მე თვითმფრინავში მიტოვებული ტყუპები ვიშვილე: 18 წლის შემდეგ მათი დედა დაბრუნდა და მათ კონვერტი გადასცა — აი რა იყო შიგნით. 😱😨
მე თვითმფრინავში მიტოვებული ტყუპები ვიშვილე. 18 წლის შემდეგ მათი დედა დაბრუნდა და მათ კონვერტი გადასცა. აი რა იყო შიგნით.
მე 60 წლის ვარ. ერთმა ფრენამ ერთ დღეს ჩემი ცხოვრება სრულიად შეცვალა. იმ დღეს თვითმფრინავში ვიჯექი და მივფრინავდი ჩემი ქალიშვილისა და შვილიშვილის დაკრძალვაზე. ჩემს გულში მხოლოდ სიცარიელე იყო. ვსუნთქავდი მხოლოდ იმიტომ, რომ ცხოვრება უნდა გაგრძელებულიყო.
უცებ ბავშვების ტირილი გავიგონე. ორი პატარა — ბიჭი და გოგო. ისინი გასასვლელთან ახლოს ისხდნენ, სრულიად მარტო. არც დედა, არც მამა, არც ჩანთა, არცერთი უფროსი მათთან.
ისინი უბრალოდ თავიანთ ადგილებზე ისხდნენ და კანკალებდნენ, თითქოს მთელი მსოფლიო უკვე უარყოფდა მათ. გარშემო მყოფი ადამიანები გაღიზიანებულები იყვნენ.
„ვერ გააჩუმებთ მათ?“
„ასე ხომ შეუძლებელია!“
„სად არიან მათი მშობლები?“
ბორტგამცილებლები ცდილობდნენ გაერკვიათ რა ხდებოდა, მაგრამ ბავშვებთან არავინ მიდიოდა. ყოველ ჯერზე, როცა ვინმე მათ გვერდით გაივლიდა, ისინი კიდევ უფრო მეტად შიშობდნენ.
იმ მომენტში რაღაც ჩემში გატყდა. მივუახლოვდი და ორივე ჩავიხუტე. პატარა ბიჭმა ძლიერად ჩაჭიდა ხელი ჩემს ქურთუკს, ხოლო გოგონამ თავი ჩემს მხარზე ჩამოდო. მათი პატარა სხეულები კანკალს შეწყვიტა.
იმ წამს მივხვდი, რომ მათ ვეღარ მივატოვებდი. გადავწყვიტე, ისინი მეშვილა. სახელები დავარქვი და საკუთარ შვილებად მივიჩნიე. მას შემდეგ, რაც ჩემი ქალიშვილი დავკარგე, მათი პოვნა ჩემთვის დიდი სიხარული იყო.
ჩვენ ძალიან ბედნიერად ვცხოვრობდით. ყველაფერს ვაკეთებდი მათთვის და დრო გავიდა… ისინი უკვე 18 წლის იყვნენ.
ერთ დღეს ვიღაცამ კარზე დააკაკუნა. იქ ლამაზი ქალი იდგა. გავიგეთ, რომ ის ბავშვების დედა იყო და ხელში კონვერტი ეჭირა. შიშისგან გავქვავდი. საერთოდ არ მინდოდა, რომ ბავშვები ჩემგან წაეყვანა.
აი რა მოხდა შემდეგ და რა იყო კონვერტში…
გააგრძელეთ კითხვა პირველ კომენტარში… 👇👇👇
რამდენიმე წამი საერთოდ ვერ ვინძრეოდი. გული ძალიან სწრაფად მიცემდა და ხელები მიკანკალებდა. მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი: ნეტავ ბავშვების წასაყვანად არ იყოს მოსული.
ქალი მშვიდად შევიდა და კონვერტი მაგიდაზე დადო. ბავშვები ჩუმად და დაბნეულად უყურებდნენ.
— „დიდი გზა გამოვიარე, რომ ეს თქვენთვის გადმომეცა,“ — თქვა მან.
ვეღარ გავუძელი დაძაბულობას.
— „რა გინდათ მათგან?“ — ვკითხე.
ქალი ცოტა ხანს გაჩუმდა, შემდეგ კონვერტი გახსნა და რამდენიმე ფურცელი ამოიღო.
— „ეს მხოლოდ დოკუმენტია,“ — თქვა მან.
გოგონა მიუახლოვდა და ფურცლები აიღო.
— „რა დოკუმენტი?“
ქალმა ღრმად ჩაისუნთქა და უპასუხა:
— „ეს არის განცხადება, სადაც წერია, რომ ოფიციალურად უარს ამბობთ ჩემზე, როგორც თქვენს დედაზე. თუ ხელს მოაწერთ, მე თქვენს ცხოვრებაში აღარ მექნება არანაირი უფლება.“
ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
გაკვირვებით ვუყურებდი მას. ამას საერთოდ არ ველოდი.
ქალმა გააგრძელა:
— „ბევრი წლის წინ დიდი შეცდომა დავუშვი. ვერ შევძელი თქვენი გაზრდა. მაგრამ როცა გავიგე, რომ ბედნიერები იყავით და კარგ ოჯახში გაიზარდეთ… მივხვდი, რომ არ მქონდა უფლება დაბრუნებულიყავი და თქვენი ცხოვრება ამერია.“
— „ანუ… თქვენ ჩვენს წასაყვანად მოხვედით?“
ქალმა თავი გააქნია.
— „არა. მოვედი, რომ თქვენ ჩემგან გაგათავისუფლოთ. ისე, რომ მსოფლიოში ვერავინ შეძლოს თქვენი წართმევა იმ ქალისგან, რომელმაც სინამდვილეში გაგზარდათ.“
იმ მომენტში თვალები ცრემლებით ამევსო.
— „ბებია… შენ ყოველთვის ჩვენი ერთადერთი დედა იყავი.“
რამდენიმე წამში მათ კალამი აიღეს და დოკუმენტს ხელი მოაწერეს.
ქალმა ჩუმად აიღო ფურცლები, ბოლოს კიდევ ერთხელ შეხედა და თქვა:
— „გთხოვთ… იზრუნეთ ერთმანეთზე. თქვენ უკვე იპოვეთ თქვენი ნამდვილი ოჯახი.“
და წავიდა.
იმ დღეს ერთი რამ გავიგე:
ხანდახან ოჯახს სისხლი კი არა, სიყვარული განსაზღვრავს. ❤️
