფრენას არასოდეს დავივიწყებ. არა ტურბულენციის გამო. არც ხმაურის გამო. არამედ იმ კონკრეტული მომენტის გამო, როცა ყველაფრის თავიდან აცილება შეიძლებოდა… თუ ვინმე უბრალოდ მოუსმენდა. ჩვენ ვფრინავდით დაახლოებით 10 000 მეტრის სიმაღლეზე. ჩვეულებრივი ფრენა. ყველა თავის სამყაროში იყო: ყურსასმენები, ტელეფონი, ფიქრები. მე დერეფნის მხარეს ვიჯექი, რამდენიმე რიგით უკან. ჩემ წინ იჯდა დაახლოებით ორმოცი წლის კაცი. არაფრით გამორჩეული. მაგრამ არც ტელეფონს უყურებდა და არც ფანჯარას.
ის ბორტგამცილებლებს აკვირდებოდა. თავიდან ყურადღება არ მიმიქცევია. მაგრამ მერე შევამჩნიე, რომ მათ მუდმივად აკვირდებოდა.
უცებ წამოდგა.
— მაპატიეთ, უნდა მომისმინოთ… პრობლემა არის.
მისი ხმა კანკალებდა, მაგრამ ცდილობდა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა. ერთმა ბორტგამცილებელმა პროფესიონალური ღიმილით უპასუხა:
— ბატონო, გთხოვთ დაჯდეთ, ყველაფერი რიგზეა.
მაგრამ ის არ ეთანხმებოდა.
— არა… თქვენ არ გესმით… ეს ნორმალური არ არის. ისინი რაღაცას აკეთებენ… ფარულად საუბრობენ, ზოგ მგზავრს ერიდებიან…
ადამიანებმა დაიწყეს მოხედვა. ზოგი ამოიოხრებდა, ფიქრობდა, რომ უბრალოდ რთული მგზავრი იყო. სხვები ფარულად იღებდნენ ვიდეოს. ეკიპაჟმა უფრო მკაცრად უთხრა:
— დაუყოვნებლივ დაჯექით.
მაგრამ მან უარი თქვა. მიუახლოვდა და ჩუმად თქვა:
— ისინი ნიშნებს ცვლიან… დარწმუნებული ვარ. და რაღაც არის ურიკაში… უნდა შეამოწმოთ.
უცნაური სიჩუმე ჩამოვარდა. მერე ჩუმი სიცილი გაისმა. ვიღაცამ ჩურჩულით თქვა:
— კიდევ ერთი პარანოიკი…
ვაღიარებ, მეც შემეპარა ეჭვი. მაგრამ რაღაც მის მზერაში მაფიქრებდა. ეს პანიკა არ იყო… ეს იყო დარწმუნებულობა. ეკიპაჟმა უსაფრთხოების თანამშრომლები გამოიძახა და თავის ადგილზე დააბრუნა, სთხოვეს, აღარ შეეშალა ხელი. თვითმფრინავმა გზა ისე გააგრძელა, თითქოს არაფერი მომხდარა. მაგრამ ის არ დანებდა. ყველაფერს აკვირდებოდა. ყოველ მოძრაობას. ყოველ მზერას. ურიკის ყოველ გავლას.
შემდეგ პატარა ბლოკნოტი ამოიღო და დაიწყო ჩაწერა. ყველაფერი. წუთი-წუთზე. იმ მომენტში უცნაური დისკომფორტი ვიგრძენი. ჯერ არა შიში. მაგრამ ის შეგრძნება… როცა ყველაფერი ნორმალურად ჩანს, მაგრამ სინამდვილეში ასე არ არის.
შუქები ჩამქრალი იყო. მომსახურება გრძელდებოდა. მგზავრები მშვიდად იყვნენ. მაგრამ ჰაერი თითქოს დამძიმდა. და შემდეგ, დაახლოებით 30 წუთის შემდეგ… ყველაფერი შეიცვალა. ბასრი ხმა. შუქები აციმციმდა. და უცებ… თვითმფრინავი მკვეთრად დაეშვა. ძლიერი ვარდნა. ხალხი ყვიროდა. საგნები დაფრინავდა. ჟანგბადის ნიღბები ჩამოვარდა.
გული ისე სწრაფად მიცემდა, თითქოს აფეთქდებოდა. და ამ ქაოსში… იმ კაცს შევხედე. ის არ ყვიროდა. თითქმის არ მოძრაობდა. პირდაპირ წინ იყურებოდა… თითქოს ამას ელოდა.
იმ მომენტში მივხვდი. ალბათ… არ უნდა დაგვეგდო ყურად.
გააგრძელეთ კითხვა პირველ კომენტარში… 👇👇👇
თვითმფრინავი კვლავ ძლიერად ირყეოდა.
ადამიანები ყვიროდნენ, ტიროდნენ, ცდილობდნენ დაერეკათ… მაგრამ კავშირი არ იყო. ბორტგამცილებლები ცდილობდნენ მგზავრების დამშვიდებას, მაგრამ მათი მოძრაობები შეცვლილი იყო. იყო პანიკა… იმ კაცის გარდა. რამდენიმე წუთის შემდეგ თვითმფრინავი ბოლოს და ბოლოს დასტაბილურდა.
მიჭირდა სუნთქვა. ყველა შოკში იყო. და მაშინ… პილოტის ხმა გაისმა:
„ყურადღება, ტექნიკური პრობლემის გამო იძულებული გავხდით საგანგებო დაშვება შეგვესრულებინა…“
მაგრამ ეს სრული სიმართლე არ იყო.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ერთ-ერთი ბორტგამცილებელი კაცთან მივიდა.
ის აღარ იღიმოდა.
მისი სახე დაძაბული იყო.
— ბატონო… როგორ მიხვდით?
კაცმა მშვიდად დახურა თავისი ბლოკნოტი.
და პირველად მშვიდი ხმით თქვა:
— მე ავიაციაში ვმუშაობდი.
მან პირდაპირ თვალებში შეხედა.
— თქვენი ჟესტები… თქვენი მზერები… ყველაფერი მიუთითებდა, რომ რაღაცას მალავდით.
სიჩუმე.
— არ გინდოდათ პანიკის გამოწვევა… მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ბორტგამცილებელმა არ უპასუხა. რადგან ის მართალი იყო. ჩვენ მივხვდით, რომ… მათ უკვე დიდი ხნის წინ შენიშნეს სერიოზული ტექნიკური პრობლემა. მაგრამ სცადეს მისი დამალვა, რომ პანიკა აეცილებინათ. და იმ კაცმა… ყველაფერი გაიგო. ძალიან გვიან. როდესაც თვითმფრინავი საბოლოოდ დაეშვა, სამაშველო სამსახური უკვე ელოდებოდა.
ყველა ჩამოვიდა, შოკში… მაგრამ ცოცხალი.
და მე… ისევ მასზე ვფიქრობდი. იმ კაცზე, ვისაც ყველა დასცინოდა. ვისაც „პარანოიკს“ ეძახდნენ. მაგრამ ის იყო ერთადერთი, ვინც სიმართლე დაინახა. და იმ დღეს ერთი რამ გავიგე— ზოგჯერ, ხმაურის შუაგულში… ყველაზე მნიშვნელოვანი ხმა ის არის, რომელსაც არავინ უჯერებს։
