ერთმა მოხუცმა მთელი სოფლის წინაშე დამცირება განიცადა, რათა მისთვის მიწები წაერთმიათ… ისე, რომ ვერ წარმოედგინა, რა მოხდებოდა შემდეგ. 😱😨
იმ დილით ჰაერი ცივი იყო და დღე თითქოს ძნელად იწყებოდა. მოხუცი ყოველდღე როგორც ყოველთვის, თავისი სახლის წინ იდგა. ის ჩუმი, მაგრამ ამაყი იყო. მისი მზერა მიწებზე იყო მიპყრობილი. ეს მიწები მისი ცხოვრება იყო. თითოეული ნაკვეთი — მოგონება. ხეები მის თვალწინ გაიზარდა. ხოლო გვერდით, დიდი ლეღვის ხესთან, მისი ცოლის საფლავი იყო.
უცებ მანქანების ხმა გაისმა. შავი მანქანები მოვიდნენ და გაჩერდნენ. ზედმეტად სუფთა, ზედმეტად ჩუმი. სოფელში ხალხი ფანჯრებიდან იყურებოდა, მაგრამ არავინ გამოდიოდა. კარები გაიღო და კაცები გადმოვიდნენ. მათთან ერთად სოფლის მცხოვრებლებიც იყვნენ — ისინიც კი, ვინც გუშინ მას პატივისცემით ესალმებოდნენ.
დღეს კი თავჩაქინდრულები იდგნენ.
— სალაპარაკოდ მოვედით, თქვა ერთ-ერთმა.
მისი ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ არ შთააგონებდა ნდობას.
მან ფურცლები გაუწოდა.
— თქვენი მიწები დიდ პროექტს სჭირდება.
მოხუცმა მშვიდად უპასუხა:
— არ იყიდება.
მე დავინახე, როგორ შეიცვალა კაცის სახე მაშინვე.
— კარგად დაფიქრდით, თქვა მან.
— უკვე დავფიქრდი.
ერთი მეზობელი წინ გამოვიდა. კარგად ვიცნობდი მას.
— ნუ ჯიუტობთ. რას გააკეთებთ ამდენ მიწასთან მარტო?
მოხუცმა ნელა შეხედა მას.
ის მზერა… არასდროს დამავიწყდება.
— საჭირო হলে, მასზეც მოვკვდები.
და იმ მომენტში ყველაფერი შეიცვალა. ერთმა მათგანმა ფურცლები ესროლა. მეორემ ხელი ჩაავლო.
ვხედავდი, რომ ძლივს იდგა ფეხზე.
— მოაწერეთ ხელი, უთხრეს.
მან ყველას გადახედა. არავინ არაფერი თქვა. არავინ ჩაერია. მეც კი… არაფერი გავაკეთე.
— არა, თქვა მან.
ერთი სიტყვა. მაგრამ საკმარისი იყო. მათ სცემეს. მუშტები მოვუჭირე, მაგრამ არ გავნძრეულვარ. ის წაბარბაცდა. შემდეგ დააგდეს. ის მიწაზე მუხლებზე დაეცა. ხელები თავის მიწას შეეხო… იმ დროს ერთ-ერთი მიუახლოვდა და ჩასჩურჩულა:
— მართლა გგონია, რომ ვინმე გადაგარჩენს?
ვფიქრობდი, გაჩუმდებოდა… მაგრამ უცებ გაიღიმა. მშვიდი, თავდაჯერებული ღიმილი. დიდი შეცდომა. მაგრამ მათ ჯერ არ იცოდნენ… და შემდეგ ეს მოხდა 👇👇👇
და იმ მომენტში… შორიდან მანქანის ხმა გაისმა. ყველამ უკან გაიხედა. შავი, მდიდრული მანქანა სწრაფად მოვიდა და მათთან გაჩერდა. კარი გაიღო.
გადმოვიდა ქალი. ელეგანტური, მკაცრი, თავდაჯერებული. მისი ნაბიჯები მშვიდი იყო, მაგრამ ავტორიტეტით სავსე.
მან ირგვლივ მიმოიხედა… შემდეგ მამას შეხედა, რომელიც მუხლებზე იდგა.
— ხელი მოაშორეთ.
მისი ხმა არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ ყველა გააჩუმა.
მამაკაცები დაიბნენ.
— თქვენ ვინ ხართ? სცადა ეთქვა ერთ-ერთმა.
ქალი ნელა მიუახლოვდა.
— ის, ვისაც არასდროს უნდა შეხებოდით.
მან დოკუმენტები ამოიღო და აჩვენა. ერთ წამში მათი სახეები შეიცვალა. თავდაჯერებულობა გაქრა. მის ნაცვლად… შიში გაჩნდა. ქალი მაღალ თანამდებობაზე იყო. მისი სახელი საკმარისი იყო ყველაფრის შესაცვლელად.
— მაშინვე გაუშვით, ცივად თქვა მან.
ამჯერად არავინ შეწინააღმდეგებია. მოხუცი გაათავისუფლეს. ქალი მიუახლოვდა და ფეხზე წამოდგომაში დაეხმარა.
— ახლა ყველაფერი კარგადაა, ჩასჩურჩულა.
მოხუცმა შეხედა მას… და ისევ გაიღიმა. იგივე თავდაჯერებული ღიმილი. ისინი, ვინც ცოტა ხნის წინ ამაყად იდგნენ, ახლა ჩქარობდნენ წასვლას. მანქანები ერთიმეორის მიყოლებით წავიდნენ. სოფელში სიჩუმე დაბრუნდა. მაგრამ ამჯერად… განსხვავებული სიჩუმე. მიწა ნამდვილ მფლობელს დარჩა. და მათ… ბოლოს და ბოლოს გაიგეს თავიანთი შეცდომა.
