„ჩემმა ქალიშვილმა მითხრა, რომ ყოველ ღამე ერთი ქალი ჩვენს საძინებელში შემოდიოდა… და იმ ღამეს გადავწყვიტე, მძინარესავით მოვქცეულიყავი, რომ დამეჭირა. ის, რაც აღმოვაჩინე, საშინლად შემზარა.“ 😱 😨
ჩემი ქალიშვილი რვა წლისაა. ის მშვიდი, ნაზი ბავშვია და არასოდეს იგონებს ისტორიებს. ამიტომ, როცა იმ დილით სერიოზული სახით შემომხედა და ჩამჩურჩულა:
— დედა… ყოველ ღამე ერთი ქალი თქვენს ოთახში შემოდის, როცა მამას სძინავს…
ვიგრძენი, როგორ შემეკუმშა გული.
მანქანაში ვიყავით, სკოლაში მიმავალ გზაზე. თავიდან მეგონა, რომ ცუდად გავიგონე. მაგრამ ის ისევ ფანჯარაში იყურებოდა, თითქოს სრულიად ჩვეულებრივ რამეზე საუბრობდა.
— ძალიან ნელა დადის… — დაამატა მან. — და მამა მას ვერასოდეს ხედავს.
სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა.
— სად ნახე ეს? — ჩუმად ვკითხე.
მან დაუფიქრებლად მიპასუხა:
— ყოველ ღამე ვხედავ.
გზის დარჩენილი ნაწილი მძიმე სიჩუმეში გავატარეთ. ვცდილობდი დამეჯერებინა საკუთარი თავისთვის, რომ ეს მხოლოდ კოშმარი ან ბავშვის წარმოსახვა იყო. მაგრამ გულის სიღრმეში რაღაც მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი ასე მარტივად არ იყო.
როცა სახლში დავბრუნდი, ჩემი ქმარი მშვიდად იჯდა მისაღებში და ტელეფონში იყურებოდა. ყველაფერი ნორმალურად ჩანდა. ზედმეტად ნორმალურად.
არ მინდოდა მტკიცებულებების გარეშე დამედანაშაულებინა. მიუხედავად ამისა, იმ ღამეს გადავწყვიტე სიმართლის გაგება.
ჩვეულებრივად დავწექი და მძინარესავით მოვიქეცი. საძინებელი სიბნელეში იყო ჩაძირული. წუთები ნელა გადიოდა.
შემდეგ, შუაღამისას… კარი გაიღო. ძალიან ნელა. გული ისე ძლიერად მიცემდა, მეშინოდა, ვინმეს არ გაეგონა. მსუბუქი ნაბიჯები საწოლს მიუახლოვდა. ვიღაც ჩვენს ოთახში იყო.
თვალები დახუჭული მქონდა და გაუნძრევლად ვიწექი. მერე ქალის ხმამ ჩურჩულით იკითხა:
— სძინავს?
და ჩემი ქმრის ხმამ ჩუმად უპასუხა:
— ჰო… ახლოს მოდი.
იმ წამს სისხლი გამეყინა. საწოლიდან წამოვხტი და შუქი ავანთე. და ადგილზე გავშეშდი. ის, რაც შემდეგ დავინახე, საშინლად შემზარავი იყო.
განაგრძეთ კითხვა პირველ კომენტარში 👇👇👇
უცნობი ქალი პირდაპირ საწოლის გვერდით იდგა. ჩემი ქმარი გაქვავებულივით იდგა. არც ერთი ხმას არ იღებდა.
— ვინ არის ის?… — ჩავიჩურჩულე.
ჩემმა ქმარმა თავი დახარა და პასუხი არ გამცა.
ოთახში საშინელი სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ კი ჩემს უკან პატარა აკანკალებული ხმა გაისმა:
— დედა… ხომ გითხარი…
შევტრიალდი.
ჩემი ქალიშვილი კართან იდგა, თვალებში ცრემლებით.
— ის ყოველ ღამე მოდიოდა…
და იმ წამს… მივხვდი, რომ კვირების განმავლობაში ჩემი შვილი მარტო ატარებდა საიდუმლოს, რომლის ხილვაც არც ერთ ბავშვს არ უნდა მოუწიოს.
