გიგანტური ზვიგენი გამოჩნდა ტურისტულ ნავთან ოკეანის შუაგულში… მაგრამ როცა მგზავრები მიხვდნენ, რატომ უახლოვდებოდა ის მათ, ყველა შოკისგან გაშეშდა 😱😨
უკვე რამდენიმე თვე იყო, რაც ქალაქში უცნაური ამბები ვრცელდებოდა. ადამიანები უჩინარდებოდნენ. არა შემთხვევით. და არც ღამით ქუჩებში. ყველაფერი ყოველთვის ერთნაირად იწყებოდა. წვიმიანი საღამო. ვიღაც კარზე აკაკუნებდა.
და გარეთ იდგა საცოდავი მოხუცი წყვილი. სველი ტანსაცმელი, დაღლილი სახეები, აკანკალებული ხელები.
ისინი მხოლოდ ერთ რამეს ითხოვდნენ:
— ერთი ღამით დარჩენის ადგილი…
ზოგი მათ კარს პირდაპირ ცხვირწინ უხურავდა. სხვები კი შეურაცხყოფასაც აყენებდნენ. მაგრამ ისინი, ვისაც მათი შეეცოდებოდა და სახლში შეიყვანდა… მეორე დღეს უჩინარდებოდნენ.
თავიდან ხალხი ფიქრობდა, რომ ეს უბრალოდ დამთხვევა იყო.
შემდეგ — უბრალო ჭორი.
მაგრამ როცა დაკარგულთა რაოდენობამ შვიდს მიაღწია, მთელმა უბანმა დაიწყო საღამოს კარზე კაკუნის შიში.
და შემდეგ, ერთ ღამეს, მოხუცი წყვილი ბოლო სახლთან მივიდა… და ის, რაც ახალგაზრდა გოგონამ თავისი სიკეთის გამო აღმოაჩინა, ყველას თავზარს სცემდა. სწორედ მაშინ გაირკვა, ვინ იყვნენ ისინი სინამდვილეში… 😱😨
პატარა ძველი ბინა ქალაქის გარეუბანში.
იქ მარტო ცხოვრობდა ახალგაზრდა გოგონა. მთელი დღე პატარა კაფეში მუშაობდა, საღამოს კი დაღლილი და ჩუმად ბრუნდებოდა სახლში. მეზობლები ამბობდნენ, რომ ის ამ სამყაროსთვის ზედმეტად კეთილი იყო.
იმ ღამეს ქარი ძლიერად ქროდა.
გოგონამ ახლახან ჩაი დაისხა, როცა კარზე ნელი კაკუნი გაიგონა.
ერთხელ.
შემდეგ მეორედ.
როცა კარი გააღო, ისინი დაინახა.
მოხუცი ქალი ძლივს იდგა ფეხზე, ხოლო კაცი მთლიანად წვიმით იყო გაწუწული.
— გვაპატიეთ… — ჩურჩულით თქვა მოხუცმა. — მხოლოდ ერთი ღამით…
გოგონას უარის თქმაც კი არ უფიქრია.
— სწრაფად შემოდით, გარეთ გაიყინებით.
მოხუცი წყვილი სახლში შევიდა.
ბინა სველი ტანსაცმლისა და ძველი სუნამოს უცნაური სუნით აივსო.
გოგონამ მათ ცხელი სუპი მოუტანა, მშრალი პირსახოცები მისცა და საკუთარი საწოლიც კი დაუთმო.
მოხუცი ქალი დიდხანს უყურებდა გოგონას ჩუმად.
უცნაური მზერით… თითქოს მის შიგნით რაღაცას ზომავდა.
— მარტო ცხოვრობ? — ბოლოს ჰკითხა მან.
— დიახ.
მოხუცმა ოდნავ გაიღიმა.
მაგრამ იმ ღიმილში რაღაც ცივი იყო.
ღამის განმავლობაში უცნაური რაღაცები დაიწყო.
თავიდან გოგონამ სამზარეულოდან ჩურჩულის ხმა გაიგონა.
იფიქრა, მოხუცები ერთმანეთს ელაპარაკებოდნენ.
მაგრამ როცა მიუახლოვდა, ხმები უცებ შეწყდა.
გოგონა ადგა და ოთახში შევიდა.
იქ მან დაინახა მოხუცი წყვილი, რომელიც გაუნძრევლად იჯდა სიბნელეში.
მაგრამ როცა ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა, საშინელებისგან გაშეშდა… რადგან იმ მომენტში მიხვდა, ვინ იყვნენ ისინი სინამდვილეში და რა იმალებოდა მთელი ამ ისტორიის უკან…
გაგრძელება პირველ კომენტარში წაიკითხეთ… 👇👇👇
მოხუცი წყვილი უბრალოდ სიბნელეში იჯდა.
გაუნძრევლად.
ცოტა ხნის შემდეგ გოგონამ კიდევ უფრო საშინელი რამ შენიშნა:
დერეფნის სარკეში მხოლოდ მისი საკუთარი ანარეკლი ჩანდა.
მოხუც წყვილს საერთოდ არ ჰქონდა ანარეკლი.
ყინულივით ცივმა ჟრუანტელმა დაუარა გოგონას ზურგში.
ის ცდილობდა თავი დაერწმუნებინა, რომ უბრალოდ დაღლილი იყო.
მაგრამ შემდეგ კიდევ უფრო საშინელი რამ მოხდა.
შუაღამისას მძიმე ნაბიჯების ხმამ გააღვიძა.
მისი ოთახის კარი ნახევრად ღია იყო.
დერეფანში მოხუცი ქალი იდგა.
ის უბრალოდ გოგონას ოთახს უყურებდა.
დაუხამხამებლად.
— ყველაფერი კარგადაა…? — შეშინებულმა ჰკითხა გოგონამ.
მოხუცმა ქალმა ნელა გაიღიმა.
— ძალიან სუფთა გული გაქვს…
შემდეგ შემობრუნდა და სიბნელეში გაუჩინარდა.
მეორე დილით გოგონამ გადაწყვიტა, რომ ისინი უნდა წასულიყვნენ.
მაგრამ როცა მისაღებ ოთახში შევიდა…
მოხუცი წყვილი გაქრა.
იატაკზე მხოლოდ სველი ნაკვალევი იყო დარჩენილი.
ხოლო მაგიდაზე ძველი გაყვითლებული ფოტო იდო.
გოგონამ ხელში აიღო.
ფოტოზე იგივე მოხუცი წყვილი იყო გამოსახული.
მაგრამ ფოტო 1961 წელს იყო გადაღებული.
მათ გვერდით სხვა ადამიანებიც იდგნენ.
შვიდი ადამიანი.
გოგონა გაშეშდა.
რადგან ზოგიერთი სახე იცნო.
ესენი იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ბოლო თვეებში გაუჩინარდნენ.
ფოტოს უკანა მხარეს ხელით ეწერა:
„ჩვენ ყოველთვის ვბრუნდებით მათთან, ვინც კარს გვიღებს.“
