«ის თავის ბრმავ ქმარს მიჰყვა ტყეში…» 😱 😨
და დატოვა იგი იქ, რადგან იცოდა, რომ ის მარტო ვერ დაბრუნდებოდა.
მაგრამ სოფელში ვერავინ იჯერებდა, რაც იმ ღამეს მოხდა.
ქალმა სული მოიხსნა და სახლში დაბრუნდა. მრავალი წლის განმავლობაში ის იყო დაღლილი მისი სიბნელით — არა თვალების სიბნელით, არამედ სულის სიბნელით. ქმარი არა იყო სასტიკი, მაგრამ მისი არსებობა მძიმე იყო, მისი სიჩუმე დაღუპულივით სასოწარკვეთილი.
ამ ღამეს პირველად მშვიდად იძინა. შუაღამისთვის.
გამოიღვიძა უცნაური შეგრძნებით, თითქოს რაღაც შეიცვალა სახლში. ხმა არ იყო, მაგრამ სიჩუმე განსხვავებული იყო — მკვრივი, დამთრგუნველი.
მას წამოდგა ფეხზე და აიღო მისაღები სარკისკენ. სარკეში იგი საკუთარ თავს ვერ ხედავდა. მის ადგილზე იდგა მისი ქმარი. იგივე თეთრი თვალები. იგივე ცარიელი მზერა. ქალი დაიკივლა და შემობრუნდა — ოთახი ცარიელი იყო.
სარკეში მამაკაცი დაიძრა. ხელი ააწევინა…
საკითხის გაგრძელება წაიკითხეთ პირველ კომენტარში და ნახეთ, რა ელოდა ქალს. 👇 👇 👇
სარკის შიგნიდან, მან ნელა შეეხო ზედაპირს, თითქოს ეს წყალი იყო.
— დამტოვე სიბნელეში, თქვა მისი ხმამ, — ახლა სიბნელემ შენ დაგინახა.
მერამდენე დღეს სოფლის მცხოვრებლებმა შენიშნეს, რომ ქალი აღარ გამოდიოდა სახლიდან.
რამდენიმე დღის შემდეგ, ისინი გაბედეს და შევიდნენ.
სახლი რიგზე იყო. მხოლოდ ერთი თეფში იდო მაგიდაზე. საწოლი არ იყო გაფორმებული.
მხოლოდ სარკე იყო დაფარული შავ ტილოთი. როცა ისინი მოიხსნეს ტილო, ზედაპირი შიგნიდან ნაკაწრებით იყო დაფარული.
ორივე ხელით.
და სარკის სიღრმეში, ძალიან სუსტად ჩანდა ქალის სილუეტი, რომელიც შიგნიდან ურტყამდა. იმ დღიდან სოფელში ამბობდნენ: ტყეში არავინ დაიკარგება. ზოგჯერ უბრალოდ ადგილები იცვლება.
