ქორწილის პირველი ღამის შემდეგ დედა ავიდა თავისი შვილის ოთახში, და რაც მან თეთრ ზეწრებზე დაინახა, შიშისგან გააშეშა. 😱 😨
დილით ის ავიდა მეორე სართულზე, გაბრაზებული და დაღლილი. ხელში ჯოხი ეჭირა, და წლების განმავლობაში დაგროვილი წყენა მძიმე ტვირთივით აწვებოდა.
ღამე ახლახან იყო გასული — სავსე ქორწილის ზეიმით, ალკოჰოლით და იძულებითი ღიმილებით. მას არ მოსწონდა თავისი შვილის ახალი ცოლი. მისთვის ის მხოლოდ სუსტი და გამოუცდელი გოგონა იყო, რომელსაც არ შეეძლო სახლის მართვა.
მან გადაწყვიტა, „გაკვეთილი ეცა“. კარზე დაკაკუნების გარეშე შევიდა ოთახში.
— გაიღვიძე! ეს სასტუმრო არ არის, — მკაცრად თქვა მან.
ოთახში სიჩუმე სუფევდა. ახალგაზრდა გოგონა უძრავად იწვა საბნის ქვეშ. დედა მიუახლოვდა, სულ უფრო გაღიზიანებული იმით, რომ მას უგულებელყოფდნენ.
— უბრალოდ გეძინება გინდა ვითომ…
უცებ მან ძალით გადახადა საბანი. და იმ წამს ყველაფერი გაჩერდა. გოგონა არ ეძინა. მისი სახე ფერმკრთალი იყო, თვალები ტირილისგან დასიებული, ტუჩი — დაჭრილი. მაგრამ ის, რაც ნამდვილად გააშეშა, სხვა რამ იყო.
თეთრ ზეწარზე, რომელიც ქორწილის ღამიდან დარჩენილიყო, დიდი მუქი წითელი ლაქა ჩანდა. დედა გაქვავდა. ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, სუნთქვა შეეკრა. ეს ლაქა ჩვეულებრივი არ იყო. ის ბევრად უფრო ბნელ და საშინელ რამეს ნიშნავდა. და იმ წამს პირველად დაიწყო ეჭვი საკუთარ შვილში…
შეგიძლიათ გაგრძელება პირველ კომენტარში წაიკითხოთ. 👇 👇 👇
ქალი გაშეშებული იდგა, ვერ ხვდებოდა რა დაინახა სინამდვილეში. ჯოხი ხელიდან გაუვარდა იატაკზე, მაგრამ ვერც კი იგრძნო.
— ეს… რას ნიშნავს… ჩურჩულით თქვა მან.
გოგონა კანკალებდა, ვერ ლაპარაკობდა. დერეფანში ისევ გაისმა ნაბიჯების ხმა. შვილი კართან იდგა, ფერმკრთალი და ჩუმი. ქალი ნელა შებრუნდა მისკენ.
— მითხარი სიმართლე… მისი ხმა გაეტეხა. — რა მოხდა?
შვილი დიდხანს დუმდა. შემდეგ მხოლოდ თქვა:
— ეს ის არ არის, რაც შენ გგონია…
ქალმა ხმა აუწია.
— მაშინ რა არის?
იმ მომენტში გოგონამ ჩუმად თქვა:
— მან არ დამიშავა… მან დამეხმარა.
ქალი დაიბნა.
— დაგეხმარა?
შვილი მიუახლოვდა და ღრმად ჩაისუნთქა.
— იმ ღამეს… მან მიხვდა, რომ რაღაც ძალიან სერიოზული ხდებოდა.
სიჩუმე.
— და თუ არაფერს გააკეთებდა… ყველაფერი ბევრად უარესი იქნებოდა.
ქალმა იგრძნო, როგორ აირია ყველაფერი მის შიგნით.
— ანუ ეს…
გოგონამ თავი დაუქნია.
— ეს იმ ღამის ჭრილობა არ იყო… ეს ძველი ნაიარევი იყო, რომელიც ისევ გაიხსნა.
მან მცირე პაუზა გააკეთა და ჩუმად დაამატა:
— მინდოდა დამემალა… მაგრამ ვერ შევძელი.
მისი ხმა კანკალებდა.
— არ მინდოდა რომ გცოდნოდათ… რადგან ეს ჩემი წარსულია… და მე მისი დავიწყება მინდოდა.
ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა. ქალი ნელა დაჯდა, ვერ იჯერებდა იმას, რასაც ხედავდა. შვილი მიუახლოვდა.
— ამას არ გეუბნებით იმისთვის, რომ განგვსაჯო, — მშვიდად თქვა მან. — მაგრამ ახლა სიმართლის დამალვა აღარ შეგვიძლია.
გოგონამ თავი დახარა.
— უბრალოდ ახალი ცხოვრების დაწყება მინდოდა…
ქალი დიდხანს დუმდა. შემდეგ ჩუმად თქვა:
— ახალი ცხოვრება ტყუილზე არ შენდება… არამედ სიმართლეზე.
და პირველად მის ხმაში აღარ იყო ბრაზი. მხოლოდ სიმძიმე… და გაგების ტკივილი. გარეთ უკვე დღე იწყებდა გათენებას.
