მონაზონი იდუმალებით მოცულად ფეხმძიმდებოდა წლიდან წლამდე, მაგრამ როდესაც თავისი ბოლო ბავშვის გაჩენას აპირებდა, ერთმა შემზარავმა დეტალმა საბოლოოდ გამოავლინა სიმართლე… 😱 😨
ერთ დილას ახალგაზრდა მონაზონი მონასტრის წინამძღვართან მივიდა და აკანკალებული ხმით უთხრა:
— დედაო, მგონი ისევ ორსულად ვარ.
მის ხელებში რამდენიმე თვის ჩვილი ეძინა, ხოლო მის გვერდით პატარა ბიჭი იდგა. ეს უკვე მესამე შემთხვევა იყო სამი წლის განმავლობაში და წინამძღვარი ვერ იჯერებდა იმას, რასაც ისმენდა.
— ისევ? — ჩაიჩურჩულა მან.
— დიახ. იგივე სიმპტომებია: გულისრევა, თავბრუსხვევა… დარწმუნებული ვარ, რომ ორსულად ვარ.
პრობლემა ის იყო, რომ მონასტერი დახურული ადგილი იყო, სადაც მამაკაცების შესვლა მკაცრად აკრძალული იყო. კარები ყოველთვის ჩაკეტილი რჩებოდა, ტერიტორია კონტროლდებოდა და ვერავინ ხვდებოდა, როგორ შეიძლებოდა მსგავსი რამ მომხდარიყო.
ყოველ ჯერზე ახალგაზრდა მონაზონი იფიცებოდა, რომ არასოდეს დაურღვევია თავისი აღთქმა და თვითონაც არ იცოდა, როგორ დაორსულდა. წინამძღვარი შეშინებული იყო. ეს მესამე ორსულობა მეტისმეტად უცნაური ჩანდა, მათთვისაც კი, ვისაც სასწაულის სჯეროდა.
როდესაც ახალგაზრდა მონაზონმა ოთახი დატოვა, წინამძღვარი მარტო დარჩა. უცებ მისი ყურადღება იატაკზე დაგდებულმა პატარა თეთრმა ნივთმა მიიპყრო. ის დაიხარა მის ასაღებად. ეს ჩვეულებრივი ქაღალდის ნაგლეჯი არ იყო.
ეს იყო ძალიან თხელი სამედიცინო ლეიკოპლასტირის ნაწილი, რომელიც, როგორც ჩანდა, ახლახან იყო მოხსნილი სამედიცინო მოწყობილობიდან.
იმ წამს ყინულივით ცივმა ჟრუანტელმა დაუარა მთელ სხეულში. მაშინვე გაახსენდა ექიმი, რომელიც რეგულარულად სტუმრობდა მონასტერს, და მიხვდა, რომ ამ ისტორიის უკან გაცილებით უფრო ბნელი და საშიში რამ იმალებოდა, ვიდრე ვინმეს წარმოედგინა.
მონასტრის მშვიდი სიჩუმე მას უკვე უსაფრთხოდ აღარ ეჩვენებოდა.
სიმართლე კი უკვე ელოდა მონასტრის სიღრმეებში… 👇👇👇
გაიგეთ ისტორიის გაგრძელება და სრული სიმართლე პირველ კომენტარში. 👇👇👇
იმ ღამეს, როცა ვერაფრით დაიძინა, წინამძღვარი მარტო დაბრუნდა მონასტრის სარდაფებში.
თავისი ეჭვების კვალდაკვალ, მან ვიწრო დერეფანი გაიარა, რომელიც ადრე არასოდეს შეუმჩნევია. მის ბოლოში ძველი ოთახი იყო, რომელიც წლების განმავლობაში ჩაკეტილი რჩებოდა. როდესაც კარის გაღება მოახერხა, სისხლი გაეყინა.
შიგნით სრულფასოვანი სამედიცინო აღჭურვილობა, დამალული დოკუმენტები და ათობით ანგარიში იყო, რომლებზეც ახალგაზრდა მონაზვნის სახელი ეწერა.
დოკუმენტები წარმოუდგენელ სიმართლეს ამხელდა.
წლების განმავლობაში მონასტრის ექიმი მას ფარულად სხვადასხვა სამედიცინო პროცედურებს უტარებდა, სანამ ეძინა. ეს ორსულობები სასწაული არ ყოფილა. ვიღაცამ ყველა დეტალი წინასწარ დაგეგმა.
მაგრამ ყველაზე საშინელი ჯერ კიდევ წინ იყო.
ოთახის ბოლოში ძველი კუბო იდგა.
აკანკალებული ხელებით წინამძღვარმა ნელა ასწია სახურავი.
საშინელი ყვირილი აღმოხდა.
შიგნით მონასტრის ნამდვილი ექიმის ცხედარი იწვა, რომელიც სამ წელზე მეტი ხნის წინ გაუჩინარდა.
კაცი, რომელიც რეგულარულად ამოწმებდა მონაზვნებს, ნამდვილი ექიმი არ ყოფილა.
ის თაღლითი იყო.
დამალულ დოკუმენტებს შორის კი მისი ფოტოც იპოვეს.
როდესაც წინამძღვარმა მისი სახე იცნო, ფეხები მოეკვეთა.
ეს უცნობი ადამიანი არ ყოფილა.
ეს იყო ადამიანი, რომელიც წლების განმავლობაში ცხოვრობდა მონასტერში — ადამიანი, რომელსაც ყველა იცნობდა და ენდობოდა.
მთელი ამ ხნის განმავლობაში ის მათ შორის ცხოვრობდა და საშინელ საიდუმლოს მალავდა.
და სწორედ იმ მომენტში, როდესაც წინამძღვარმა საქაღალდე დახურა, მოულოდნელად ზურგს უკან ნაბიჯების ხმა გაიგონა.
ვიღაცამ ახლახან ჩაკეტა კარი.
და იმ ადამიანს უკვე იცოდა, რომ მან სიმართლე აღმოაჩინა…
