ერთხელ ძველი დივანი ვიყიდე ქუჩის ბაზრობაზე. სამი დღის შემდეგ ვიღაცამ მისი მოპარვა სცადა ჩემი ბინიდან. როცა გავიგე მიზეზი და ის, რაც დივნის შიგნით იყო დამალული, საშინლად შევშინდი… 😱😨
26 წლის ვიყავი და სულ ცოტა ხნის წინ მარტო გადავედი ჩემს პირველ ბინაში, ამიტომ ვცდილობდი ყველაფერი იაფად მომეწყო. ერთ შაბათს მეზობელ ქუჩაზე ძველი ნივთების გაყიდვა შევნიშნე. ყველაფერს უცნაური მოხუცი მართავდა, რომელიც ხალხს ისე უყურებდა, თითქოს ისეთი საიდუმლო იცოდა, რაც სხვებმა არ იცოდნენ. სწორედ იქ დავინახე ის დივანი.
ძველი იყო, მაგრამ ძალიან ლამაზი და საოცრად იაფი თავისი მდგომარეობისთვის. როცა მოხუცი მანქანაში ჩატვირთვაში მეხმარებოდა, უცებ გაიღიმა და მითხრა:
— „ხანდახან პატარა რაღაც შეიძლება დიდ სიმდიდრედ იქცეს… თუ ადამიანი კარგია.“
ნერვიულად გამეცინა, რადგან საერთოდ არ ვიცოდი რა უნდა მეპასუხა. მაგრამ ის მთელი დროის განმავლობაში მსგავს უცნაურ ფრაზებს იმეორებდა. ერთ მომენტში ხელი ჩამავლო და ჩურჩულით მითხრა:
— „ეს ჩვეულებრივი ნივთი არ არის.“
მეორე დღიდან რაღაც უცნაურის შემჩნევა დავიწყე. ყოველთვის, როცა დივანზე ვჯდებოდი, ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს შიგნით რაღაც მყარი იყო დამალული. თავიდან მეგონა, რომ უბრალოდ მეჩვენებოდა. მაგრამ სამი ღამის შემდეგ, დაახლოებით ღამის ორის დროს, ფანჯრიდან მოსულმა ხმაურმა გამაღვიძა.
შეშინებულმა ახლოს მდგარი ლამპა ავიღე და აკანკალებული შევედი მისაღებში. როგორც კი შუქი ავანთე, ადგილზე გავიყინე. დივანთან დაახლოებით თოთხმეტი წლის ბიჭი იდგა. ისეთი შეშინებული ჩანდა, თითქოს ჩემს დანახვაზე უკვე ნანობდა აქ მოსვლას.
სანამ ყვირილს მოვასწრებდი, სწრაფად თქვა:
— „ხანდახან პატარა რაღაც შეიძლება დიდ სიმდიდრედ იქცეს…“
შემდეგ გაჩერდა და ნერვიულად შემომხედა. უნებურად მე დავასრულე წინადადება:
— „…თუ ადამიანი კარგია.“
რადგან ზუსტად იგივე სიტყვები სამი დღის წინ მქონდა მოსმენილი. მერე ვკითხე:
— „რას აკეთებ ჩემს ბინაში? და რა არის ამ დივანში დამალული?“
ბიჭი დივანს მიუახლოვდა და ქვედა ნაწილის დახევა დაიწყო. და როცა შიგნიდან ის ამოიღო, რაც იქ იმალებოდა… ორივე შიშისგან გავქვავდით. გაგრძელება პირველ კომენტარში. 👇👇👇
ბიჭი აკანკალებული ხელებით მიუახლოვდა დივანს და ქვედა ნაწილის დახევა დაიწყო.
შეშინებული ვუყურებდი და ვერ ვხვდებოდი, რა ხდებოდა.
უცებ შიგნიდან ძველი, მტვრიანი კონვერტი ამოიღო.
კონვერტი დროისგან გაყვითლებული იყო, თითქოს წლების განმავლობაში იქ იყო დამალული.
— „ამის გამო მოდიოდნენ…“ — ჩაიჩურჩულა ბიჭმა.
ნელა გახსნა კონვერტი.
და იმ წამს ორივე ადგილზე გავიყინეთ.
შიგნით ძველი ფოტოები იყო.
ათობით ფოტო.
ყველა ფოტოზე სხვადასხვა ადამიანები იყვნენ სხვადასხვა წლებიდან… მაგრამ თითოეულის გვერდით ერთი და იგივე დივანი ჩანდა.
ზოგი იღიმოდა. ზოგი ოჯახთან ერთად იყო გადაღებული.
მაგრამ ყველაზე საშინელი ჯერ კიდევ წინ იყო.
როცა ბოლო ფოტო ავიღე, ხელები ამიკანკალდა.
იმ ფოტოზე… მე ვიყავი.
ჩემს ბინაში.
იმავე დივნის გვერდით.
და ფოტო მხოლოდ ერთი დღის წინ იყო გადაღებული… ზუსტად მაშინ, როცა სახლში სრულიად მარტო ვიყავი.
